ตอนที่7ตัวร้าย

“ข้าไม่ชอบเข้าใกล้หญิงใด เจ้าหากยังคิดว่าจะนั่งบนเกี้ยวหลังนี้กับข้าจะต้องพึงระลึกไว้เสมอว่าอย่าเข้าใกล้ข้ามากกว่านี้”

“เชอะใครอยากเข้าใกล้ก่อนนั้นก็ลากเราเข้าไปในห้องตื่นมาสภาพโป้เปลือยไม่รู้ทำอะไรหรือเปล่ามาวันนี้บอกว่าไม่อยากเข้าใกล้หญิงใด” บ่นงึมงำ

“เย้ๆๆๆๆ ดีใจด้วยได้รับ1โอกาสพลังพิเศษเพราะสามารถทำให้ตัวร้ายใจสั่น” เสียงระบบปั่นป่วน

“เจ้าเป็นคนแรกที่เห็นใบหน้าของข้า เช่นนั้นหากกล้าพูดเรื่องใบหน้าข้าให้ใครรุ้ข้าจะฆ่าเจ้าเสีย”

“ไปโดนอะไรมา” ทอดเสียงอ่อนโยนเดินเข้ามาสังเกตใกล้ๆ

นี่ไม่ใช่ปู้ๆ จิงชินเวอร์ชันเกาหลีแล้วอีกอย่างมีมี่ก็ไม่ได้มีความสามารถในการแต่งหน้าก็แค่แสดงความเห็นใจ ในนิยายไม่ได้เขียนบอกไว้ว่าไปโดนอะไรมาด้วยสิ

“อย่ายุ่ง” มีมี่ยิ้มเจื่อนๆ พยักหน้าขึ้นลง

“ไม่ยุ่งก็ได้ ขอโทษละกันฉันเผลอไปหน่อยปกติต้องจับจิ้งจกให้แมวทุกเย็นป่านนี้เจ้ามูมู๋เป็นอย่างไรบ้างไม่รู้คงคิดถึงฉันแย่เลย” บ่นเบาๆ ในตอนท้ายอดไม่ได้ที่จะคิดถึงแมว

“จริงด้วยฉันจะต้องไม่ตายจะต้องไม่ติดอยู่ที่นี่จะต้องออกไปให้ได้กลับไปหามูมู๋”

“เพ้ออะไรของเจ้า จำไว้ว่าห้ามพูดเรื่องใบหน้าของข้ากับใครโดยเฉพาะองค์หญิงสาม” เสียงอ่อนลงในตอนท้าย

มีมี่ยิ้ม เขาแคร์นางเอกเหมือนกันนี่แต่ตอนอ่านรู้สึกว่าเป็นหลัวชั่ว หลัวเย็นชาแต่ภายในลึกๆ ก็แคร์นางเอกไม่น้อย

“อยากให้ข้าทำนายดวงความรักให้หรือไม่ ข้าทำนายให้ได้นะหรือไม่ก็แนะแนวทาง ที่จะสามารถพิชิตใจนางได้”

“นั่งลงแล้วหุบปากเสียข้ามิใช่ทหารและนางกำนัลเหล่านั้นที่ชีวิตล้วนหล่อเลี้ยงด้วยคำลวงจากคนที่อ้างตัวว่าเป็นผู้หยั่งรู้เช่นเจ้า”

“พวกเขาล้วนเป็นคนที่ไร้ความหวังและกำลังใจไม่ได้มีโอกาสเช่นท่านนี่ พวกเขาจึงหวังว่าสักวันจะมีโชคและไปในทางที่จะมีโชคดีโชคฟลุ๊คเพื่อไต่เต้าสู่ความสำเร็จพวกท่านถือกำเนิดมาดีกว่าพวกเขานี่ ไม่ต้องหกวังว่าจะมีโชค”

อ๋องหรงส่ายหน้าไปมา 

“แต่ก็มิใช่งมงายว่าตัวเองจะสำเร็จนั่งฝันไปวันๆ”

มีมี่เบ้ปากไม่อยากต่อคำ

“ช่างเถอะ ช่างเถอะไม่มีท่านข้าก็ยังมีคนอื่นอีกมากมาย ที่อยากรู้เรื่องที่ข้าจะทำนาย แต่บอกไว้ก่อนน้า ถ้ามาขอร้องข้านี่ต้องจ่ายมากหน่อยน้าเพราะข้าถือว่าข้าให้โอกาสท่านแล้วแต่ไม่ยอมรับโอกาส”

“ไม่มีทางหุบปากแล้วนั่งเงียบๆ” ยกหน้ากากขึ้นผูกเชือกตามเดิม

มีมี่ถอนหายใจนั่งหันข้างมองออกนอกหน้าต่างเสีย

วังหลวง

“อ๋องหรงกำลังเดินทางกลับวังหลวงพร้อมด้วยองค์หญิงเก้าของเอ่อถัว คงจะต้องต้อนรับเขาหน่อยดีไหม”

