บทนำ 2

เพียะ! 

              เถาเยี่ยนง้างมือขึ้นก่อนตบลงไปบนใบหน้าของเถาซินหรูเต็มแรง เธอมองคนทั้งสองตรงหน้าด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด

              “เถาเยี่ยน คุณทำอะไรนะ”

              “กำลังสั่งสอนน้องไม่รักดี”  เถาเยี่ยนตอบเสียงเย็น  เธออยากทำมากกว่านั้นเสียอีก  ก่อนเถาเยี่ยนหันไปมองชายที่กำลังจะกลายเป็นสามีของเธอในคืนนี้

              “คุณทำร้ายเธอ มันก็ไม่ได้ทำให้ผมรักคุณหรอกนะ”

              “จวิ้นเหา บอกฉันมาว่าสิ่งที่คุณพูดไม่ใช่ความจริง” ชายหนุ่มถอนหายใจอย่างรำคาญ ก่อนปิดประตูห้องพักและก้าวเข้ามาหาเธอ

              “ในเมื่อคุณได้ยินหมดแล้ว ผมก็คงไม่จำเป็นต้องแสดงละครอีกแล้วเถาเยี่ยน”

              “ตลอดห้าปีที่ผ่านมา คุณไม่เคยรักฉันเลยหรือไง”

              “รักอะไรล่ะ” เขาหัวเราะเบา ๆ

              “ถ้าคุณไม่ใช่ทายาทของเถากรุ๊ป คุณคิดว่าผมจะอดทนอยู่กับผู้หญิงจืดชืดอย่างคุณได้นานขนาดนี้หรอกนะ”

              คำตอบนั้นทำลายความหวังสุดท้ายที่ยังเหลืออยู่ แขนของเขากำลังถูกเถาซินหรูโอบกอด เธอส่งสายตาเย้ยหยันราวกับตัวของเธอชนะแล้ว

              เถาเยี่ยนถอยหลังหนึ่งก้าวก่อนยกโทรศัพท์ขึ้น

              “ฉันจะเปิดเผยเรื่องทั้งหมด ทุกคนในงานจะได้รู้ว่าพวกคุณเป็นคนแบบไหน”

              หานจวิ้นเหาพุ่งเข้ามาแย่งโทรศัพท์ แต่เธอหลบได้ทัน เถาเยี่ยนหันหลังวิ่งตรงไปยังประตูระเบียง ตั้งใจร้องขอความช่วยเหลือจากพนักงานด้านล่าง ทว่ายังไม่ทันไปถึง มือใหญ่ก็กระชากเส้นผมของเธอจากด้านหลังอย่างแรง

              หญิงสาวล้มลงกับพื้น ก่อนศีรษะกระแทกขอบโต๊ะจนเลือดไหลซึม เถาเยี่ยนโง่จริง ๆ เธอคิดว่าเขารักเธอมาโดยตลอด 

              “ปล่อยฉันนะหานจวิ้นเหา”

              “ถ้าคุณยอมเซ็นเอกสารแต่แรก เรื่องคงไม่ต้องเป็นแบบนี้” หานจวิ้นเหากัดฟันพูดเดิมทีเขาเองก็ไม่ได้อยากทำร้ายเถาเยี่ยน  ในเมื่อเธอรู้ความจริงแล้วเขาเองก็ปล่อยเธอไปไม่ได้

              เถาซินหรูหยิบโทรศัพท์ที่ตกอยู่ขึ้นมาแล้วลบไฟล์บันทึกเสียง ก่อนโยนมันลงบนพื้นและใช้ส้นรองเท้าเหยียบซ้ำจนหน้าจอแตกละเอียด

              “เถาเยี่ยน ทำไมพี่ต้องมารู้ความจริงวันนี้ด้วยเนี่ย” เธอพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงคล้ายเสียดาย

              “ถ้าพี่ยอมเป็นเจ้าสาวที่ว่านอนสอนง่าย อย่างน้อยก็คงได้มีชีวิตอยู่นานกว่านี้”

              หัวใจของเถาเยี่ยนกระตุกวูบ

              “พวกเธอคิดจะทำอะไร”

              หานจวิ้นเหาลากเธอออกไปยังระเบียง ลมยามค่ำคืนพัดชายกระโปรงเจ้าสาวสีขาวให้ปลิวไสว เบื้องล่างคือสวนของโรงแรมซึ่งประดับด้วยดอกไม้และไฟนับพันดวง ทุกสิ่งงดงามราวกับฉากในความฝัน แต่มันกำลังจะกลายเป็นสถานที่ตายของเธอ

              “ถ้าฉันตาย พวกเธอไม่มีวันรอด” เถาเยี่ยนพยายามดิ้นรนเมื่อจะรู้ดีว่าหมดหนทางแล้วก็ตาม

              “ทุกคนจะเชื่อว่าเจ้าสาวเครียดจนกระโดดจากระเบียง” หานจวิ้นเหาพูดขึ้นเสียงเรียบไม่ทุกข์ร้อนใด ๆ

              “กล้องวงจรปิดชั้นนี้เสียทั้งหมด และพยานคนเดียวก็คือน้องสาวที่เห็นคุณวิ่งออกมาเพราะทะเลาะกับผม”

