2 คุณก็ทะลุมิติมาเหมือนกันเหรอ

ไป๋ถังไม่รู้ว่าผู้หญิงกลุ่มนั้นยังคงรอจับผิดเธออยู่ตรงที่เดิม หญิงสาวเดินกลับบ้านด้วยใบหน้าบูดบึ้ง

ยิ่งเดินก็ยิ่งหงุดหงิด!

นี่เธอเข้ามาอยู่ในร่างของผู้หญิงชั่วช้า และมีสามีแสนขี้เกียจ ช่างเป็นคู่ที่สวรรค์สร้างมาโดยแท้!

สามีภรรยาคู่นี้ไม่ได้สนใจลูกชายฝาแฝดเลยสักคน ปล่อยให้พวกเขาหิวจนแทะเปลือกไม้กิน ฝ่ายแม่แต่งตัวสวยเพื่อไปยั่วยวนผู้ชายคนอื่น ฝ่ายพ่อจนพระอาทิตย์ขึ้นตรงหัว ก็ยังไม่ยอมลุกขึ้นมาจากที่นอน

เมื่อนึกถึงเรื่องราวเหล่านี้ ความโกรธของไป๋ถังก็มาถึงขีดสุด เธอก้มลงมองไปที่พื้น มองหาหินก้อนใหญ่แล้วหยิบมันขึ้นมา จากนั้นเดินตรงเข้าไปในบ้านหลังคามุงหญ้าอันเก่าโทรม

ทันทีที่เข้าไปในบ้าน เนื่องจากประตูห้องเปิดอยู่ หญิงสาวจึงเห็นสามีของร่างเดิมนอนแผ่อยู่บนเตียง เพราะอากาศร้อน เขาจึงสวมเพียงเสื้อกล้ามและกางเกงขาสั้น ที่มุมปากมีน้ำลายไหลออกมา บ่งบอกว่าเขากำลังนอนหลับอย่างสนิทและสบายใจยิ่งนัก

ไป๋ถังแสยะยิ้มที่ตรงมุมปาก เธอกระชับก้อนหินในมือ แล้วเดินเข้าไปบีบคอของผู้ชายคนนั้นด้วยมือข้างเดียว ส่วนมืออีกข้างยกก้อนหินขึ้นไปอยู่เหนือขาที่สามของเขา “รีบลุกขึ้น แล้วออกไปทำงานรับคะแนนซะ ไม่อย่างนั้นขาที่สามของนายได้เละแน่!”

ตอนนี้ลู่หยางไม่ใช่ลู่หยางคนเดิมอีกต่อไปแล้ว เนื่องจากเจ้าของร่างนอนหลับจนไหลตาย ลู่หยางที่เป็นทหารหน่วยรบพิเศษจึงเข้ามาแทนที่ เมื่อไม่กี่นาทีก่อนเขายังนอนหลับสนิท เนื่องจากเขาเพิ่งจับสายลับข้ามชาติที่หนีเข้าป่ามาหลายวัน ร่างกายจึงอ่อนเพลียเป็นอย่างมาก หลังเสร็จสิ้นภารกิจในวันนี้เขาจึงผล็อยหลับไป เมื่อเขารู้สึกตัวอีกทีก็เหมือนมีคนมาบีบคอของตนเองอยู่!

เขาขมวดคิ้วอย่างไม่สบอารมณ์ และคิดว่าอีกฝ่ายเป็นสหายร่วมรบที่มากลั่นแกล้ง จึงตะคอกกลับไปอย่างหงุดหงิด “อย่ามากวน กูจะนอน!”

แต่อาการหายใจไม่ออกรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ เขาถึงรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ เมื่อลืมตาขึ้นก็เห็นผู้หญิงแปลกหน้าคนหนึ่งกำลังบีบคอเขาอยู่

ผู้หญิงคนนี้เป็นใคร!

เขาถอยตัวหนีเพื่อรักษาระยะห่าง แต่ผู้หญิงคนนี้แข็งแรงมาก เธอดึงเขากลับมาอีกครั้ง!

ลู่หยางหรี่ตาของเขาลง “คุณเป็นใคร!”

โดยไม่รอให้หญิงสาวตอบ ลู่หยางผลักเธอออกไป จากนั้นก็เริ่มใช้หมัดในการโจมตีเธอ

ไป๋ถังตกตะลึง หญิงสาวไม่คิดว่าชายขี้เกียจคนนี้จะมีความว่องไวเช่นนี้

ไม่มีทางเป็นไปได้!

