บทที่ 3 วางยา 3

“คุณรู้หรือเปล่า แก้วนั้นตั้งใจส่งให้ฉัน”

              “รู้แล้ว”

              “ถ้าคุณไม่รับมันแทน คนที่อยู่ในสภาพนี้คงเป็นฉัน”

              “ผมไม่ได้รู้ว่ามียา” เขาตอบตามตรง

              “แต่บริกรคนนั้นมองคุณมากเกินไป และผมไม่ต้องการให้คุณรับของจากคนที่มีพิรุธ”

              คำอธิบายเรียบง่ายกลับทำให้หัวใจของเธอสั่นไหว ลู่จิ่งเซิงไม่ได้ปกป้องเธอเพื่อแลกเปลี่ยนผลประโยชน์ และไม่เคยใช้ความช่วยเหลือเหล่านั้นมาบังคับให้เธอตอบแทน

              ตั้งแต่ชาติที่แล้วจนถึงตอนนี้ เขาเป็นคนเดียวที่ยื่นมือมาหาเธอในเวลาที่ทุกคนกำลังคิดช่วงชิงสิ่งที่เธอมี

              เสียงโทรศัพท์ของลู่จิ่งเซิงดังขึ้น ข้อความจากเฉินอี้โจวแจ้งว่าจับตัวบริกรได้แล้ว แต่หมอหลี่ติดการจราจรและต้องใช้เวลาอีกอย่างน้อยยี่สิบนาที

              ชายหนุ่มอ่านจบก็วางโทรศัพท์ลง เขาหลับตาและเอนศีรษะพิงพนักโซฟา ราวกับกำลังใช้กำลังทั้งหมดต่อสู้กับฤทธิ์ยา เถาเยี่ยนหยิบผ้าขนหนูชุบน้ำเย็นมาวางไว้ใกล้มือโดยไม่เข้าไปแตะต้องเขา จากนั้นจึงเดินไปล็อกประตูห้องและโทรสั่งให้เจ้าหน้าที่หญิงมารอด้านนอกเพื่อความปลอดภัย

              “ฉันจะไม่เข้าใกล้คุณโดยไม่ได้รับอนุญาต แต่ฉันก็จะไม่ทิ้งคุณไว้คนเดียวค่ะ”

              ลู่จิ่งเซิงลืมตาขึ้นมองเธอ ดวงตาคู่นั้นแดงก่ำเพราะฤทธิ์ยา ทว่ายังมีสติชัดเจน

              “คุณไม่กลัวผมเหรอ”

              เถาเยี่ยนส่ายหน้า

              “ฉันกลัวคนที่คิดทำร้ายฉัน แต่ไม่กลัวคนที่ยอมเจ็บแทนฉันค่ะ”

              ภายในห้องเงียบลง เหลือเพียงเสียงลมหายใจหนักของชายหนุ่มกับเสียงหัวใจของเธอเอง

              เถาเยี่ยนเคยคิดว่าการเลือกเข้าหาลู่จิ่งเซิงเป็นหนทางเปลี่ยนชะตาชีวิตและหลีกหนีจากหานจวิ้นเหา แต่ในวินาทีนี้ เธอเริ่มเข้าใจว่าความรู้สึกซึ่งเกิดขึ้นระหว่างพวกเขาอาจไม่ใช่เพียงข้อตกลงอีกต่อไป

              ก่อนลู่จิ่งเซิงจะหลับตาลงอีกครั้ง มือของเขาขยับมาหยุดอยู่ใกล้มือเธอโดยยังเว้นระยะห่างไว้เล็กน้อย

              “ถ้าอย่างนั้น...” เขาเอ่ยด้วยเสียงแผ่วต่ำ

              “อยู่ตรงนี้จนกว่าหมอจะมาได้ไหม”

              เถาเยี่ยนมองมือข้างนั้น ก่อนวางมือตนเองลงข้าง ๆ โดยไม่ล่วงล้ำระยะที่เขาตั้งใจรักษาไว้

              “ได้ค่ะ ฉันจะไม่ไปไหน”

              ขณะเดียวกัน ภายในห้องจัดเลี้ยง เถาซินหรูเพิ่งรู้ว่าบริกรที่เธอจ้างถูกจับตัวได้แล้ว และคนของลู่จิ่งเซิงกำลังตรวจสอบภาพจากกล้องวงจรปิดทุกตัว

              รอยยิ้มบนใบหน้าของหญิงสาวเลือนหายไปในทันที

              แผนที่เธอใช้ทำลายเถาเยี่ยนไม่เพียงล้มเหลว แต่ยังทำให้ผู้ชายที่ไม่มีใครกล้าแตะต้องต้องรับยาปลุกซ์อารมณ์แทน และครั้งหน้า ลู่จิ่งเซิงย่อมไม่ปล่อยคนลงมือไปง่าย ๆ แน่

             

             สายตาของเถาเยี่ยนเต็มไปด้วยความรู้สึกมากมายทอดสายตามองประธานลู่ผู้สะง่างามตอนนี้เขากำลังนอนดิ้นไปด้วยความทรมาน

              เถาซินหรูทำเกินไปแล้ว  นับว่าความอดทนของเถาเยี่ยนยิ่งลดน้อยลงเรื่อย ๆ

              “ร้อน...”