              เถาซินหรูยิ้ม

              “ฉันจะร้องไห้ให้สมจริงเชียวล่ะ เถาเยี่ยน”

              เถาเยี่ยนมองคนทั้งสองด้วยความสิ้นหวัง ทันใดนั้นเธอก็นึกถึงคำเตือนของผู้ชายคนหนึ่งขึ้นมา

              ก่อนวันแต่งงานลู่จิ่งเซิงเคยบอกให้เธอตรวจสอบบัญชีของหานกรุ๊ป และเตือนว่าหานจวิ้นเหาไม่ใช่คนที่เธอควรฝากชีวิตไว้ ทว่าเธอกลับคิดว่าท่านประธานหนุ่มต้องการทำลายความสัมพันธ์ของเธอกับคู่หมั้น จึงปฏิเสธความหวังดีของเขาอย่างไร้เยื่อใย

            เมื่อวานนี้ลู่จิ่งเซิงยังส่งข้อความมาหาเธอเป็นครั้งสุดท้าย

            หากคุณเปลี่ยนใจ ผมจะไปรับคุณด้วยตัวเอง

            แต่เธอไม่ได้ตอบกลับ

              เถาเยี่ยนเงยหน้ามองหานจวิ้นเหาทั้งน้ำตา

              “เอกสารที่เธอต้องการอยู่ที่ไหน”

              “คุณไม่ต้องรู้หรอก” ชายหนุ่มตอบ

              “หลังจากคุณตาย คุณพ่อของคุณจะยอมมอบของทุกอย่างให้ซินหรูเอง”

              “รวมถึงหุ้นของคุณแม่ฉันด้วยงั้นเหรอ”

              สีหน้าของหานจวิ้นเหาเปลี่ยนไปเล็กน้อย เถาซินหรูจึงรีบพูดแทรก

              “อย่าเสียเวลากับเธอเลยค่ะ เดี๋ยวมีคนตามขึ้นมา”

              หานจวิ้นเหาพยักหน้า ก่อนออกแรงดันร่างของเจ้าสาวขึ้นไปบนขอบระเบียง

              เถาเยี่ยนพยายามยึดแขนเขาไว้ แต่เถาซินหรูกลับแกะนิ้วของเธอออกทีละนิ้ว

              “ลาก่อนนะคะ พี่สาว”

              แรงผลักสุดท้ายส่งร่างของเถาเยี่ยนออกไปในความว่างเปล่า

              แสงไฟจากห้องพักเคลื่อนห่างออกไปอย่างรวดเร็ว เธอมองเห็นคนทั้งสองยืนเคียงข้างกันอยู่บนระเบียง ชุดเจ้าสาวสีขาวสะบัดท่ามกลางสายลม ก่อนร่างของเธอจะตกกระแทกพื้นอย่างรุนแรง

              ความเจ็บปวดแผ่ซ่านไปทั่วร่าง เลือดสีแดงไหลออกมาจนย้อมชุดแต่งงานค่อย ๆ กลายเป็นสีแดงช้า ๆ แขกในงานเริ่มส่งเสียงกรีดร้อง แต่เถาเยี่ยนแทบไม่ได้ยินอะไรอีกแล้ว ก่อนทุกอย่างจะดับมืดลงไป ชีวิตของเธอจบแล้ว..

              หากสวรรค์มีจริง หากเธอมีโอกาสเริ่มต้นใหม่อีกครั้ง เธอจะไม่รักผู้ชายคนนี้ ไม่เชื่อใจน้องสาว และไม่ยอมมอบชะตาชีวิตไว้ในมือของใครอีก

              เธอจะไม่ผลักไสผู้ชายเพียงคนเดียวที่เคยหวังดีกับเธอ

              ลู่จิ่งเซิง…หากมีชาติหน้า ฉันจะเป็นฝ่ายเดินไปหาคุณเอง

              ความมืดกลืนกินสติสัมปชัญญะของเถาเยี่ยนจนหมดสิ้น

              เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ

              เถาเยี่ยนลืมตาพรวดและลุกขึ้นนั่ง หัวใจเต้นกระหน่ำจนเจ็บหน้าอก เธอยกมือสัมผัสใบหน้า ลำคอ และร่างกายของตนเอง แต่กลับไม่พบบาดแผลแม้แต่แห่งเดียว

              ตรงหน้าไม่ใช่สวนของโรงแรม แต่เป็นห้องนอนที่เธอเคยอาศัยเมื่อสองปีก่อน

              โทรศัพท์บนโต๊ะยังคงส่งเสียงดัง หน้าจอปรากฏชื่อของผู้โทรเข้ามา

              หานจวิ้นเหา

              ชื่อนั้นมีวันที่ซึ่งเธอไม่มีวันลืม

              วันที่ 18 มิถุนายน สองปีก่อนวันแต่งงาน

              เถาเยี่ยนจ้องหน้าจออยู่หลายวินาที ก่อนริมฝีปากซีดขาวจะค่อย ๆ ปรากฏรอยยิ้ม

              สวรรค์รับฟังคำขอของเธอแล้ว

            ครั้งนี้ คนที่ต้องตกลงไปในนรกจะไม่ใช่เธอ แต่เป็นพวกเขาต่างหากล่ะ