ตอนที่6จำไว้เลยนะ

“รอพรุ่งนี้เถอะนะ รอพรุ่งนี้เถอะนะหนูจะหายไป”

น้ำตาเต็มสองตา

“ซวี่หลิน ซวี่หลิน”

มีมี่สะดุ้งตื่นเมื่อรู้สึกได้ว่ามีใครบางคนกำลังเขย่าตัว

ยกมือขึ้นปาดน้ำตา ที่เปรอะแก้ม

“เกี้ยวหยุดพักกินอาหารเที่ยงกันที่นี่เจ้าควรลงมาเดินเสียบ้างจะได้ไม่ปวดเมื่อย” น้ำเสียงเรียบเฉย มีมี่ได้แค่พยักหน้า อ๋องหรงสังเกตเห็นหยาดน้ำตาและแววตาเศร้าสร้อยของมีมี่ชัดเจน

“ไปกันเถอะ”

ข้างล่างนั่น เหล่าทหารกำลังหุงหา ซูเอ่อรีบนำเอาซาลาเปามายื่นให้อย่างเอาใจ

“มีไส้เค็มที่ทำจากเนื้อหมูน้ำค้างเจ้าค่ะแล้วนี่ไส้หวานจากถั่วแดง ซู่เอ่อรู้ว่าองค์หญิงไม่นิยมกินเนื้อแพะภูเขา”

มีมี่ยิ้มน้อยๆ ไม่ได้ร่าเริงเพราะความฝันที่ฉุดให้จมดิ่งลงกว่าเดิม โรคซึมเศร้ามันร้ายกว่าที่คิดมันจะโจมตีคุณทุกครั้งที่คุณดิ่งลงให้ยิ่งดิ่งลึกลงไปลึกสุดลึกจนในที่สุดคุณก็ไม่อยากจะขึ้นมา

อ๋องหรงเดินมาทรุดกายลงนั่งข้างๆ พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยเช่นเดิม

“เจ้าควรจะหัดกินเนื้อสัตว์อื่นบ้าง การเดินทางต้องใช้เวลาจึงไม่มีการเตรียมเสบียงมามากพออาศัยล่าสัตว์ตามป่าเขาพอได้ประทังหากเจ้ากินยากอยู่ยากแบบนี้จะทำให้ร่างกายอ่อนแอ”

“ไม่ต้องมายุ่ง ข้าไม่ชอบกินเนื้อสัตว์ป่า แล้วข้าอ่อนแอก็เรื่องของข้า”

“เนื้อสัตว์ป่ามีให้เลือกกินได้หลายอย่างเชียวนะ”

“ไม่กินก็คือไม่กิน ไม่ว่าเนื้ออะไรทั้งนั้น” อ๋องหรงถอนหายใจ

“พ่อบุญธรรม” ยกถาดไก่ป่าย่างหอมฉุยมาแต่ไกล มีมี่อ้าปากค้างวางซาลาเปาลงตรงหน้าตัก

“เนื้อไก่ป่าเจ้าก็ไม่กินใช่ไหมเช่นนั้นนับว่าข้ากำไรแล้ว”

ลู่เหวินวางถาดไก่ป่าลงตรงหน้า

“ไก่ย่างๆๆๆๆ” เสียงระบบดังข้างๆ หู

“ทหารไปยิงไก่ป่าจากเชิงเขาล่วงหน้ามาก่อไฟแล้วอบไว้รอ พ่อบุญธรรมกับองค์หญิงใส่เครื่องเทศที่นำมาจากเผ่าเอ่อถัวเถิด จะทำให้ไก่หอมมากแล้วไก่ตัวนี้เป็นตัวเมียที่กำลังไข่ ตัวอ้วนพีย่างไฟอ่อนๆ มันหยดเชียวขอรับ” ลู่เหวินบรรยายอย่างภาคภูมิใจ

โฆษณาสรรพคุณ มีมี่กลืนน้ำลายลงคอ

“องค์หญิง นางไม่กินเนื้อสัตว์ป่า” หันไปมองมีมี่ที่นั่งนิ่ง

“แย่เลยทหารพวหนั้นได้ยินว่าองค์หญิงหยั่งรู้อนาคตพวกเขาต้องการฝากตัวสั่งให้ข้านำมาให้กับองค์หญิงเสียด้วยเช่นนั้นท่านพ่อบุญธรรมท่านกิน….อะ”

มีมี่รับเอาถาดไก่ย่างไว้ในมืออย่างรวดเร็วตัดหน้าอ๋องหรง

“เกรงใจจริงๆ ข้าจะรับไว้เป็นน้ำใจแล้วกันไก่หอมๆ แบบนี้ไม่กินถือว่าผิดต่อสวรรค์”

