Nobela ni 1037

“คุณศิระหน้าตาคล้ายเขาจริง ๆ ค่ะ ตอนฉันเห็น ฉันก็....” “คิดว่าผมคือคุณตาทวดใช่ไหมครับ?” วาดจันทร์พยักหน้ารับหงึกหงัก ถึงจะรู้ว่าอาจจะไม่ใช่คนเดียวกัน แต่วาดจันทร์ก็รู้สึกว่าเวลาที่ได้อยู่กับศิระ มันไม่ต่างอะไรกับการที่เธอได้อยู่กับขุนเอก จะบอกว่าสบายใจเหมือนกันก็คงได้ “ตอนผมเกิดมาก็มีแต่คนบอกแบบ

“เราเคยรู้จักกันมาก่อนใช่ไหมครับ?” “ทะ ทำไมคุณถึงถามฉันแบบนั้นล่ะคะ” ไม่เพียงแค่คนที่รอคำตอบ หากแต่คนที่ถูกถามก็ใจเต้นแรงไปไม่ต่างกัน หรือว่าความจริงแล้วอีกฝ่ายก็รู้สึกเหมือนกับเธอเหมือนกัน แต่เรื่องทุกอย่างมันจะบังเอิญมากขนาดนี้ได้เลยเหรอ? “ขอโทษทีครับ ผมได้เห็นหน้าคุณก็รู้สึกว่าเราเคยเจอกันม

“รถคันนี้ตรวจสอบเรียบร้อยแล้วนะครับ เพิ่งกลับมาสตาร์จได้เมื่อเช้านี้เอง สงสัยน้องพนักงานจะยังไม่ได้โทรไปแจ้งเจ้าของรถน่ะครับ” (ไม่เป็นไรค่ะ งั้นฉันไปรับรถได้วันไหนคะ?) “วันนี้ได้เลยครับ” ครั้นเสียงของปลายสายที่เป็นลูกค้ากลับมาพูดปกติ ในความรู้สึกเสี้ยวหนึ่งของเขากลับรู้สึกว่าคุ้นเคยกับเสียงนี้

๒ เดือนต่อมา ชีวิตของวาดจันทร์วนลูปอยู่กับความคิดถึงตลอดหลายเดือน นอกจากจะไม่ฝันถึงเขาเลย แม้แต่เสียงฮัมเพลงที่ได้ยินอยู่บ่อย ๆ ก็ไม่เคยแว่วมาให้ได้ยินอีก แม้จะเป็นเรื่องที่ทำใจได้ยาก แต่การยอมรับความเป็นจริงว่าเขาได้หายออกจากชีวิตของเธอแล้ว นั่นเลยเป็นสิ่งที่ควรทำ “มีของมาส่งครับ” “ค่า” เจ้

เจ้าของร่างหนาปรากฏให้เห็นเมื่ออีกฝ่ายเดินผ่านเข้าประตูมาพร้อมกับช่อดอกไม้ในมือ สีหน้าของเจตเปลี่ยนไปเมื่อเห็นว่าหนึ่งในนั้นที่อยู่ในห้องคือมะลิ “ดีใจด้วยนะ ลูกของพวกเธอกี่เดือนแล้วล่ะ?” “วาดพูดอะไร แม่สับสนไปหมดแล้วนะ” “นั่นสิวาด ทำไมถึงพูดเรื่องอะไรก็ไม่รู้” “......” ทุกคนในห้องต่างพากันงง

เปลือกตาสวยหนักอื้อยากจะลืมตื่น ไม่รู้ว่าทำไมร่างกายของเธอถึงรู้สึกเจ็บระบมได้มากขนาดนี้ จำได้ว่าเมื่อคืนเธอและขุนเอกได้มีอะไรกันตามประสาคนรัก หากแต่ความรู้สึกเจ็บที่เกิดขึ้นกับร่างกาย ดูจะไม่ใช่เจ็บจากความรุนแรงของอีกฝ่ายเลยนี่นา “วาด! วาดได้ยินเจตไหม?” “......” ทุกอย่างต้องฝันไปแน่ ๆ ทำไมวาดจั