เธอรีบถอยหลังเพื่อหลบกำปั้นของเขา แต่ปากก็ยังพูดจากวนโมโห “ฉันคือบรรพบุรุษของนายไงละ!”

“เหอะ! อย่างเธอเนี่ยนะ”ลู่หยางตะคอกกลับ แม้ว่าเขาจะยังไม่เข้าใจสถานการณ์ แต่ผู้หญิงตรงหน้ามีเจตนาที่จะฆ่าเขาอย่างชัดเจน ดังนั้นขอให้จับอีกฝ่ายได้ก่อนแล้วค่อยเค้นสอบก็แล้วกัน

ชายหนุ่มกระโดดลงจากเตียงและเริ่มโจมตีไป๋ถังอย่างแรง เขาเป็นทหารหน่วยรบพิเศษที่ได้รับรางวัลที่หนึ่งจากกองทัพ และในด้านทักษะการต่อสู้เขาไม่เคยแพ้ใครมาก่อน!

ไป๋ถังหลบหลีกเขาอย่างช่ำชอง ปลายเท้าของเธอเกี่ยวเก้าอี้ตัวเล็กข้างตัวขึ้นมา แล้วโยนเข้าไปใส่ผู้ชายตรงหน้า!

ชายหนุ่มเตะเก้าอี้ออกไป มันตกลงไปบนโต๊ะเตี้ยข้างๆ ทำให้เหยือกน้ำตกลงบนพื้นแตกกระจายเป็นชิ้นๆ !

ที่ห้องฝั่งตรงข้ามเมื่อได้ยินเสียงดังมาจากห้องของพ่อแม่ เด็กชายร่างผอมสองคนที่นอนอยู่ตื่นขึ้นทันที โดยปกติพวกเขาสองพี่น้องต้องนอนตื่นสายเพราะว่าการนอนหลับจะช่วยให้พวกเขาไม่หิว แต่ครั้งนี้พวกเขากลับสะดุ้งตื่นเพราะได้ยินเสียงทะเลาะกันดังมาจากห้องของพ่อกับแม่

เสี่ยวเป่าเบิกตากว้างด้วยความตื่นตระหนก และถามพี่ชายที่นั่งอยู่ข้างๆ ด้วยเสียงเล็กๆ ที่ยังไม่สิ้นกลิ่นน้ำนม “พี่ชาย ดูเหมือนว่าพ่อแม่กำลังทะเลาะกัน เราจะทำยังไงดี”

“ไม่ใช่เรื่องของเรา...ปล่อยให้พวกเขาทะเลาะกันไปเถอะ”ต้าเป่าพูดอย่างเฉยเมย

เสี่ยวเป่าถามด้วยดวงตาแดงก่ำ “แล้วถ้าพ่อกับแม่ตีกันจนตายล่ะ”

ต้าเป่าอยากจะพูดออกไปว่าคงจะดี ถ้าพวกเขาตาย แต่เมื่อคิดถึงเรื่องนั้นดวงตาของเขาก็เปลี่ยนเป็นสีแดงเช่นกัน

แม้ว่าพ่อกับแม่จะไม่ได้ใจดีกับพวกเขาทั้งคู่ แต่ลึกๆ ในใจของเด็กน้อย...ก็ไม่ได้อยากให้พวกเขาตาย

“พี่ชาย จะทำยังไงดี”เสี่ยวเป่ามักจะเชื่อฟังผู้เป็นพี่เสมอ

ทั้งสองเป็นฝาแฝดกัน และเกิดในเวลาต่างกันเพียงไม่กี่นาที แต่ต้าเป่าดูเป็นผู้ใหญ่กว่าเสี่ยวเป่ามาก

ต้าเป่าเม้มปากและครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็ถอนหายใจออกมา “ไปดูกันเถอะ ถ้าพวกเราสามารถเกลี่ยกล่อมไม่ให้ พ่อกับแม่ทะเลาะกันได้ก็ดีไป แต่ถ้าพวกเขาไม่หยุด เราก็ควรอยู่ห่างๆ มิฉะนั้นพวกเราก็จะโดนลูกหลงไปด้วย”

“อืม”เสี่ยวเป่าเช็ดน้ำตาของเขา แล้วค่อย ๆ ขยับตัวลงมาจากเตียง เด็กน้อยทั้งสองสวมรองเท้าผ้าขนาดเล็กที่มีรูขาด แล้วจูงมือพากันวิ่งไปที่ประตูห้องตรงข้าม

ไป๋ถังและลู่หยางได้ต่อสู้กันอย่างดุเดือด ตู้เสื้อผ้าในห้องล้มระเนระนาด โต๊ะกินข้าวขาหักไปข้างหนึ่ง แจกันแตกกระจัดกระจายอยู่ที่พื้น ในห้องตอนนี้ดูเหมือนกับเพิ่งเกิดสงคราม!

