로그인“ไงมึงทำไมวันนี้ถึงโผล่หัวมาได้วะ สาวไทยกลับประเทศไปแล้วไง” อุตส่าห์วูฟตวัดสายตามองเพื่อนก่อนจะยกเครื่องดื่มขึ้นมาด้วยท่าทีไม่สนใจ
“มึงก็ขี้เสือกจริง” “หรือมึงไม่เสือกครับไอก๊าซ!!” “รำคาญพวกแม่งว่ะ “โลวูฟเอ่ยขึ้นก่อนจะแสดงท่าทีไม่สบอารมณ์และเดินออกมาจากร้านทันที “เป็นไรของแม่งว่ะ” “ติดใจสาวไทยมั้ง” @สนามบินประเทศไทย เวเลนใช้เวลาบินหลายชั่วโมง เมื่อมาถึงเธอก็เจอกับริสาที่มายืนรอรับเธออยู่ทันที เธอสวมกอดเพื่อนด้วยความคิดถึง “คิดว่าติดใจของนอกซะแล้ว” เวเลนตีเข้าที่แขนเพื่อนทันที ก่อนที่เสียงโทรศัพท์มือถือของหญิงสาวจะดังขึ้น “ฮัลโหลค่ะ” “ถึงบ้านรึยัง” “เพิ่งลงเครื่องค่ะ กำลังจะกลับบ้าน ไว้คุยกันนะคะ” “คิดถึง” “ค่ะ คิดถึงเหมือนกัน” เวเลนเอ่ยตอบชายหนุ่มก่อนจะกดตัดสายทันที ริสามองเพื่อนสนิทของเธอด้วยสายตาเจ้าเล่ห์ ก่อนจะขอดูรูปภาพของชายหนุ่ม “เขาหล่อไหม ขอดูรูปหน่อยสิ” เวเลนเปิดภาพโลนวูฟให้ชายหนุ่มดู ก่อนที่ริสาจะอึ้งไป “แกเขาหล่อมาก หล่อแบบแบดๆ อะ เขาเหมาะกับฉันมากกว่าแกนะ” เวเลนมองเพื่อนสนิทด้วยสายตาเหนื่อยหน่าย ก่อนจะพาหญิงสาวเดินไปที่รถทันที “ไปกันเถอะ ฉันคิดถึงพ่อ” เวเลนเอ่ยขึ้นก่อนจะเดินนำหญิงสาวขึ้นรถทันที “ไปกันเถอะ ฉันคิดถึงพ่อ” เวเลนเอ่ยขึ้นก่อนจะเดินนำหญิงสาวขึ้นรถทันที “แกโอเคใช่ไหม ฉันรู้เรื่องพ่อแล้วนะ” “อืม ไปกัน” @บ้านเวเลน วันนี้เป็นวันแรกที่ฉันกลับมาถึงประเทศไทยเป็นวันแรก เนื่องจากน้าฉันบอกให้บินกลับมาด่วน เพราะวันนี้มีธุระสำคัญฉันเพิ่งเรียนจบ ดีไซเนอร์จาก ลอสแองเจลีส ฉันตั้งใจจะกลับมาเปิดบริษัทเกี่ยวกับห้องเสื้อที่ไทยแต่ฉันดันมาเจอข่าวร้ายซะก่อน "ทำไมคุณพ่อถึงไม่บอกเวคะ ทั้งๆ ที่ท่านป่วยหนักขนาดนี้! " ฉันตกใจมากกับสิ่งที่ได้ยิน พ่อฉันป่วยเป็นมะเร็งระยะสุดท้าย พ่อฉันกำลังจะตายในไม่ช้านี้ " คุณพ่อของวา เอาแต่นั่งอ่านหนังสือพิมพ์เกี่ยวกับตระกูล เทวารัตน์ ทุกครั้งที่ครอบครัวนั้นค่อยๆ เติบโตขึ้นจากการโกงพ่อเราไป พ่อเราก็จะล้มป่วยทุกครั้ง " เทวารัตน์ งั้นเหรอ ทำไมวาไม่เคยรู้เรื่องนี้มาก่อน? " " คุณพ่อของวา เขาเอาเงินไปลงทุนเมื่อ20ก่อน แต่โดน คุณอนิรุจ เทวารัตน์ โกงไปเปิดบริษัทคนเดียว และทรัพย์สินทุกอย่างกำลังจะโดนยึด ก่อนที่แม่ของเราจะเอาเรามาฝากไว้กับน้า และฆ่าตัวตายเพื่อเอาเงินประกันมาให้น้าเลี้ยงดูวา