ฉีก้านปิดจดหมายในมือช้าๆ ท่าทีราวกับนักรักและไร้ซึ่งความองอาจ พุงพลุ้ยด้วยเลือกกินแต่เครื่องเสวยที่ชอบแม้จะอ่อนแก่กว่าอ๋องหรงไม่กี่ปีแต่กลับดูแก่ราวกับเป็นบิดา

“ฝ่าบาทอ๋องหรงไร้ผลงานวันก่อนข้าได้ยินว่าเขาไปช่วยท่านอ๋องเฉวียนรบกับเผ่าเอ่อถัว เอาชนะมาได้ แต่ก็ยังไม่มีผลงานเป็นของตัวเองเรื่องที่บัญชาไปให้เสาะหาไข่มุกมังกรก็ทำไม่ได้ แต่ความจริงนั่นเพราะพระปรีชาที่หลอกให้อ๋องหรงเชื่อว่าไข่มุกมังกรมีจริงและยังให้คนปลอมลายแทงขึ้นมาอีก ฝ่าบาทนี่ล้ำลึกจริงๆ เพราะฉะนั้นอ๋องหรงจึงไม่มีผลงาน เช่นไรจึงต้องต้อนรับ”

ขันทีข้างกายประสานมือพูดเรื่องที่ฉีก้านอยากจะฟังแบบที่เรียกว่าสอพลอ

“ฮะฮะฮ่าาาาจริงๆๆๆ เขาไม่มีผลงานอีกทั้งยังแค่ลูกสนมของไท่ซางหวงข้าก็ไม่ควรให้เกียรติ แค่ทองสักสามพันตำลึงก็คงจะพอใจแล้วหรือไว้ให้มากกว่านั้นเขาจะได้เอาไปซื้อตำราประโลมโลกมาอ่านอีกหลังจากที่เสด็จพ่อสั่งให้ลื้อห้องหนังสือของเขาก่อนตาย555 เอว่าแต่ตำแหน่งไหนจะเหมาะกับเขาในครั้งนี้อุตส่าห์กลับมาทั้งที ไม่ตายเสียก่อนที่ด่านชายแดน”

“ผู้ดูแลห้องตำราดีไหมพ่ะย่ะค่ะหรือว่าให้กลับไปด่านชายแดนตามหาไข่มุกมังกรที่ไม่มีทางหาเจออีกต่อไปเหมือนเดิมเขาจะได้มีอะไรทำไม่มีรกหูรกตาฝ่าบาทอีกต่อไป”

“เฮ้อ ข้าก็เบื่อที่จะต้องพบหน้าเขา ทำทีว่าเอ็นดูเขาทั้งที่ไม่อยากจะเสวนาด้วย หากไม่ติดที่เขาเคยช่วยชีวิตอวี่หนิงไว้ข้าคงไม่ฝืนใจดีกับเขา”

“ฝ่าบาทช่วยองค์หญิงสามก็ถือว่าตอบแทนไปแล้วถึงจะบอกว่าทำให้ใบหน้าของอ๋องหรงเสียโฉม แต่นั่นก็เพราะเขารนหาที่เอง ครั้งนั้นฝ่าบาทก็ทรงกราบทูลไท่ซางหวงให้พาเขาเข้ามาอยู่ในวังหลวงไม่ต้องเผชิญความลำบากนอกวังนั่นก็ถือว่าเป็นบุญคุณยิ่งใหญ่เช่นกัน”

ฉีก้านพยักหน้าขึ้นลง

“บรรดาพี่น้องอ๋องเฉวียนก็ส่งให้ไปทำหน้าที่ปกป้องชายแดนไม่มีทางให้กลับมา รกหูรกตา อ๋องเจ๋อก็ดูแลเรื่องห้องเสวยไม่ให้มายุ่งเรื่องการเมือง เหลือแต่อ๋องหรงที่ข้ายังไม่รู้จะส่งไปที่ใดเพื่อกันไม่ให้คิดการใหญ่ แต่ก็นะคนไม่เอาถ่านเช่นอ๋องหรงจะทำอะไรข้าได้ เคยได้ยินว่าที่ซุ่มอ่านหนังสือในห้องหนังสือเพราะอ่านตำราพิชัยยุทธนั่นก็คงเป็นแค่ข่าวลือหากเป็นเช่นนั้นจริงเสด็จพ่อคงให้เขาเป็นไท่จือแทนข้าไปแล้ว”

“เช่นนั้นก็ควร จะให้ไปดูแลห้องตำราเช่นเดิมจะดีกว่าพ่ะย่ะค่ะ ท่านอ๋องจะได้มีเวลาอ่านตำรา ซู่หนี่จิง ต้งเสียนจื่อ (สองตำรากามสูตร) และจะได้ไม่ต้องเอาใบหน้าอัปลักษณ์นั่นมาให้องค์หญิงสามได้เห็นแล้วสงสัยว่าไปโดนอะไรมาเพราะบังคับให้เขาปิดเรื่องนี้เป็นความลับองค์หญิงสามจะได้ไม่รู้สึกผิดกับเขา ไปห่างๆ ตาจึงดี”