บทที่ 3 วางยา 4

ฝ่ามือร้อนจัดของลู่จิ่งเซิงเลื่อนมาวางอยู่บริเวณเอวเล็ก แต่เขายังไม่กล้าออกแรงดึงเธอเข้ามาใกล้

              แม้ร่างกายจะถูกรบกวนด้วยฤทธิ์ยาปลุกอารมณ์ แต่สติของเขายังคงรับรู้ทุกอย่างได้อย่างชัดเจน ชายหนุ่มผละริมฝีปากออกเล็กน้อย ก่อนมองเข้าไปในดวงตาของเธอ

              “คุณแน่ใจ?”

              เถาเยี่ยนรู้ดีว่าเขากำลังให้โอกาสเธอเปลี่ยนใจ หากเธอปฏิเสธเพียงคำเดียว ลู่จิ่งเซิงจะไม่มีวันฝืนใจเธออย่างแน่นอนหญิงสาวจึงเป็นฝ่ายขยับเข้าไปใกล้กว่าเดิม

              “ฉันแน่ใจค่ะ”

              คำตอบนั้นทำลายความอดทนซึ่งลู่จิ่งเซิงพยายามรักษาเอาไว้ ความปรารถนาที่ฝังลึกอยู่ภายในใจมานานหลายปีเรียกร้องให้เขาสัมผัสเธอ

              ผู้หญิงที่เขาเฝ้ามองและคอยปกป้องมาโดยตลอด บัดนี้กำลังอยู่ในอ้อมแขนของเขาแล้ว ต่อจากนี้เขาจะไม่ยอมปล่อยเธอไปอีก ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม

              เถาเยี่ยนไม่รู้ว่าเป็นเพราะไอร้อนจากฤทธิ์ยา หรือสายตาคมกริบของชายหนุ่มกันแน่ที่ทำให้ร่างกายของเธอร้อนวูบวาบราวกับกำลังถูกมนตร์สะกด

              แววตาคู่นั้นเต็มไปด้วยความปรารถนา ร้อนแรงเสียจนคล้ายพร้อมจะแผดเผาเธอได้ทุกเมื่อ ลู่จิ่งเซิงดึงร่างของหญิงสาวเข้ามาแนบชิดจนแทบไม่มีช่องว่างเหลืออยู่ ก่อนก้มลงจูบเธออีกครั้งอย่างเร่าร้อนกว่าเดิม

              เถาเยี่ยนเผลอเผยอริมฝีปากเปิดรับสัมผัสแปลกใหม่ ปลายลิ้นร้อนของเขาค่อย ๆ ล่วงล้ำเข้ามาเกี่ยวกระหวัดกับลิ้นเล็กอย่างอ่อนโยน ก่อนความอ่อนโยนนั้นจะค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นความเร่าร้อนตามแรงปรารถนาที่เพิ่มสูงขึ้น

              สัมผัสเร่าร้อนของเขาทำให้หัวใจของเถาเยี่ยนสั่นไหว ร่างกายของเธออ่อนระทวยอยู่ภายในอ้อมแขนอันแข็งแกร่ง ไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าเสื้อผ้าของเธอนั้นหลุดไปตั้งแต่ตอนไหน  จนกระทั่งความเย็นของเครื่องปรับอากาศทำให้เธอวูบไปชั่วครู่ ก่อนความร้อนของฝ่ามือร้อนจะเข้ามาแทนที่

              “ผมไม่มีทางปล่อยคุณไปไหนเด็ดขาด เถาเยี่ยน” 

              น้ำเสียงของประธานลู่เด็ดขาดและหนักแน่นในคราวเดียวกัน  หญิงสาวได้แต่ปล่อยให้ความรู้สึกของตนนำทาง เวลานี้ในชาตินี้เธอขอตอบแทนความรักของประธานลู่ที่มีให้เธอ

              ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไร กว่าลู่จิ่งเซิงจะยอมผละริมฝีปากออกและปล่อยให้เธอได้หายใจ

              สายตาของเถาเยี่ยนพลันสะดุดเข้ากับแผงอกกว้างซึ่งเต็มไปด้วยกล้ามเนื้อแน่นตึง ใบหน้าของหญิงสาวร้อนผ่าวขึ้นมาทันทีด้วยความเขินอาย

              ใครจะคิดว่าท่านประธานผู้แสนเงียบขรึมและพูดน้อย กลับมีเรือนร่างน่าหลงใหลถึงเพียงนี้

              หากรู้อย่างนี้ เถาเยี่ยนคงไม่ปล่อยให้ตัวเองโง่งม หลงรักผู้ชายอย่างหานจวิ้นเหามานานหลายปี...  

