تسجيل الدخولบุคคลสำคัญในประวัติศาสตร์ยุคฮั่นตะวันตกจักรพรรดิฮั่นอู่ตี้ (หลิวเช่อ) ครองราชย์ 141 - 87 ปีก่อนคริสตกาลเป็นจักรพรรดิองค์ที่ 7 แห่งราชวงศ์ฮั่นตะวันตก และเป็นหนึ่งในจักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่และครองราชย์ยาวนานที่สุดในประวัติศาสตร์จีน (54 ปี)ความสำคัญ: รัชสมัยของพระองค์ถือเป็นยุคทองของราชวงศ์ฮั่น มีการขยาย
การเดินทางบนเส้นทางสายไหมในครั้งนั้นของคณะหลิวหยุนจิงใช้เวลาหลายปีในการบุกเบิก สำรวจ และสร้างสัมพันธ์ทางการค้า มันเป็นการเดินทางที่ยาวนานจากที่หลิวหยุนจิงเคยคาดไว้พวกเขาล้วนผ่านร้อนผ่านหนาวผ่านอันตรายนับครั้งไม่ถ้วน ทั้งจากธรรมชาติอันโหดร้าย โจรป่า และความขัดแย้งระหว่างชนเผ่า แต่ด้วยความรู้ ความสาม
"เจ้ามีเรื่องใดในใจเช่นนั้นหรือ" ฮั่วหยุนถามพลางโอบนางเข้ามาในวงแขนอย่างแผ่วเบา"ท่านจำเรื่องที่ข้าเคยเกริ่นไว้เนิ่นนานมาแล้วถึงเรื่องขององค์รัชทายาทได้หรือไม่เจ้าคะ" คำกล่าวของคนในอ้อมแขนทำให้ฮั่วหยุนมองนางพลางพยักหน้ารับ"จำได้ ว่าแต่เจ้าเอ่ยเรื่องนี้มาเพราะเหตุใดหรือว่ามีข่าวจากทางเมืองหลวงว่าฝ่า
ในระหว่างที่พวกเขาเคลื่อนขบวนลึกเข้าไปในดินแดนทางตะวันตกมากขึ้นเรื่อย ๆ ทิวทัศน์สองข้างทางเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นทะเลทรายแสนเวิ้งว้างและแนวเขาหินสีน้ำตาลแดงมากกว่าเดิมอากาศในตอนกลางวันเองก็ร้อนระอุขึ้นแต่ทว่าในตอนกลางคืนกลับหนาวเย็นจับขั้วหัวใจ พวกเขาต้องเดินทางผ่านเมืองน้อยใหญ่รวมถึงโอเอซิสขนาดเล็กและ
ห้าปีผ่านไปไวราวสายลมพัด... ฤดูใบไม้ผลิอีกคราได้เวียนมาเยือน ทุ่งหญ้าชายแดนเริ่มผลิดอกออกใบขับไล่ความแห้งแล้งของฤดูหนาวให้จางหายไปขบวนเดินทางขนาดไม่เล็กไม่ใหญ่ ประกอบด้วยทหารคุ้มกันหลายสิบนายและรถม้าขนสัมภาระกำลังเคลื่อนตัวออกจากประตูเมืองนอกด่านของเมืองเตี้ยนหวงมุ่งหน้าไปทางทิศตะวันตกเส้นทางเบื้อ
แม้จะมีบางคำถามที่เขาลังเลไปบ้าง ถึงกระนั้นเขาก็ผ่านด่านสุดท้ายไปได้ท่ามกลางเสียงโห่ร้องแสดงความยินดีกันถ้วนหน้า"เอาละ ๆ ข้ายอมให้ผ่านก็ได้!" หลิวหานซินกับซูอันหัวเราะร่าเปิดประตูให้เจ้าบ่าวเข้าไปแต่โดยดี ซึ่งฮั่วหยุนไม่ได้เอะใจกับสองพี่น้องที่กำลังยักคิ้วให้แก่กันฮั่วหยุนถอนหายใจอย่างโล่งอกพลางปา
หลิวหยุนจิงยิ้มเล็กน้อยก่อนจะอธิบายอย่างใจเย็น“หน้าไม้กลไกที่ข้าได้คิดค้นขึ้นมานั้นมีความพิเศษอยู่ที่กลไกภายในเจ้าค่ะ” นางกล่าว “มันถูกออกแบบมาให้สามารถบรรจุลูกดอกได้จำนวนมากและยิงออกไปได้อย่างต่อเนื่องโดยอาศัยหลักการทำงานของเฟืองและคันโยก”“เฟืองและคันโยก?” ฮัวหยุนเอ่ยทวนก่อนจะถามออกมาเพิ่มเติมอย่
“อืม เรื่องนี้ข้าเองก็กำลังคิดอยู่เหมือนกัน แต่ข้ายังไม่ขาย ท่านก็สามารถนำไปฝากคนในครอบครัวได้นะเจ้าคะ” คำตอบของหลิวหยุนจิงทำให้ทุกสายตามองมาทางนางพร้อมกัน“ข้าจะให้น้ำหวานสูตรของข้ากลับไป ส่วนน้ำแข็งพวกท่านก็กลับไปทำกันเอง เรื่องอุปกรณ์นั้นไม่ยากมีแค่สิ่งที่ข้าบอกไปพวกท่านก็ทำกันได้แล้ว” หลิวหยุนจิ
“มันเกิดขึ้นเมื่ออะตอมหรือโมเลกุลได้รับหรือสูญเสียอิเล็กตรอน” หลิวหยุนจิงยิ่งพูดพวกเขาก็ยิ่งไม่เข้าใจ สิ่งใดคืออะตอม สิ่งใดคือโมเลกุล ไหนจะอิเล็กตรอนคล้ายกับหลิวหยุนจิงจะรู้ถึงความสงสัยของพวกเขาดังนั้นนางจึงปรับเปลี่ยนวิธีการอธิบายให้ง่ายต่อการเข้าใจมากขึ้น“ทุกท่านลองนึกภาพว่า สสารทุกอย่างในโลกนี้
“เยว่ฮวา นั่นเจ้านำดินประสิวมาทำสิ่งใดมิใช่เจ้าบอกว่าสิ่งนี้เป็นอันตรายต่อร่างกายหรอกหรือ” ฮัวชวี่ปิ้งถามอย่างกังขาเมื่อเห็นเจ้าตัวเล็กใช้ช้อนตักผงสีขาวลงในอ่างผสมใบใหญ่“ข้าก็จะเอามาทำน้ำแข็งอย่างไรเล่า” คนทั้งหมดยังคงมีสีหน้าไม่เข้าใจก่อนที่หลิวหยุนจิงจะกล่าวต่อ “ข้าไม่ได้จะเอามากินแต่ข้าจะนำน้ำธร





![จะไม่ทนกับบทบาทนางร้าย [รีไรท์ตอนจบ]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)

