ตำแหน่งองค์รัชทายาท ผมไม่เอาแล้ว

ตำแหน่งองค์รัชทายาท ผมไม่เอาแล้ว

Oleh:  หออักษรTamat
Bahasa: Thai
goodnovel4goodnovel
10
14 Peringkat. 14 Ulasan-ulasan
515Bab
26.7KDibaca
Baca
Tambahkan

Share:  

Lapor
Ringkasan
Katalog
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi

ทะลุมิติมาเป็นองค์รัชทายาทแห่งต้าเฉียน ทว่ากลับต้องมาเจอเสด็จพ่อที่ลำเอียง รักใคร่เพียงองค์ชายที่เกิดจากสนม! ไม่ว่าตนเองจะสร้างคุณงามความดียิ่งใหญ่เพียงใด ล้วนถูกมองข้ามไปหมด! เมื่อเห็นพวกเขาร่วมมือกับคนในราชสำนักเพื่อเล่นงานตนเอง ฉินหมิงก็โกรธขึ้นมา องค์รัชทายาทแห่งจักรวรรดิอย่างนั้นหรือ? ข้าไม่เป็นมันแล้ว! เขาออกจากเมืองหลวง นำทัพเข้าสู่หลิ่งหนาน พัฒนาอุตสาหกรรม! สร้างกองทัพติดอาวุธ! กระตุ้นเศรษฐกิจ! ปราบปรามชนเผ่าหนานหมาน! เชื่อมสัมพันธ์กับถู่ปัว! สร้างเรือลงสู่ทะเลใต้ สร้างผลงานอันยิ่งใหญ่สืบทอดไปนับหมื่นปี! ในเวลานี้ ราชสำนักก็พลันตระหนักได้ว่า แม้จะไม่ได้อยู่ในเมืองหลวง แต่ฉินหมิงกลับโดดเด่นไม่ว่าจะไปที่ใด! ทว่าเมื่อราชสำนักไร้ซึ่งองค์รัชทายาทผู้นี้ กลับปรากฏช่องโหว่ที่ใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆ ! ฮ่องเต้เฉียนร้อนรน : เจ้ากลับมาเถอะ เป่ยหมั่งต้านเอาไว้ไม่อยู่แล้ว! เหล่าขุนนางต่างตื่นตระหนก : องค์รัชทายาท ท่านกลับมาเถิดพ่ะย่ะค่ะ! ท้องพระคลังว่างเปล่า รับไม่ไหวแล้ว! องค์ชายเก้า : ท่านพี่ บัลลังก์นี้ข้ายกให้ท่าน ข้านั่งต่อไปไม่ไหวแล้ว!

Lihat lebih banyak

Bab 1

บทที่ 1

Chapter One

•BRIANNA•

I was at my workplace, a restaurant, where I was working an afternoon shift. I was in the kitchen, watching my colleague and my best friend, Cherry, run around while trying to put something together for the customers to eat.

“Are you sure you don’t need my help, Cherry?” I asked her for the umpteenth time.

“Yes, Bri, I’m sure. I don’t want the manager to yell at you if she sees you assisting me.” She replied and returned to cooking while I sat, quietly watching her do her thing.

“Brianna! Why are you sitting around instead of taking customers’ orders?!” I heard the manager’s loud voice, and I shivered in fear. I was in trouble.

“Oh shit! This will not be good.” I thought as I braced myself for what she would say. The manager hates it when we, the employees, sit around when there are no customers in the restaurant. She prefers it if we keep ourselves busy by doing some productive things.

But we need rest too, don’t we? She gets to sit in her air-conditioned office while we run around serving rude customers. It’s not fair.

“The restaurant is almost empty, and I have attended to the people here, so I thought I would rest for some minutes,” I replied, nervously answering her question.

“We don’t rest while working here! How many times will I tell you that?” She snapped like a rabid dog.

“Sorry, ma’am.” I apologised even though I didn’t mean it one bit.

“Some important customers just came in; attend to them and take their orders. Be on your best behaviour.” She said it in an authoritative tone, and I nodded politely.

“Yes, ma’am,” I replied.

I took my notepad and pen, then walked out of the kitchen and over to the new customers occupying one of the tables.

