Masukบุคคลสำคัญในประวัติศาสตร์ยุคฮั่นตะวันตกจักรพรรดิฮั่นอู่ตี้ (หลิวเช่อ) ครองราชย์ 141 - 87 ปีก่อนคริสตกาลเป็นจักรพรรดิองค์ที่ 7 แห่งราชวงศ์ฮั่นตะวันตก และเป็นหนึ่งในจักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่และครองราชย์ยาวนานที่สุดในประวัติศาสตร์จีน (54 ปี)ความสำคัญ: รัชสมัยของพระองค์ถือเป็นยุคทองของราชวงศ์ฮั่น มีการขยาย
การเดินทางบนเส้นทางสายไหมในครั้งนั้นของคณะหลิวหยุนจิงใช้เวลาหลายปีในการบุกเบิก สำรวจ และสร้างสัมพันธ์ทางการค้า มันเป็นการเดินทางที่ยาวนานจากที่หลิวหยุนจิงเคยคาดไว้พวกเขาล้วนผ่านร้อนผ่านหนาวผ่านอันตรายนับครั้งไม่ถ้วน ทั้งจากธรรมชาติอันโหดร้าย โจรป่า และความขัดแย้งระหว่างชนเผ่า แต่ด้วยความรู้ ความสาม
"เจ้ามีเรื่องใดในใจเช่นนั้นหรือ" ฮั่วหยุนถามพลางโอบนางเข้ามาในวงแขนอย่างแผ่วเบา"ท่านจำเรื่องที่ข้าเคยเกริ่นไว้เนิ่นนานมาแล้วถึงเรื่องขององค์รัชทายาทได้หรือไม่เจ้าคะ" คำกล่าวของคนในอ้อมแขนทำให้ฮั่วหยุนมองนางพลางพยักหน้ารับ"จำได้ ว่าแต่เจ้าเอ่ยเรื่องนี้มาเพราะเหตุใดหรือว่ามีข่าวจากทางเมืองหลวงว่าฝ่า
ในระหว่างที่พวกเขาเคลื่อนขบวนลึกเข้าไปในดินแดนทางตะวันตกมากขึ้นเรื่อย ๆ ทิวทัศน์สองข้างทางเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นทะเลทรายแสนเวิ้งว้างและแนวเขาหินสีน้ำตาลแดงมากกว่าเดิมอากาศในตอนกลางวันเองก็ร้อนระอุขึ้นแต่ทว่าในตอนกลางคืนกลับหนาวเย็นจับขั้วหัวใจ พวกเขาต้องเดินทางผ่านเมืองน้อยใหญ่รวมถึงโอเอซิสขนาดเล็กและ
ห้าปีผ่านไปไวราวสายลมพัด... ฤดูใบไม้ผลิอีกคราได้เวียนมาเยือน ทุ่งหญ้าชายแดนเริ่มผลิดอกออกใบขับไล่ความแห้งแล้งของฤดูหนาวให้จางหายไปขบวนเดินทางขนาดไม่เล็กไม่ใหญ่ ประกอบด้วยทหารคุ้มกันหลายสิบนายและรถม้าขนสัมภาระกำลังเคลื่อนตัวออกจากประตูเมืองนอกด่านของเมืองเตี้ยนหวงมุ่งหน้าไปทางทิศตะวันตกเส้นทางเบื้อ
แม้จะมีบางคำถามที่เขาลังเลไปบ้าง ถึงกระนั้นเขาก็ผ่านด่านสุดท้ายไปได้ท่ามกลางเสียงโห่ร้องแสดงความยินดีกันถ้วนหน้า"เอาละ ๆ ข้ายอมให้ผ่านก็ได้!" หลิวหานซินกับซูอันหัวเราะร่าเปิดประตูให้เจ้าบ่าวเข้าไปแต่โดยดี ซึ่งฮั่วหยุนไม่ได้เอะใจกับสองพี่น้องที่กำลังยักคิ้วให้แก่กันฮั่วหยุนถอนหายใจอย่างโล่งอกพลางปา
แสงอาทิตย์ยามบ่ายทอดเงายาวลงบนสนามทดสอบอาวุธภายในค่ายฝึก หลิวหยุนจิงยืนอยู่เบื้องหน้าขององค์จักรพรรดิและเหล่าขุนนางที่ติดตามพระองค์มาด้วยท่าทางเด็ดเดี่ยวผิดแผกจากเด็กหญิงวัยห้าปีบรรยากาศโดยรอบเต็มไปด้วยความเงียบงัน มีเพียงเสียงลมพัดผ่านและเสียงขยับเกราะของทหารที่เฝ้าดู“ท่านอาจื่อถง...เอ่อ ขออภัยเจ
หลิวเช่อจึงอดไม่ได้จึงได้นำผ้าเช็ดหน้าของตนขึ้นมาซับเหงื่อให้กับเจ้าตัวน้อยซึ่งการกระทำเช่นนี้ได้ทำให้ทุกสายตาที่รู้จักพระองค์ดีราวกับเห็นผีหลอกยามกลางวัน“เจ้าตัวเล็กถึงเพียงนี้เหตุใดถึงอยากฝึกหนัก ร่างกายเจ้าจะรับไหวหรือ” เขาถามขึ้นอย่างห่วงใย“ข้าย่อมไม่ฝืนตัวเองเจ้าค่ะ และการที่ข้าอยากทำเช่นนี้ก
หลังจากแต่งกายเสร็จเรียบร้อย หลิวหยุนจิงรีบพุ่งออกจากกระโจมไปยังลานฝึก ทันทีที่นางมาถึงทหารทุกนายล้วนเข้าแถวกันเป็นระเบียบ กงฉางที่ยืนอยู่เบื้องหน้ามองมาทางนางด้วยสีหน้าเรียบเฉยด้วยสายตาเฉียบคม“เยว่ฮวา เจ้ารู้หรือไม่ว่าตอนนี้เวลาใดแล้ว” กงฉางกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งหลิวหยุนจิงรีบประสานมือโค้งตัว
“หากจะตอบว่าไม่โกรธเลยก็ไม่ใช่ แต่หลานคิดว่ามันเป็นอารมณ์ขุ่นเคืองแบบเล็ก ๆ มากกว่าเจ้าค่ะ อีกอย่างท่านอาจารย์กงก็เป็นห่วงข้าด้วย ดังนั้นหากจะคิดการใหญ่ห้ามให้อารมณ์มาอยู่เหนือเหตุผล” คำตอบของเจ้าตัวเล็กทำให้หลิวห่าวเทียนมองอย่างลึกซึ้งพร้อมกับหัวเราะออกมาเสียงดัง“หลานของข้า ช่างฉลาดเกินวัยยิ่ง” เจ





![จะไม่ทนกับบทบาทนางร้าย [รีไรท์ตอนจบ]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)

