บทที่ 5 เล่นรัก 2

หยางเหมยกดหัวของหลินเว่ยลงไป แล้วแอ่นนมขาวให้เขาดูดพร้อมกับพูดเสียงกระเส่า "จะให้เขาช่วยได้ยังไงกัน เขาไปรบมาเป็นปี กลับมาก็กลายเป็นคนพิการแบบนั้นจะทำอะไรได้ ที่นมใหญ่ขึ้นเพราะฉันคลึงของฉันเองทุกวัน"

"ทำไมล่ะ"

"จะทำไมล่ะ เพราะพี่ไม่อยู่ฉันก็เลยต้องช่วยตัวเอง"

"อาส์...ดีจัง ใหญ่ขึ้นแบบนี้พี่ชอบมาก ดูดเต็มปากเต็มคำ"

เพราะหยางเหมยเป็นผู้หญิงร่างบางและผอมเพรียว ส่งผลให้เต้านมของเธอเล็กกะทัดรัดตามไปด้วย ผิดกับนมของหยางซินที่อวบล้นมือ จางเฮ่อได้ยินพวกเขาพูดถึงนมก็พลอยคิดไปถึงนมของหยางซินด้วย

จะว่าไป นมของน้องเมียก็ใหญ่ล้นมือ ทุกครั้งที่เธอมาเช็ดตัวให้เขา หยางซินก็มักจะสวมเสื้อรัดรูป และหลายครั้งที่ดูเหมือนจะตั้งใจบดเบียดนมลงมาที่หน้าขาของเขา

ให้ตายเถอะ แค่คิดถึงหยางซินที่ยังหลบอยู่ใต้เตียง จางเฮ่อก็ดุ้นแข็งขึ้นมาทันใด เขายกมุมปากน้อย ๆ พี่น้องตระกูลหยาง เขาคิดว่าทุกคนล้วนมีผลประโยชน์อยู่ในใจ เขาไม่คิดจะแตะต้องหยางซินเพราะยังไม่รู้ว่าเธอเข้าหาคนพิการแบบเขาเพราะอะไร แต่สาวน้อยคนนั้นกำลังทำให้ใจของเขาปั่นป่วนขึ้นมาแล้ว

เขาลืมตาขึ้น ตอนนี้อารมณ์โกรธคล้ายจะเบาบางลงไป เด็กสาวหยางซินมีผลต่ออารมณ์ของเขาได้อย่างไม่น่าเชื่อ เอาสิ เมื่อเมียกับเพื่อนอยากเล่นรักให้เขาดู เขาก็จะดู

ดวงตาของเขาลืมขึ้นเต็มหน่วย จับจ้องร่างขาวผ่องของเมียรักที่ตอนนี้กำลังถูกหลินเว่ยดูดนมของเธออยู่ ลิ้นของหลินเว่ยตวัดเลียด้วยความกระหาย ทิ้งทั้งรอยแดงและน้ำลายเปียกชื้นเอาไว้ทั้งสองข้าง จางเฮ่อคิดขยะแขยงร่างกายของหยางเหมยจนแทบอยากจะอาเจียนออกมา

หลินเว่ยมองดูอดีตเพื่อนรักที่เป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่สมัยเด็กอย่างเย้ยหยัน ที่ผ่านมาจางเฮ่อล้วนเก่งมากกว่าเขาทุกอย่าง ทั้ง ๆ ที่เขาเจอกับคนสวยอย่างหยางเหมยก่อนและรักกับหยางเหมยก่อนแท้ ๆ แต่จางเฮ่อก็ยังเข้ามาแย่งเธอไปจากเขา ตอนนี้หยางเหมยกลับมาหาเขาแล้ว เขาไม่มีทางปล่อยเธอไปอีก

หลินเว่ยส่งเสียงเย็นเย้ยหยัน "ดูให้ดีนะเพื่อนรัก ว่าของที่กลับมาหาเจ้าของนั้นเป็นยังไง"

จากนั้นหลินเว่ยก็ก้มต่ำลงเรื่อย ๆ ไต่ลิ้นลงมาจนถึงกลางร่างกาย กระทั่งหยุดที่ระหว่างขาที่แยกกว้างของหยางเหมย แล้วฝังใบหน้าลงไป ทั้งปากทั้งจมูกจมหายเข้าไปในขนดกดำของหยางเหมยทันใด

"อ๊าส์...พี่เว่ย เลียให้ฉัน กินน้ำของฉันเร็วเข้า ฉันทนไม่ไหวแล้ว"

เธอดันศีรษะของหลินเว่ยเข้ามา ทั้งอ้าขาออกกว้าง ดวงตาปรือก้มมองหลินเว่ยที่ซุกอยู่ตรงหว่างขาของตัวเอง พวกเขาทั้งสองคนหันหน้าไปที่เตียงของจางเฮ่อ หยางเหมยมองไปที่กลางร่างกายของสามี สิ่งเดียวที่เธอเสียดายเกี่ยวกับจางเฮ่อก็คือ เขาเย่อเก่งและมีแท่งเนื้อที่ใหญ่จนเอาเธอได้แบบสะใจ น่าเสียดายที่มันใช้การไม่ได้แล้ว

ริมฝีปากของเธอเผยรอยยิ้มหวาน แลบลิ้นออกมาแล้วยกนิ้วตัวเองเพื่อเลียเบา ๆ ยั่วเย้าสามีที่นอนไร้เรี่ยวแรงอยู่บนเตียง ในขณะที่ชู้รักกำลังอ้าปากดูดกลืนติ่งกระสันพร้อมกับตวัดลิ้นขึ้นลงสลับแหย่เข้าไปในร่องหวาน

"อื้อ เสียว พี่เลียเก่งมาก อา พี่เว่ยขา"