              ลู่จิ่งเซิงเพิ่งรู้ตัวว่าตนถูกสายตาเต็มไปด้วยความซุกซนจ้องมอง มุมปากของเขายกยิ้มด้วยความเจ้าเล่ห์ มือใหญ่ของเขากำลังปลดเข็มขัดออกช้า  ๆ   สายตาไร้เดียงสาปะปนไปกับความอาการอยากรู้อยากเห็นของเธอทำให้เขาแทบบ้าตาย....

              ร่างกายของเขาร้อนรุ่มไปหมดแทบทนไม่ไหวอยู่แล้ว สายตาของเธอที่อยากสัมผัสเรือนร่างของเขาก็ทำให้เขาแทบตายคาออกของเธออยู่แล้ว

              “เถาเยี่ยน ผมจะตายเพราะคุณ รู้บ้างไหม” 

              เสียงแหบพร่าของลู่จิ่งเซิงทำให้เถาเยี่ยนแทบบ้า  หญิงสาวกลืนน้ำลายลงคอเมื่อมือหนากอบกุมมือเล็กมาวางบนแผ่นอกแกร่งอุดมไปด้วยกล้ามแน่น

              ลมหายใจแทบขาดห้วงเมื่อเคลื่อนไหวหยุดอยู่ตรงขอบกางเกงในสีขาว ตั้งแต่เกิดมาเถาเยี่ยนแทบไม่เคยแตะต้องผู้ชายคนไหนใกล้ชิดถึงเพียงนี้ แม้แต่ชาติที่แล้วเธอไม่ยอมให้หานจวิ้นเหาใกล้ชิดถึงเพียงนี้เลยสักครั้ง อย่างมากเธอยอมให้จูบเพียงเท่านั้น

              แต่กับลู่จิ่งเซิงกลับแตกต่างออกไป

              ชายหนุ่มทำให้ความปรารถนาบางอย่างตื่นขึ้นภายในร่างกายของเธอ ความรู้สึกวูบไหวราวกับมีผีเสื้อนับร้อยบินวนอยู่บริเวณท้องน้อยคืออะไรกันแน่

              ยิ่งได้สัมผัสเรือนร่างของเขา เถาเยี่ยนก็ยิ่งปรารถนาให้ชายหนุ่มสัมผัสเธอมากกว่านี้ ชั่ววินาทีกางเกงในถูกกระชากออกไปอย่างแรง  เถาเยี่ยนถอยห่างเล็กน้อย ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยอาการตกใจ เมื่อแก่นกายร้อนของเขาชูชันทันทีที่ได้รับอิสระ

              “อะ...”

              เถาเยี่ยนหลุดอุทานทันที แต่ยังไม่ทันหายตกใจ เสียงของเธอก็ถูกกลืนหายไปด้วยริมฝีปากของเขา ลิ้นของเขาสอดแทรกเข้ามาด้วยความรวดเร็วและชำนาญเกินกว่าเถาเยี่ยนจะปฏิเสธได้ทัน  มืออีกข้างของเขานำพามือของเถาเยี่ยนสำรวจร่างกายอันสมบูรณ์แบบของเขา

              “ผมจะไม่ยอมปล่อยคุณไป”

              ลู่จิ่งเซิงเอ่ยซ้ำ ๆ  ราวกับว่าเขากลัวว่าเถาเยี่ยนจะจากไป 

              “ลู่จิ่งเซิง...” เถาเยี่ยนอุทานชื่อของเขาออกมา เมื่อมือเล็กกำลังสัมผัสของร้อนมันกำลังแข็งชันใต้ฝ่ามือของเธอ แก้มทั้งสองข้างเถาเยี่ยนแดงจนยามไปถึงหู   สายตาเหลือบมองลงไปเบื้องล่างที่เจ้าสิ่งนั้นกำลังอยู่ใต้ฝ่ามือก็ยิ่งทำให้เถาเยี่ยนเขินเข้าไปใกล้ 

              ลู่จิ่งเซิงมองเธอราวกับจะกลืนกินเธอลงไปทันที เขากำลังขบกรามแน่นด้วยความทรมาน เขาทนไม่ไหวอีกแล้ว  เขาจัดการถอดเสื้อผ้าของหญิงสาวออกไปให้พ้นหูพ้นตาของเขา 

              ไม่นานความเย็นเฉียบกระทบร่างกาย ขนอ่อนของเถาเยี่ยนลุกซู ทรวงอกคู่งามทั้งสองข้างถูกชายหนุ่มกอบกุมก่อนบีบคลึงด้วยความปรารถนา

              “ประธานลู่”

              เถาเยี่ยนกัดปากตนเองแน่น ก่อนมือจะเผลอปล่อยของร้อน ใครเล่าจะคิดว่าภายใต้ใบหน้าอันเย็นชาของลู่จิ่งเซิง บนเตียงเขาจะเร่าร้อนขนาดนี้  ปลายนิ้วร้ายกาจของเขากำลังเคลื่อนไหวลงไปตามส่วนโค้งเว้าของร่างบาง ก่อนจะมาหยุดอยู่ที่กางเกงในตัวบางของเธอ