              เสียงของลู่จิ่งเซิงทั้งแหบพร่าและสั่นไหว ร่างกายของเขาร้อนจัดราวกับถูกเปลวไฟแผดเผาจากภายใน เถาเยี่ยนไม่อยากเห็นเขาต้องทรมานเช่นนี้ โดยเฉพาะเมื่อคนที่ควรได้รับยานั้นคือเธอ ไม่ใช่เขา

              ชาติก่อนเธอโง่มามากพอแล้ว ลู่จิ่งเซิงเป็นคนเดียวที่คอยห่วงใยและยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือ แม้ในชาตินี้ เขาก็ยังคงปกป้องเธอจนตัวเองต้องตกอยู่ในสภาพเช่นนี้

              ความรู้สึกบางอย่างสั่นไหวอยู่ภายในอกของเถาเยี่ยน หัวใจดวงน้อยเต้นรัวไม่เป็นจังหวะ เมื่อเธอเผลอสบเข้ากับดวงตาคมซึ่งเต็มไปด้วยความปรารถนาจากฤทธิ์ยา

              เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ทำให้เถาเยี่ยนสะดุ้งเล็กน้อย หญิงสาวรีบหยิบมันขึ้นมาอ่านข้อความที่เพิ่งถูกส่งเข้ามา

              รถของผมเสียอยู่ระหว่างทาง คงจะไปถึงโรงแรมไม่ทัน

              ข้อความนั้นถูกส่งมาจากหมอหลี่ แพทย์ประจำตระกูลของลู่จิ่งเซิง

              เถาเยี่ยนลังเลอยู่ไม่น้อย ไม่รู้ว่าตนเองควรทำอย่างไรจึงจะช่วยบรรเทาความทรมานจากฤทธิ์ยาให้ลู่จิ่งเซิงได้ นอกเสียจากว่า...

              ความคิดบางอย่างผุดขึ้นมาในหัว หญิงสาวจึงค่อย ๆ ขยับเข้าไปนั่งบนขอบเตียง ซึ่งมีร่างสูงใหญ่ของประธานลู่นอนกระสับกระส่ายอยู่

              แม้ฤทธิ์ยาจะทำให้ร่างกายร้อนรุ่มและเต็มไปด้วยความปรารถนา แต่ลู่จิ่งเซิงยังพยายามใช้สติทั้งหมดที่เหลืออยู่ควบคุมตัวเอง เขาไม่ยอมยื่นมือไปสัมผัสเรือนร่างของเถาเยี่ยน แม้ส่วนลึกในใจจะต้องการเธอมากเพียงใดก็ตาม

              เขาไม่ต้องการฉวยโอกาสหรือเอาเปรียบเธอในเวลาเช่นนี้

              “เถาเยี่ยน...คุณออกไปเถอะ”

              ลู่จิ่งเซิงเอ่ยปากไล่ด้วยน้ำเสียงแหบพร่าจัด

              “ไม่ ฉันไม่ไปไหนทั้งนั้น ฉันจะช่วยคุณเอง” 

              เถาเยี่ยนไม่ได้พูดเพียงอย่างเดียว หญิงสาวโน้มตัวเข้าไปใกล้ลู่จิ่งเซิง ลมหายใจร้อนผ่าวของเขารินรดใบหน้าจนหัวใจของเธอเต้นแรง

              เธอหลับตาลง ก่อนประคองใบหน้าหล่อเหลาราวเทพบุตรเข้ามาจูบ ริมฝีปากของเขานุ่มกว่าที่คิด สัมผัสเพียงแผ่วเบากลับทำให้ความรู้สึกบางอย่างคล้ายกระแสไฟแล่นผ่านไปทั่วร่างกาย

              ฝ่ามือร้อนจัดของลู่จิ่งเซิงเลื่อนมาวางอยู่บริเวณเอวเล็ก แต่เขายังไม่กล้าออกแรงดึงเธอเข้ามาใกล้