“Good afternoon, gentlemen. My name is Brianna, and I’ll be your server for today.

“What will you be having this afternoon?” I asked the two breathtakingly gorgeous men with a professional smile. If I were one of those girls who swoon over handsome men, I would drool like a high school girl.

“I would like to have a plate of pasta carbonara with a bottle of your best red wine.” The first guy said, and I bobbed my head. I jotted it down and faced the second guy, waiting for him to tell me what he wanted to order, but he kept mute.

“What would you like to have, sir?” I asked the other guy as I began to feel impatient, but he kept quiet and acted like I wasn’t talking to him. I was about to say something when the first guy told me to get the quiet man the same thing he ordered, but they would share the bottle of wine.

I bobbed my head and returned to the kitchen to get their order. I told the cook what they ordered, and he prepared it. After a few minutes, their order was ready, so I arranged everything on a tray and went to serve them.

As I walked back to their table and got closer, I tripped over my leg, and all the contents of the tray flew in the air. Some of the creamy pasta fell on the quiet guy as he sat just a few feet from where I fell. I gasped in shock as he stood up angrily, and I knew I was in deep shit. His face looked comical, and if I weren’t in trouble, I would have laughed.

•ADRIAN•

I furiously got up from my seat when the hot pasta burned my skin. I looked at my white shirt and saw that the pasta cream had stained it. I was already in a bad mood because my best friend, Manuel, forced me here to grab a bite while sorting out some crucial files. This clumsy server just had to ruin my mood. I walked over to where she was and dragged her up from the floor while holding her arm tightly, leaving red handprints on her surprisingly flawless skin.

“Let me go!” The server yelled.

“Where is the manager?!!” I shouted angrily, ignoring her attempts to get out of my tight grip on her.

She wiggled and complained, but I tightened my hold on her. She was going nowhere.

Almost immediately, the manager came running out of a corner with a flustered look.

“Is this how the employees treat customers in this restaurant? With horrible customer service? I didn’t employ you in my restaurant to turn it into this.” I demanded from the manager angrily.

“No Sir, we don’t treat customers like this… I’m sure it was a mistake; she must have tripped.” The manager replied nervously.

“I don’t want to hear shit. I want this lady out of this place right now.” I said coldly.

“And I don’t want to see her here the next time I come. If I do, consider your job gone.” I said, and the server started shouting and protesting.

“You can’t fire me because of a minor mistake! Don’t you make mistakes, too? I’ll apologise if you want me to!” She shouted.

“Keep your filthy apology to yourself,” I smirked at her. “And I don’t make mistakes.”

“You can’t fire me. You’re not the boss of me.” She said with a smirk of her own, and mine grew wider.

“I own this restaurant, pumpkin. I can hire and fire any fucking body as I please.” I flashed a wicked grin at her, and her face turned pale.

I dropped her hand, and the manager dragged her from where I was. The manager said some things to her, and whatever the manager said made her look sadder.

She went to a room at the back and came back outside in a different outfit with a bag some minutes later. She looked angry, and I got confused when she walked toward me instead of outside the restaurant. My confusion didn’t last long as she stood before me and kicked me in the groin when I least expected it. I doubled over and cupped the place where she kicked me. A pained groan left my mouth.

“I have nothing to lose since I got fired already. Good riddance, motherfucker.” She hissed and ran out of the restaurant without looking back. I stood there like someone in a trance and watched her run out of the restaurant, still surprised she could kick me in the most delicate part of my body.

“I’m very sorry about that, Sir… She can be crazy sometimes…” The manager was apologising when I straightened my spine and walked out on her.

I stomped out of the restaurant, almost limping as I still felt pain in my groin. She had surprisingly strong legs.

“You know, you shouldn’t have fired her… It must have been a mistake.” Manuel stated when we got to the car. I glared at him, and he snapped his mouth shut immediately, but I heard him snicker. He knew better than to exchange words with me when I was angry.

“It’s all your fault. If you didn’t force me to come here, I would have been in my office and not have gotten kicked at in my dick.” I accused him out of annoyance, but he just cackled.

