บทที่ 1 สนใจรับฉันเป็นแฟนไหม 1

              เสียงเรียกเข้าจากโทรศัพท์ยังคงดังซ้ำแล้วซ้ำเล่า ท่ามกลางความเงียบภายในห้องนอน เถาเยี่ยนนั่งนิ่งอยู่บนเตียง ร่างกายของเธอสั่นสะท้านจนแทบควบคุมไม่ได้ ดวงตาคู่สวยจับจ้องชื่อของหานจวิ้นเหาที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอ โดยไม่กล้าแม้แต่จะยื่นมือออกไปสัมผัสมัน

              ภาพเหตุการณ์ก่อนตายยังคงชัดเจนอยู่ในความทรงจำราวกับเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อไม่กี่วินาทีก่อนมือของชายที่เธอรักผลักร่างของเธอออกจากระเบียง ขณะที่น้องสาวยืนยิ้มอยู่ข้างกายเขา ความรู้สึกตอนร่างร่วงลงจากชั้นสี่ ความเจ็บปวดเมื่อแผ่นหลังตกกระแทกพื้น รวมถึงกลิ่นคาวเลือดที่ไหลอาบชุดเจ้าสาว ทุกอย่างสมจริงเกินกว่าจะเป็นเพียงความฝัน

              เถาเยี่ยนรีบยกมือขึ้นลูบศีรษะ ต้นคอ และแผ่นหลังของตนเองอีกครั้ง ผิวกายของเธอเรียบเนียน ไม่มีบาดแผล ไม่มีเลือด และไม่มีความเจ็บปวดหลงเหลืออยู่เลย

              เธอก้มมองฝ่ามือทั้งสองข้าง นิ้วเรียวยังขาวสะอาด เล็บสีชมพูอ่อนถูกตัดสั้นอย่างเรียบร้อย ไม่ใช่เล็บสีขาวที่เธอทำเพื่อเข้าพิธีแต่งงาน

              นี่ไม่ใช่ความฝัน

              เธอยังมีชีวิตอยู่จริง ๆ

              หญิงสาวรีบก้าวลงจากเตียง แต่เพราะขาทั้งสองข้างยังอ่อนแรง ร่างของเธอจึงเกือบทรุดลงกับพื้น เถาเยี่ยนคว้าขอบโต๊ะเอาไว้ได้ทัน ก่อนพาตัวเองเดินไปหยุดอยู่หน้ากระจกบานใหญ่

              เงาสะท้อนตรงหน้าคือหญิงสาวอายุยี่สิบห้าปี ใบหน้ายังอ่อนเยาว์ ดวงตาไม่มีร่องรอยความเหนื่อยล้าจากการเตรียมงานแต่งงาน และเหนือหัวคิ้วด้านซ้ายก็ยังไม่มีรอยแผลเล็ก ๆ ซึ่งเคยเกิดจากอุบัติเหตุเมื่อหนึ่งปีก่อน

              เถาเยี่ยนยกมือขึ้นแตะใบหน้าตัวเองอย่างไม่เชื่อสายตา น้ำตาที่พยายามกลั้นเอาไว้ไหลอาบแก้มทั้งสองข้าง

              เธอไม่ได้ร้องไห้เพราะเสียใจ แต่ร้องไห้เพราะได้รับชีวิตกลับคืนมา

              วันที่บนโทรศัพท์คือวันที่ 18 มิถุนายน สองปีก่อนวันแต่งงาน วันนี้เป็นวันครบรอบห้าปีที่เธอกับหานจวิ้นเหาเริ่มคบหากัน และยังเป็นวันที่เขาจะนำเอกสารมาหลอกให้เธอเซ็นมอบอำนาจจัดการหุ้นแทนเธอ

              ชาติก่อนเธอไม่เคยสงสัยเขาเลยแม้แต่น้อย หานจวิ้นเหาหลอกเธอว่าต้องการช่วยแบ่งเบาภาระ และเตรียมความพร้อมก่อนที่ทั้งคู่จะสร้างครอบครัวด้วยกัน เธอจึงเซ็นชื่อโดยไม่อ่านรายละเอียดให้รอบคอบ

              หลังจากนั้นเขาก็ค่อย ๆ แทรกคนของตัวเองเข้าไปในเถากรุ๊ป ใช้ชื่อของเธอเข้าถึงข้อมูลสำคัญ และทำให้บิดาเชื่อว่าเขาคือชายหนุ่มที่เหมาะสมจะเป็นผู้สืบทอดกิจการ

              เธอเคยมองการเอาใจใส่แบบนั้นคือความรัก แต่เมื่อย้อนกลับมามองอีกครั้ง ทุกสิ่งล้วนเป็นการวางแผนอย่างแยบยลเสียงโทรศัพท์หยุดลงไปชั่วครู่ ก่อนดังขึ้นอีกครั้งอย่างไม่ยอมแพ้

              เถาเยี่ยนสูดลมหายใจเข้าลึก เธอใช้หลังมือเช็ดน้ำตาก่อนกดรับสาย

              “เยี่ยนเยี่ยน ทำไมรับสายช้าจังครับ” น้ำเสียงอ่อนโยนของหานจวิ้นเหาดังขึ้น

              “คุณยังไม่ตื่นอีกหรือ”

