บทนำ 1

เสียงดนตรีหวานซึ้งยังคงบรรเลงอยู่ภายในห้องจัดเลี้ยงชั้นล่าง แขกเหรื่อหลายร้อยคนกำลังดื่มฉลองให้กับงานแต่งงานยิ่งใหญ่แห่งปีนี้เลยโดยไม่มีใครล่วงรู้ว่าเจ้าสาวของงานกำลังยืนตัวสั่นอยู่หน้าห้องพักหมายเลข 409

              เถาเยี่ยนกำโทรศัพท์ในมือแน่น บนหน้าจอปรากฏข้อความสั้น ๆ จากหมายเลขที่ไม่รู้จัก

              เธออยากรู้ว่าเจ้าบ่าวของเธอหายไปไหน ก็มาที่ห้อง 409

              ตอนแรกเธอคิดว่ามันคงเป็นแค่มีคนกลั่นแกล้งเธอเท่านั้น หานจวิ้นเหาคงกำลังรับรองแขกคนสำคัญ หรือจัดการธุระบางอย่างก่อนกลับเข้าไปในงาน เถาเยี่ยนไม่ได้สนใจเขาเท่าไรนักเพราะจิตใจมัวแต่จดจ่ออยู่กับข้อความที่ส่งมา เธออยากรู้มากกว่าว่าลับหลังเธอ เขาแอบทำอะไรกับใคร หรือทั้งหมดเป็นเรื่องกลั่นแกล้งอย่างนั้นเหรอ

              คนที่แกล้งเธอต้องการอะไร ต้องปั่นหัวเธอแบบนั้นเหรอ

              คำถามมากมายผุดขึ้นในหัวของเธอ

              ทันทีที่เธอมาถึงเสียงหัวเราะของหญิงสาวซึ่งดังลอดออกมาจากด้านในกลับทำให้หัวใจของเธอเย็นเฉียบ

              เถาเยี่ยนจำเสียงนั้นได้ดีมันเป็นเสียงของ เถาซินหรู น้องสาวต่างแม่ที่เธอรักและเอ็นดูมาตลอด

              “พี่จวิ้นเหาจะแต่งงานกับเธอจริง ๆ เหรอ”

              “ก็แค่ในนามเท่านั้น” เสียงของชายหนุ่มตอบอย่างไม่ใส่ใจ

              “เมื่อฉันได้หุ้นกับอำนาจบริหารของเธอแล้ว ผู้หญิงโง่คนนั้นก็ไม่มีประโยชน์อีก”

              ลมหายใจของเถาเยี่ยนหยุดชะงัก เธอยกมือขึ้นปิดปากตัวเองพยายามไม่ส่งเสียงออกไป แต่ทุกคำที่ได้ยินกลับทิ่มแทงเข้ามากลางหัวใจอย่างโหดร้าย ผู้ชายที่เถาเยี่ยนอยากฝากชีวิตเอาไว้ต่อจากนี้ เขาต้องการเพียงผลประโยชน์ของเธอเท่านั้น

              “แล้วพี่จะให้ฉันรอถึงเมื่อไร ฉันไม่อยากเห็นมันเป็นเมียพี่”

              นี่นะหรือคำพูดจากคนที่เธอรักทั้งสองคน  ตลอดเวลาที่ผ่านมาเถาเยี่ยนไว้ใจเขาทั้งสองมาตลอด ไม่คิดเลยว่าเธอโดนหลอกซะเอง

              “อีกไม่นานหรอก วันนี้เถาเยี่ยนจะเซ็นเอกสารโอนอำนาจจัดการหุ้นให้ฉัน หลังจากนั้นฉันจะจัดการเธอเอง”

              “รวมถึงตัวเธอด้วยหรือเปล่า” เถาซินหรูเค้นเสียงถามชายตรงหน้า

              “ตัวของยัยนั่น คนอย่างฉันนะเหรอจะต้องการ ฉันต้องการแค่เธอ เถาซินหรู”   ทั้งคู่มองตาเพียงครู่เดียวก่อนโน้มใบหน้าเข้าหากัน ทั้งสองจุมพิตกันอย่างหวานชื่นเสียเหลือเกิน  แต่มันกลับเป็นภาพที่บีบหัวใจเหลือเกินสำหรับเถาเยี่ยนถึงแม้จะมองไม่เห็นเต็มตา