•BRIANNA•

I ran out of the restaurant, close to tears. That handsome idiot had to get me fired because of a simple mistake. But I gave him a piece of my craziness, which made up for me getting fired. I ran for minutes without stopping to rest and only stopped when I got to my house.

Immediately I got home, I wiped my face with the sleeve of my dress before plastering a fake smile onto my face. My little sister, Mariana, can be very inquisitive, and it would be worse if my mom were there with her to ask, and I didn’t want them to find out what happened. I wasn’t too sad because I still had another part-time job: a bartending job at a club at night.

I walked into our poor-looking house. It looked normal, but everywhere was quiet, so I guessed my sister was not back from school. She was one of the reasons I wanted to work harder; I didn’t want her to end up like me, a high school dropout without a college degree. The other reason I was working was to get the money to treat my mom, an anaemia patient, and I didn’t want my sister and me to lose the only family we had left.

I walked up the stairs to my mom’s room to find her asleep on her old, rusty bed. I wished she had never been diagnosed with anaemia. Everything would have been better than it is now. I sighed deeply and got into bed with her. Whenever I felt down and sad, getting close to my mom calmed me down every time.

Tampilkan Lebih Banyak
Bab Selanjutnya
Unduh

Bab terbaru

Bab Lainnya

Ulasan-ulasanLebih banyak

Triple Great
Triple Great
515ตอนจบจริงไหม
2026-02-22 14:19:43
0
0
Somchai Tipsriboot
Somchai Tipsriboot
ให้อ่านแต่ละเรื่องน้อยไป
2025-12-01 06:56:18
0
0
jjomjaij
jjomjaij
ตอน259 คือโคตรธุรกิจ คาราวะ
2025-11-15 16:46:36
0
0
Solod Am-Aek
Solod Am-Aek
สนุกดี พระเอกฉลาด
2025-09-29 07:28:32
0
0
chaiyaporn yammee
chaiyaporn yammee
สนุกมากชวนติดตาม
2025-09-19 20:10:58
0
0
515 Bab
บทที่ 1