              แค่ได้ยินเสียงของเขา ร่างกายของเธอก็เย็นเฉียบ มือข้างที่ถือโทรศัพท์สั่นเล็กน้อย ความทรงจำในวินาทีสุดท้ายของชีวิตทำให้เธอแทบอยากตะโกนด่าทอและเปิดโปงความเลวทรามทั้งหมดของเขา

              แต่เถาเยี่ยนรู้ดีว่าเธอยังทำเช่นนั้นไม่ได้

              ขณะนี้เธอมีเพียงความทรงจำจากชาติที่แล้ว ไม่มีหลักฐานว่าหานจวิ้นเหากับเถาซินหรูลอบคบหากัน และไม่มีหลักฐานว่าคนทั้งสองเคยร่วมมือกันฆ่าเธอหากบุ่มบ่ามเผชิญหน้าตอนนี้พวกเขาต้องเพิ่มความระมัดระวังและเปลี่ยนแผนทั้งหมด

              ในเมื่อศัตรูยังคิดว่าเธอเป็นผู้หญิงโง่เขลาที่เชื่อใจพวกเขาอย่างหมดหัวใจ เธอก็ควรปล่อยให้พวกเขาเชื่อแบบนั้นไปเรื่อย ๆ

              “เมื่อคืนฉันทำงานดึกค่ะ เพิ่งตื่นเมื่อครู่นี้เอง” เธอตอบด้วยน้ำเสียงสงบนิ่งที่สุด

              “ผมเดาไว้แล้วเชียว ทำงานหนักเกินไปอีกแล้วนะครับ” เขาหัวเราะเบา ๆ ราวกับเป็นคู่รักแสนอบอุ่น

              “คืนนี้อย่าลืมนัดของเรานะ ผมจองโต๊ะที่โรงแรมจิ่นอวี้ไว้แล้ว มีเรื่องสำคัญอยากคุยกับคุณด้วย”

              โรงแรมจิ่นอวี้

            ชื่อสถานที่ทำให้หัวใจของเถาเยี่ยนเต้นแรง โรงแรมแห่งนั้นคือสถานที่เดียวกับที่เธอจัดพิธีแต่งงานในอีกสองปีต่อมา และเป็นสถานที่ที่เธอถูกคนทั้งสองผลักตกจากระเบียง

            ชาติก่อนในค่ำคืนนี้หานจวิ้นเหานำช่อดอกไม้กับสร้อยเพชรมามอบให้ก่อนหยิบหนังสือมอบอำนาจออกมาให้เธอเซ็น เขาใช้คำหวานพร่ำบอกว่าแต่งงานกันแล้วทรัพย์สินทุกอย่างย่อมเป็นของคนสองคนเธอจึงไม่ควรแบ่งแยกหรือระแวงเขาเพราะหลงเชื่อ เธอจึงเป็นคนเปิดประตูต้อนรับงูพิษเข้ามาในชีวิตด้วยตัวเอง

              ทั้งหมดเป็นการจัดฉากแท้ ๆ ทำไมนะชาติก่อนเธอถึงดูไม่ออก เพราะความรักบังตาจริง ๆ

              “ได้ค่ะ แล้วเจอกันค่ะ ฉันก็อยากเจอคุณเหมือนกัน” เถาเยี่ยนตอบ

            ปลายสายเงียบไปเล็กน้อย คล้ายหานจวิ้นเหาสังเกตเห็นความผิดปกติจากคำตอบที่สั้นกว่าทุกครั้ง

            “คุณเป็นอะไรไป เสียงฟังดูไม่ค่อยดีเลย”

              “ไม่มีอะไรค่ะ คงเพราะเพิ่งตื่นนอน

              “ไม่สบายให้ผมไปรับไหม”

            “ไม่ต้อง ฉันยังมีงานที่บริษัท แล้วเจอกันตอนเย็นนะคะ”

            เถาเยี่ยนตัดสายทันทีโดยไม่รอฟังคำร่ำลา เธอวางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะแล้วสูดลมหายใจซ้ำ ๆ ความรู้สึกคลื่นไส้แล่นขึ้นมาจุกอยู่ตรงลำคอ เมื่อนึกว่าครั้งหนึ่งตนเคยหลงรักเจ้าของเสียงนั้นจนยอมมอบทุกสิ่งให้

              โทรศัพท์สั่นเพราะมีข้อความใหม่เข้ามา คราวนี้ผู้ส่งคือเถาซินหรู

            พี่เถาเยี่ยนตื่นหรือยังคะ วันนี้ฉันขอยืมเดรสของพี่ได้ไหม พอดีเย็นนี้มีนัดสำคัญค่ะ

            เถาเยี่ยนจ้องข้อความนั้น ก่อนรอยยิ้มเย็นชาจะปรากฏขึ้นบนริมฝีปาก

            ชาติก่อนเธออนุญาตให้น้องสาวเข้ามาเลือกเสื้อผ้าในห้องได้ตามใจ เถาซินหรูเลือกชุดเดรสสีขาวที่เธอซื้อกลับมาจากต่างประเทศ แล้วบอกว่าจะไปรับประทานอาหารกับเพื่อน แต่หลายปีต่อมาเถาเยี่ยนจึงรู้ว่า ‘นัดสำคัญ’ ของอีกฝ่ายก็คือการพบหานจวิ้นเหาในคืนวันครบรอบของเธอหลังจากหลอกให้เธอเซ็นเอกสารและส่งเธอกลับบ้าน หานจวิ้นเหาก็ไปหาน้องสาวของเธอต่อโดยไม่รู้สึกผิด