อ๋องหรงส่ายหน้าไปมา มีมีรับเอาไก่มาสูดกลิ่นหอมๆ อย่างอารมณ์ดี ไก่ย่างเยียวยาทุกอย่าง

“ดีแล้วขอรับ พวกเขาตั้งใจทำเพื่อองค์หญิงจริงๆ หวังแค่เพียงคืนนี้และคืนต่อๆ ไปพวกเขาจะเข้าคิวรอให้องค์หญิงทำนายทายทักดวงชะตาให้กับพวกเขา ก็เท่านั้น เพราะระหว่างนี้มีเวลาเข้าใกล้องค์หญิงหากว่าองค์หญิงเข้าวังแล้วคงไม่มีโอกาส”

มีมี่ยิ้มหวาน

“ได้ซี้ ข้าไม่ได้หวังอะไรกับพวกเจ้าเหมือนกัน แต่เอาเป็นว่าคลายเหงาระหว่างเดินทาง”

ความจริงกับคนพวกนี้ไม่มีบทอย่างที่ว่าแค่เพียงพูดสิ่งที่พวกเขาอยากฟังปลอบใจพวกเขากับอดีตที่ล้มเหลว แล้วก็จุดคประกายความฝันให้พวกเขาก็เท่านั้น

ส่วนตัวละครสำคัญเหล่านั้นก็ค่อยกอบโกยเอาทีหลังระหว่างนี้ถือว่าเป็นการฝึกพูดให้คนเชื่อถือไปในตัว

อ๋องหรงลอบมองใบหน้างามสดใสยามที่เจรจาของมีมี่ พลางถอนหายใจยาว

เห็นความจริงใจของมีมี่แล้วไม่อยากขัด เห็นว่าอย่างน้อยนางก็มีน้ำใจ

หงส์ไม่กินข้าวกับกาหรอก

“เคลื่อนเกี้ยวววววว”

ขบวนเดินทางที่เคลื่อนผ่านทุ่งโล่งในยามบ่ายมุ่งหน้าทางทิศใต้เพื่อเข้าสู่วังหลวงหากคะเนระยะทางคงเดินทางมาได้สักสิบกิโลหรือน้อยกว่านั้น มีมี่ปิดปากหาวเมื่อท้องอิ่มก็ควรจะพัก ไก่ย่างเมื่อกี้รสชาติดีสุดๆ หลังจากที่ไม่ได้กินอะไรแบบนี้มาตั้งหลายวันกินแต่หมั่นโถวกับซาลาเปา

“เราต้องเดินทางกี่วัน”

อ๋องหรงเปิดเปลือกตามองมีมี่หลังจากที่นั่งนิ่งหลับตาตั้งแต่ขึ้นมาบนเกี้ยว

“ราวๆ ครึ่งดวงจันทร์เสี้ยวไม่เต็มครึ่งดวงหรือเกือบจะครึ่งดวง”

“แล้วจะนับแบบไหน มันหมายถึงกี่วัน” อ๋องหรงขยับหน้ากาก

“อะ”

“เฮ๊ยเจ้ากำลังจะทำอะไรของเจ้า” มีมี่ถลาเข้าหาคร่อมร่างอ๋องหรงไว้เมื่อมองเห็นจิ้งจกตัวหนึ่งเกาะที่หน้ากาก

อีกคนดันร่างบางให้ถอยห่างมือข้างหนึ่งที่เหนียวเหมือนกาวคว้าหน้ากากไว้แน่น ทำให้เชือกที่ผูกหน้ากากไว้หลุด หน้ากากติดมือเมื่อมีมี่ถูกผลักอย่างแรง ใบหน้าหล่อเหลาราวเทพสร้าง ดวงตางดงามทว่าเศร้าสร้อยเผยออกมาให้เห็น รอยแผลเป็นจากของมีคมกรีดไปบนใบหน้าขาวแม้จะไม่น่าเกลียดแต่ก็สะดุดตา มีมี่อ้าปากค้างปล่อยหน้ากากร่วงลงกับพื้นเกี้ยว

“บังอาจ” อ๋องหรงยกมือขึ้นกุมใบหน้าไว้

“มันมีจิ้งจก ขะขะข้าก็แค่เคยตัวต้องจับจิ้งจกให้เจ้าขาวส้มที่บ้านเป็นประจำพอเห็นจิ้งจกเลยอดใจไม่ได้”

“เจ้าเป็นแมวหรือไรจึงต้องจับจิ้งจก ลงไปจากตัวข้าเดี๋ยวนี้”

จับเอวบางไว้แล้วผลักให้ล้มลงไปกองกับพื้นเกี้ยว ออกลูกโมโห

“ใจร้ายที่สุด” ลูบก้นปรอยๆ