“เจ้าคอยช่วยงานราชการมาหลายปี แต่กลับผิดพลาดครั้งแล้วครั้งเล่า ช่างไร้ความสามารถเสียจริง!”“ปีนี้แม้แต่บัญชีของกรมคลังก็ยังขาดดุล ไม่ได้เรื่องเอาเสียเลย!”“หากมอบแผ่นดินนี้ไว้ในมือเจ้า เราจะวางใจได้อย่างไร?”เสียงตำหนิติเตียนประโยคแล้วประโยคเล่า ดังก้องอยู่ในหูฉินหมิงยืนนิ่งอยู่กลางท้องพระโรงจินหลวนเหล่าขุนนางที่อยู่เบื้องล่าง ต่างพากันวิพากษ์วิจารณ์บ้างก็รู้สึกมีความสุขบนความทุกข์ของผู้อื่น บ้างก็ก้มหน้าถอนหายใจความทรงจำหลั่งไหลเข้ามาในหัว เขาทะลุมิติมาแล้วชาติที่แล้ว เขาเป็นนักศึกษาปริญญาโทสาขาฟิสิกส์ อุตส่าห์ทุ่มเทแรงกายแรงใจเขียนบทความลงในวารสารชั้นนำ แต่กลับถูกอาจารย์ที่ปรึกษาขโมยผลงานไปเปลี่ยนชื่อผู้เขียนยื่นเรื่องร้องเรียนก็ไม่เป็นผล แถมยังถูกกลั่นแกล้งสารพัด จนอายุสามสิบกว่าแล้วก็ยังเรียนไม่จบสุดท้ายก็เก็บความอัดอั้นตันใจไว้ ทำงานหามรุ่งหามค่ำ จนป่วยตายอยู่หน้าคอมพิวเตอร์เมื่อมาถึงราชวงศ์ต้าเฉียน ในชาตินี้เขาคือองค์รัชทายาทแห่งราชวงศ์ต้าเฉียน ผู้มีอำนาจสูงสุดในราชสำนักรองจากฮ่องเต้ในฐานะผู้สืบทอดจักรวรรดิในอนาคต ชีวิตของเขาควรจะรุ่งโรจน์โชติช่วงและยิ่งใหญ่เ
Baca selengkapnya
บทที่ 2
“ทุกท่านอย่าได้ขัดขวางเลย ขุนเขาและสายน้ำยังมีวันบรรจบกัน วันหน้าย่อมมีโอกาสได้พบกัน ขอให้เป็นไปตามนี้เถิด”ฉินหมิงหันหลังกลับ ก้าวออกจากพระราชวังไปเมื่อมองแผ่นหลังที่แน่วแน่และเด็ดเดี่ยวนี้เฉินซื่อเม่าและเฉียนไฉ รวมถึงกลุ่มขุนนางตงฉินอีกหลายคนต่างเจ็บปวดใจอย่างยิ่ง ขอบตาแดงก่ำส่วนขุนนางบางคน สายตากลับเปล่งประกาย ในใจรู้สึกยินดีเมื่อองค์รัชทายาทจากไป ในราชสำนักนี้ ก็เท่ากับศัตรูคู่อาฆาตลดลงไปหนึ่งคนชีวิตของพวกเขาก็จะสบายขึ้นอีกมาก!เซียวซูเฟยที่อยู่ในอ้อมกอดของฮ่องเต้เฉียนหรี่ตาลงเล็กน้อย ไม่แสดงอาการเสียใจใด ๆ ให้เห็นตรงกันข้าม กลับมีความรู้สึกโล่งใจราวกับแผนการอันชั่วร้ายสำเร็จลุล่วงนางรอคอยวินาทีนี้มานานเกินไปแล้ว!เมื่อทุกอย่างคลี่คลาย เส้นทางในอนาคตของเจ้าเก้าย่อมราบรื่นไร้อุปสรรค!“กรมพิธีการ ร่างราชโองการ!”ฮ่องเต้เฉียนเสด็จกลับมายังท้องพระโรง และมีรับสั่งโดยตรง“ในเมื่อมิใช่องค์รัชทายาทแล้ว ครั้งนี้ก็ไม่ต้องมีผู้ใดไปส่ง!”ฉินหมิงเป็นถึงองค์ชาย ตามราชประเพณีแล้ว การเดินทางไปยังที่ดินศักดินาเพื่อรักษาการณ์ชายแดนนั้น จำเป็นต้องมีขุนนางไปส่งแต่เห็นได้ชัดว่าตอ
Baca selengkapnya
บทที่ 3