ต้าเป่า และเสี่ยวเป่าแอบมองที่ประตูห้องด้วยความตกใจ ทำไมจู่ๆ พ่อกับแม่ถึงทะเลาะกันรุนแรงขนาดนี้

นี่ดูเหมือนจะเป็นครั้งแรกที่ทั้งสองต่อสู้กัน พ่อแม่ของพวกเขาแข็งแรงมากขนาดนี้เชียวหรือ

ในยุคที่ขาดข้อมูลข่าวสาร แม้ว่าต้าเป่าจะเป็นเด็กที่ฉลาดมากแค่ไหน เขาก็คาดไม่ถึงว่าพ่อกับแม่ของตน ในเวลานี้ถูกคนอื่นมายึดร่างไปแล้ว!

พวกเขาทั้งคู่มองดูพ่อกับแม่ทะเลาะกันด้วยความกังวล ดวงตาสีดำของเด็กน้อยทั้งสอง จ้องมองด้วยความเป็นห่วง

เมื่อพวกเขาเห็นว่าเท้าของแม่กำลังจะเตะก้านคอของพ่อ เด็กน้อยทั้งสองก็ปิดปากและจมูกด้วยความกลัว

เมื่อเห็นพ่อใช้แขนข้างเดียวกั้นเท้าแม่เอาไว้ จากนั้นมืออีกข้างของพ่อก็กำหมัดจะเข้าไปชกที่หน้าของแม่!

เด็กน้อยทั้งสองก็ปิดตาและแอบมองผ่านนิ้วน้อยๆ ของพวกเขา...แต่โชคดีที่ครั้งนี้พ่อไม่ได้ต่อยหน้าแม่ เด็กน้อยทั้งสองถอนหายใจอย่างโล่งอก!

แต่พวกเขายังคงต่อสู้กันอยู่ ต้าเป่าและเสี่ยวเป่ากลัวว่า หากพวกเขาสู้กันต่อไป หนึ่งในนั้นอาจจะตายจริงๆ ดังนั้นพวกเขาจึงตะโกนห้ามออกไป “พ่อ แม่ อย่าทะเลาะกันอีกเลย!”

ในขณะเดียวกันไป๋ถังและลู่หยาง ผู้ซึ่งกำลังเหวี่ยงหมัดเตะขาใส่คู่ต่อสู้ พวกเขาหยุดชะงักอย่างกะทันหันและมองไปที่ประตูโดยพร้อมเพรียงกัน

เมื่อเห็นใบหน้าผอมบางและดูสกปรกของเด็กน้อยทั้งสองที่หน้าตาดูคล้ายกัน ลู่หยางก็ถามด้วยความตกใจ “พวกหนูเป็นใคร”

เสี่ยวเป่าไม่คาดคิดว่าพ่อของเขาจะแสร้งทำเป็นไม่รู้จักตนเอง ด้วยความอ่อนไหวเด็กน้อยจึงร้องไห้ออกมา เมื่อเห็นน้องชายร้องต้าเป่าก็ร้องไห้ตามกันไปด้วย

ลู่หยางไม่คาดคิดว่าคำถามง่ายๆ ของเขาจะทำให้เด็กร้องไห้ ชายหนุ่มเป็นทหาร และเขาไม่สามารถเพิกเฉยต่อเสียงร้องไห้ของเด็กได้ ดังนั้นเขาจึงเดินเข้าไปอุ้มเด็กน้อยเพื่อปลอบโยน

ไป๋ถังรู้จากความทรงจำว่าเด็กทั้งสองเกิดจากร่างกายนี้ของเธอ หญิงสาวจึงรีบเข้าไปปลอบโยนเด็กทั้งสองเช่นกัน

เธอและลู่หยางต่างเข้าไปอุ้มเด็กขึ้นมาข้างละคน หลังจากเกลี้ยกล่อมเด็ก ๆ ให้หยุดร้องไห้ไป๋ถังกับลู่หยางก็สงบสติอารมณ์ลงได้

ตอนนี้ลู่หยางได้สืบทอดความทรงจำของร่างกายเดิมมาแล้ว หลังจากตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็มองไปที่หญิงสาวฝั่งตรงข้าม

ไป๋ถังสบตากับอีกฝ่ายด้วยความเข้าใจ หลังจากนั้นทั้งคู่ต่างก็ถามออกมาพร้อมกัน “คุณก็ทะลุมิติมาเหมือนกันใช่ไหม!”