              ภายในห้องเงียบไปชั่วขณะ ก่อนทั้งคู่จะผละออกจากกันเล็กน้อย สบตากันราวกับโลกนี้มีเพียงเขาแค่สองคน ก่อนเสียงหัวเราะของทั้งสองจะดังขึ้นพร้อมกัน

              เรี่ยวแรงทั้งหมดของเถาเยี่ยนแทบสูญสลาย เธอถอยหลังโดยไม่รู้ตัว รองเท้าส้นสูงกระทบกับแจกันประดับติดพื้นบริเวณหน้าห้องจนเกิดเสียงดัง

              เสียงหัวเราะภายในห้องหยุดลงทันที

              ประตูถูกเปิดออก หานจวิ้นเหาปรากฏตัวในชุดเจ้าบ่าว ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยมองเธอด้วยความอ่อนโยนกลับเหลือเพียงความเย็นชา กระดุมเสื้อเชิ้ตของเขาหลุดออกสองเม็ด และมีรอยลิปสติกสีแดงติดอยู่บริเวณลำคอ

              ด้านหลังของเขาคือเถาซินหรูในชุดราตรีสีชมพูอ่อน น้องสาวของเธอกำลังจัดชายกระโปรงด้วยท่าทีไม่ทุกข์ร้อน

              “เยี่ยนเยี่ยน…” หานจวิ้นเหาเรียกชื่อเธอ ทว่าในน้ำเสียงไม่มีความตกใจแม้แต่น้อย

              “คุณมาที่นี่ได้ยังไง”

              “ถ้าฉันไม่มา ฉันคงไม่มีวันรู้ว่าคู่หมั้นกับน้องสาวของตัวเองทำอะไรลับหลังฉัน”

            เถาเยี่ยนพยายามบังคับไม่ให้น้ำตาไหล ทั้งที่ภายในใจแตกสลายไปแล้ว

              เธอคบกับหานจวิ้นเหามานานห้าปี ยอมขัดแย้งและทะเลาะกับทุกคนเพื่อช่วยเหลือธุรกิจของเขา แม้มีคนเตือนว่าผู้ชายคนนี้ไม่ได้จริงใจกับเธอ เธอก็เลือกเชื่อในความรัก เธอมันโง่เสียเหลือเกิน

              เถาเยี่ยน...เธอจะโง่เหลือเกิน 

              หญิงสาวได้แต่ตัดพ้อกับตัวเองภายในใจ

              ส่วนเถาซินหรูเป็นแค่น้องสาวต่างแม่ เถาเยี่ยนกลับไม่เคยรังเกียจ เธอแบ่งปันทุกสิ่งให้อีกฝ่ายเสมอ ตั้งแต่เสื้อผ้า เครื่องประดับ ไปจนถึงโอกาสทำงานในบริษัทแต่สิ่งที่เถาซินหรูต้องการกลับไม่ใช่สิ่งของเหล่านั้น

              น้องสาวคนนี้ของเธอต้องการแย่งชีวิตของเธอไปทั้งหมด

              “พี่เถาเยี่ยนอย่ามองฉันแบบนั้นสิคะ” เถาซินหรูเดินออกมาจากด้านหลังชายหนุ่ม

              ทุกอย่างเงียบเฉียบและบรรยากาศรอบตัวเธอเงียบสงัด

              “ถ้าพี่ดูแลพี่จวิ้นเหาได้ดี เขาคงไม่ต้องมาหาความสุขจากฉัน”

              “เธอทำอย่างนี้กับฉันได้ยังไง”

              “ทำไมฉันจะทำไม่ได้” รอยยิ้มอ่อนหวานบนใบหน้าของเถาซินหรูค่อย ๆ เลือนหาย

              “ตั้งแต่เด็กพี่มีทุกอย่าง คุณพ่อมอบสิ่งที่ดีที่สุดให้พี่เสมอ แม้แต่มรดกของตระกูลเถา ส่วนฉันต้องคอยเก็บของที่พี่ไม่ต้องการ แล้วทำไมฉันถึงแย่งของของพี่บ้างไม่ได้”

              “เขาเป็นคู่หมั้นฉัน” เถาเยี่ยนพยายามควบคุมสติของตัวเอง กำมือเอาไว้แน่น

              “แต่เขาเลือกฉัน”

              เพียะ!