ภายในจวนองค์รัชทายาท ฉินหมิงนั่งฟังอย่างเงียบ ๆ อยู่ในห้องโถง จ้าวสี่ขุนนางของกรมพิธีการแสดงสีหน้าราวกับคางคกขึ้นวอ พลางถ่ายทอดราชโองการของฮ่องเต้เฉียน “ฝ่าบาทตรัสว่า หากองค์ชายจะไปยังหลิ่งหนาน ก็ให้พาคนทั้งหมดในจวนไปด้วยกัน จวนองค์รัชทายาทก็ต้องย้ายออก...” “ที่หลิ่งหนานมีกองทัพรักษาการณ์ชายแดนอยู่แล้ว จึงไม่จำเป็นต้องเกณฑ์คนจากเมืองหลวงไปอีก” “อ้อ จริงสิ ยังมีเรื่องพระราชพิธีอีกนะพ่ะย่ะค่ะ เนื่องจากท่านเป็นฝ่ายร้องขอไปรักษาการณ์ชายแดนด้วยตนเอง ราชสำนักไม่เคยมีกรณีเช่นนี้มาก่อน พวกเราจึงจัดการทุกอย่างให้เรียบง่ายที่สุด พิธีการที่ขุนนางทั้งหลายต้องมาส่งเสด็จก็ให้งดเว้นไป...” จ้าวสี่คือหนึ่งในศัตรูคู่อาฆาตในราชสำนักของฉินหมิง เพื่อที่จะแก้แค้นฉินหมิง เขาทุ่มเทความพยายามไปไม่น้อย จนในที่สุดก็ได้โอกาสจากในมือของโจวหลี่ มาดูหมิ่นฉินหมิงด้วยตนเองถึงที่นี่ แต่สิ่งที่อยู่นอกเหนือความคาดหมายของเขาก็คือ ฉินหมิงเพียงแค่ยกถ้วยชาขึ้นจิบ แล้วนั่งฟังอย่างเงียบ ๆ ใบหน้าถึงกับปรากฏความคาดหวังอยู่หลายส่วน “พูดจบหรือยัง?” “จบแล้วพ่ะย่ะค่ะ” จ้าวสี่ตอบกลับอย่างไร้อารมณ์ ภาพที่เข
Baca selengkapnya
บทที่ 4
ฝูงชนที่มุงดูอยู่โดยรอบต่างส่งเสียงอุทานด้วยความตกตะลึง!“เขาจะแต่งจริง ๆ หรือ!?”“หากองค์ชายแต่งงานครั้งนี้ ในอนาคตก็ยากที่จะดึงกองกำลังอื่นมาช่วยเขาได้แล้ว”“นั่นสิ อย่างน้อยก็น่าจะหาบุตรสาวของขุนนางใหญ่สักคน เช่นนี้แล้วในอนาคตก็ยังพอจะมีกำลังสนับสนุนอยู่บ้าง”ใบหน้าของกวนเยว่เต็มไปด้วยความลังเล ความขุ่นเคืองก่อนหน้านี้ก็จางหายไปไม่น้อยอันที่จริงนางไม่รู้เลยว่า หลังจากที่ฉินหมิงได้เห็นนางแล้ว เขาก็ไม่ลังเลเรื่องการแต่งงานอีกต่อไปก็แค่แต่งงาน จะมีเรื่องอะไรมากมายนักไม่ใช่ทุกคนที่จำเป็นต้องไต่เต้าเกาะผู้มีอำนาจ ชั่งน้ำหนักผลได้ผลเสีย หรือต้องคิดหน้าคิดหลังเสียหน่อย ชาตินี้ ฉินหมิงขอเพียงแค่ได้ใช้ชีวิตอย่างสบายใจ ไม่ให้เสียชาติเกิดก็พอ!“องค์ชาย ขอบพระทัยที่ทรงช่วยหม่อมฉันแก้ไขสถานการณ์ แต่ท่านไม่จำเป็นต้องสงสารตระกูลกวน”กวนเยว่มองไปยังฉินหมิงอย่างลังเล ท่าทีไม่ได้โกรธเกรี้ยวเหมือนก่อนหน้านี้อีกต่อไป“ใครสงสารเจ้า?”“เจ้าคิดว่า ข้าอยากจะแต่งงานกับเจ้า เพราะสงสารตระกูลกวนอย่างนั้นหรือ?”“แต่ข้าก็จะต้องไปรักษาการณ์ชายแดนที่หลิ่งหนานแล้ว เจ้าไม่กลัวหรือ?”ฉินหมิงเหลือบมอ
Baca selengkapnya
บทที่ 5
บนใบหน้าของจ้าวสี่เผยสีหน้าตื่นเต้นดีใจแทบอยากจะปรบมือเฉลิมฉลองการลงโทษของฉินหมิงในตอนนี้เลยทีเดียวขุนนางหลายคนที่อยู่ฝ่ายเดียวกับเซียวซูเฟย ต่างก็แอบถอนหายใจอย่างโล่งอกเมื่อองค์รัชทายาทไปยังหลิ่งหนานแล้ว คาดว่าคงจะไม่มีโอกาสได้กลับมาอีกการที่ศัตรูตัวฉกาจในราชสำนักลดลงไปหนึ่งคน ย่อมเป็นเรื่องดีสำหรับทุกคนแต่ในขณะนั้นเอง อัครมหาเสนาบดีเฉินซื่อเม่าก็ขมวดคิ้วแล้วก้าวออกมา“ฝ่าบาท เรื่องนี้ยังไม่ได้ผ่านการไต่สวน จะอาศัยเพียงคำพูดฝ่ายเดียวของพวกเขา มาตัดสินพระทัยเช่นนี้ได้อย่างไรพ่ะย่ะค่ะ?”ฮ่องเต้เฉียนพลันรู้สึกว่าตนเองเสียหน้า จึงตรัสถามด้วยน้ำเสียงเย็นชา“เฉินซื่อเม่า เจ้ากำลังจะบอกว่าฉินหมิงไม่ได้ลงมือหรือ?”“ฝ่าบาท กระหม่อมเพียงแค่รู้สึกว่าเรื่องนี้มีเงื่อนงำ ควรจะไต่สวนให้แน่ชัดก่อนแล้วจึงค่อยตัดสินพระทัย มิเช่นนั้นจะดูผลีผลามเกินไปพ่ะย่ะค่ะ”ใบหน้าของเฉินซื่อเม่าไม่มีความหวาดกลัวแม้แต่น้อย เขากล่าวอย่างไม่นอบน้อมแต่ก็ไม่อวดดีจนเกินไป“บังอาจ!”“การทำร้ายคนเป็นเรื่องจริง การก่อความวุ่นวายบนท้องถนนก็เป็นเรื่องจริง นี่มิใช่ว่าเจ้าลูกทรพีนั่นเก็บความแค้นไว้ในใจ จงใจทำให้
Baca selengkapnya
บทที่ 6
วันรุ่งขึ้น ณ ท่าเรือขนส่งทางน้ำนอกเมืองหลวงเรือสินค้าจากขบวนเรือหนานหยางหลายร้อยลำจอดเทียบท่าอยู่ที่นี่ระยะห่างระหว่างเรือแต่ละลำมีเพียงหนึ่งจั้ง แทบจะเรียกได้ว่าเบียดชิดติดกันจ้าวสี่มองจากระยะไกล ยังกลัวว่าพวกมันจะเผลอไปขูดขีดกันเข้า“คนเยอะขนาดนี้เชียวหรือ?”เขาพึมพำพลางเดินเข้าไปข้างหน้า ถือรายการสินค้าของปีนี้ จากนั้นขมวดคิ้วเอ่ยขึ้นลูกน้องสองสามคนที่อยู่ข้าง ๆ รีบกล่าวว่า“ใต้เท้า จำนวนก็ประมาณนี้มาตลอดขอรับ”“ให้พวกเขาเข้ามาเถอะ ข้าจะเจรจาเรื่องราคาสินค้าที่ต้องการกับพวกเขาเอง”“ขอรับ!”ขุนนางที่รับผิดชอบการขนส่งทางน้ำชื่อว่าลู่โหย่ว เมื่อได้ยินดังนั้นก็พยักหน้าอย่างนอบน้อม แล้วสั่งให้ลูกน้องรีบไปแจ้งให้ผู้ดูแลของกองคาราวานสินค้ามารวมตัวกันหลังจากดูรายการราคาสองสามรอบลูกตาของจ้าวสี่ก็กลอกไปมา แผนการหนึ่งผุดขึ้นในใจ เขาจึงเอ่ยถามลู่โหย่ว“ข้าขอถามเจ้าหน่อย ของสิ่งนี้เคยให้พวกเขาดูแล้วหรือยัง?”“ยังเลยขอรับ ใต้เท้า”“เช่นนั้นแล้วรายการพวกนี้ เจ้ามีสำเนาหรือไม่?”“มีขอรับ พวกเราต้องเก็บสำเนาไว้ เพื่อสะดวกในการตรวจสอบบัญชี”จ้าวสี่ลูบคางพลางครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ
Baca selengkapnya
บทที่ 7
“องค์ องค์ชาย...?”ฉางไป๋ซานถึงกับตกตะลึงนี่มันไม่เหมือนกับบทที่เขาคาดคิดไว้เลยนี่นาในสถานการณ์เช่นนี้ องค์ชายไม่ควรจะพลิกสถานการณ์ กอบกู้การค้าของต้าเฉียนให้พ้นจากวิกฤต เพื่อได้รับคำชื่นชมจากราษฎรและรางวัลจากราชสำนักหรอกหรือ?“พอแล้ว เจ้าออกไปก่อนเถอะ”ฉินหมิงไม่รีบร้อนเรื่องของราชสำนัก แต่เรื่องระหว่างเขากับเสี่ยวชุ่ยนั้นรีบมากวันนี้จะสั่งสอนแม่นางน้อยคนนี้ให้เข้าใจอย่างถ่องแท้ เหลือเพียงแค่ขั้นตอนสุดท้ายแล้วแต่ฉางไป๋ซานกลับเป็นพวกหัวรั้นอย่างแท้จริงเขาทรุดตัวคุกเข่าลงกับพื้นเสียงดังตุบ“องค์ชาย หากท่านไม่ยื่นมือเข้าช่วย ในอีกไม่กี่ปีข้างหน้าต้าเฉียนจะต้องสูญเสียเงินนับสิบล้านตำลึงนะพ่ะย่ะค่ะ!”ฉินหมิงจ้องมองเขา ในตอนนี้อยากจะชกหน้าฉางไป๋ซานสักหมัดจริง ๆ ดูเหมือนจะรู้ว่าการที่ตนเองอยู่ที่นี่ จะรบกวนการสนทนาระหว่างฉินหมิงกับฉางไป๋ซานเสี่ยวชุ่ยรู้สึกกลัวเล็กน้อยนางลุกขึ้นยืนอย่างขัดขืนเล็กน้อย คิดจะถอยไปอยู่ข้าง ๆ ฉินหมิงปล่อยมือ แล้วประคองฉางไป๋ซานให้ลุกขึ้น“เจ้าพูดถูก ไปสืบความเคลื่อนไหวที่ท่าเรือก่อน มีสถานการณ์ใด ๆ ให้รีบแจ้งข้าทันที”ดวงตาของฉางไป๋ซานเป็น
Baca selengkapnya
บทที่ 8
“พ่ะย่ะค่ะ”หัวหน้าขันทีซุนเหลียนอิงรับคำแล้วรีบหันหลังเดินซอยเท้าถี่ ๆ นำคนออกจากวังไปเชิญฉินหมิงฉินหมิงในฐานะองค์รัชทายาท เดิมทีที่พำนักของเขาควรจะอยู่ที่ตำหนักบูรพาแต่เมื่อหลายปีก่อนเพราะลมปากของเซียวซูเฟยฮ่องเต้เฉียนจึงลำเอียง โดยอ้างเหตุผลว่าองค์รัชทายาทโตแล้ว ไม่จำเป็นต้องศึกษาเล่าเรียนในวังอีกต่อไปให้เขาย้ายออกจากตำหนักบูรพา เพื่อให้องค์ชายเก้า จิ้นอ๋องฉินเยว่ที่ยังทรงพระเยาว์ได้ประทับอยู่แทนอ้างว่าเพื่อความสะดวกในการศึกษาเล่าเรียนแต่ใคร ๆ ก็รู้ดีว่า ต่อให้องค์ชายจะยังทรงพระเยาว์และต้องศึกษาเล่าเรียน ราชวงศ์ก็มีที่พำนักเฉพาะจัดเตรียมไว้ให้อยู่แล้วเหตุใดจะต้องไปใช้ตำหนักบูรพาด้วย?ผู้ที่มีสายตาเฉียบแหลมย่อมมองออกว่า นี่เป็นเพียงการหยั่งเชิงเหล่าขุนนางของเซียวซูเฟยผู้มีจิตใจคับแคบเท่านั้นองค์รัชทายาทในตอนนั้นช่างโอบอ้อมอารี ไม่ได้ใส่ใจกับขนบธรรมเนียมอันซับซ้อนเหล่านี้จึงได้สละตำหนักบูรพาให้อย่างใจกว้างส่วนตนเองก็ไปหาจวนแห่งหนึ่งในเมืองหลวงซึ่งก็คือสถานที่ที่ฉินหมิงอาศัยอยู่หลังจากที่มาถึงโลกใบนี้ก็เพราะการจัดการเช่นนี้ จึงทำให้การรอคอยในวันนี้ยาวนานเป็น
Baca selengkapnya
บทที่ 9
“เป็นไปไม่ได้! เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด!”ฮ่องเต้เฉียนทรงปฏิเสธเขาอย่างหนักแน่นค่ายทหารอู่เวยเดิมทีก็เป็นกองกำลังทหารชั้นยอดของราชสำนักอยู่แล้วแม้ว่าจะสูญเสียกำลังพลไปมาก หลังจากติดตามแม่ทัพใหญ่อู่เวยออกรบและหลังจากที่เขาเสียชีวิตก็ไม่ได้มีการขยายกำลังพลเพิ่มแต่กองกำลังชั้นยอดเช่นนี้ จะตกไปอยู่ในมือของฉินหมิงไม่ได้“ก็ได้พ่ะย่ะค่ะ”ฉินหมิงไม่พูดจาไร้สาระอีก เพียงประสานมือคารวะต่อฮ่องเต้เฉียนแล้วกล่าวว่า“เสด็จพ่อ ลูกร่างกายไม่ค่อยสบาย ขอทูลลาก่อนนะพ่ะย่ะค่ะ ท่านทรงงานต่อไปเถิด”พูดจบก็เดินจากไปสีพระพักตร์ของฮ่องเต้เฉียนดูย่ำแย่ยิ่งนักส่วนเฉินซื่อเม่ากลับมองดูทั้งหมดนี้อย่างพึงพอใจแม้ว่าองค์รัชทายาทจะยังไม่ได้กลับคืนสู่ราชสำนักแต่อย่างน้อยวันนี้ก็ได้ระบายความโกรธออกมาหลายปีมานี้ฮ่องเต้เฉียนทรงปฏิบัติต่อฉินหมิงอย่างลำเอียงเกินไปจริง ๆ นี่เป็นสิ่งที่ทุกคนต่างก็เห็นกันอยู่กับตาบัดนี้ ฉินหมิงไม่มีนิสัยที่ใจกว้างจนยอมรับทุกสิ่งทุกอย่างอีกต่อไปแล้วนี่เป็นเรื่องที่ดี“หยุดนะ!”ฮ่องเต้เฉียนเห็นฉินหมิงกำลังจะจากไป ก็รีบเรียกเขาไว้ทันที“เสด็จพ่อ ยังมีเรื่องอันใดอีกหรือ
Baca selengkapnya
บทที่ 10
“ฮูหยินเฉิน”ฉินหมิงเข้ามาภายในจวนตระกูลกวน กล่าวทักทายฮูหยินเฉินอย่างสุภาพอันที่จริงตามธรรมเนียมของต้าเฉียน นางเฉินแต่งเข้าตระกูลไหน ก็ถือว่าเป็นคนของตระกูลนาง ตอนนี้ควรจะเรียกว่าฮูหยินกวนแต่ตอนนี้ตระกูลกวนท่านนั้นได้พลีชีพในสนามรบไปแล้วนางเฉินต้องค้ำจุนตระกูลด้วยตนเอง ดังนั้นจึงเรียกนางว่าฮูหยินเฉินโดยตรง“องค์ชายมาที่นี่ในวันนี้ มีธุระหรือเพคะ?”นางเฉินเอ่ยปากด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย นางเคยได้ยินเรื่องราวเกี่ยวกับฉินหมิงมานานแล้วรู้ว่านี่คือเด็กหนุ่มที่มีความสามารถแต่เมื่อได้เห็นฉินหมิงในวันนี้ นางก็เริ่มสงสัยข่าวลือเหล่านั้นขึ้นมาบ้างเด็กหนุ่มตรงหน้านางผู้นี้ ดูท่าทางไม่เอาไหนแม้ว่าจะพยายามแสร้งทำเป็นปกปิด แต่กลิ่นอายของอันธพาลที่ไม่เห็นใครอยู่ในสายตา ข้าเป็นใหญ่ไม่เกรงกลัวใครก็ยังคงแผ่ซ่านออกมานี่คือองค์รัชทายาทผู้ปกครองบ้านเมืองอย่างมีหลักการ และเป็นที่รักของเหล่าขุนนางอย่างนั้นหรือ?ท่าทางเช่นนี้ ยากที่จะทำให้ผู้ใหญ่ชื่นชอบได้นางเฉินจึงมีอคติต่อองค์ชายที่อาจจะได้มาเป็นลูกเขยของตระกูลกวนเพิ่มขึ้นอีกหลายส่วน“ใช่แล้ว แต่เรื่องนี้อาจจะยังบอกท่านไม่ได้ คุณหนูกวนอย
Baca selengkapnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status