แต่เงินนั้น น้าเอาไปรักษาพ่อเราหมดแล้ว ส่วนเงินที่ส่งวาเรียน มันเป็นเงินเก็บของน้าทั้งหมด วาเอาบริษัทของวากลับคืนมาได้ไหมลูก " สิ้นเสียงน้าสายฉันกำหมัดในมือแน่น สิ่งที่พ่อกะน้าของฉันปกปิดมาตลอดคือสาเหตุการณ์ตายของแม่ฉัน และวันนี้ฉันรู้แล้ว ว่าใครมันคือ ต้นตอของปัญหา จะเอาทุกอย่างกลับคืนมาให้หมด รวมถึงการตายของแม่ฉันด้วย " น้าสายไม่ต้องห่วงนะคะ ใครที่มันทำอะไรไว้ มันต้องได้ชดใช้ "ขอแค่ตระกูลนั้นฉิบหาย แลกกับอะไรวาก็ยอม " "เวย์ขอตัวไปดูพ่อก่อนนะคะ " " เหนื่อยไหมลูกนั่งเครื่องมา...? " คนเป็นพ่อเอ่ยถามขึ้น เมื่อเห็นลูกสาวที่เฝ้าเลี้ยงได้เติบโตมาเป็นผู้ใหญ่อย่างสมบูรณ์แล้ว " เวย์รู้เรื่องทุกอย่างแล้วนะคะ พ่อไม่ต้องห่วงนะ วาจะเอาทุกอย่างของเราคืน " " เวย์สัญญากับพ่อได้ไหมลูก ว่าจะเอาของเราคืนมาให้ได้ " คนเป็นพ่อค่อยๆ ลุกขึ้นมากุมมือลูกสาวตัวเองอย่างมีความหวัง " ทุกสิ่งทุกอย่างมันควรจะเป็นของเรา ไม่ใช่พวกตระกูลนั้น " " พ่อใจเย็นๆ ก่อนค่ะ นอนลงก่อนนะคะ อย่าคิดมาก วาสัญญากับพ่อแล้วไง มันเคยทำอะไรไว้กับพ่อวาก็จะทำกับมันแบบนั้นเหมือนกัน " เวเลนเอ่ยขึ้นก่อนจะขอตัวไปจัดการธุระส่วนตัวของตัวเอง เวเลนเดินย่างกายเข้ามาในห้องนอนของเธอ พร้อมกับปล่อยโฮออกมาอย่างหนัก ความเจ็บปวดแผ่ซ่านเข้ามาในใจทันที ก่อนที่เสียงมือถือของเธอจะดังขึ้น “ฮัลโหลค่ะ” “ทำไมไม่โทรกลับมา ไปแค่วันเดียวก็ลืมกันแล้วใช่ไหม” คนปลายสายเริ่มงอแงทันที “พอดีที่บ้านมีปัญหานิดหน่อยค่ะ ขอโทษที่ให้รอนะคะ” “กลับไทย คืนนี้เลยดีไหม เหมือนจะมีเด็กลืมฉันแล้วนะ” “ไม่ลืมค่ะ ทุกอย่างยังตราตรึงอยู่ในใจ” คำพูดของหญิงสาว ทำเอาชายหนุ่มอดที่จะขำออกมาไม่ได้กับคำพูดของเธอ “ขำอะไรคะ” “เปล่า จะรีบเคลียร์งานที่นี่แล้วรีบตามไปนะ แค่นี้ก่อนนะ ต้องไปประชุมแล้ว” “ค่ะ ฉันก็จะนอนแล้วเหมือนกัน” หลังจากที่หญิงสาวตัดสายจากโลนวูฟ เธอก็หาข้อมูลเกี่ยวกับตระกูลเทวารัตน์ทันที “โรมัน เทวารัตน์ ลูกชายคนโต ลูกชายคนรอง ไม่มีข้อมูล โรสิตา เทวารัตน์ ลูกสาวคนสุดท้องพร้อมสามี อคิณ...” เวเลนมองคนภาพด้วยสายตาเจ็บปวด สามี ของลูกสาวตระกูลเทวารัตน์ ก็คือ พี่คิณ อดีตแฟนคนแรกของเธอ เขาทิ้งเธอไปอย่างเลือดเย็น หลายเดือนที่แล้ว..“เราเลิกกันเถอะเว เราห่างกันเกินไป พี่รอเวไม่ไหวแล้ว” “ขอบคุณที่รอเวมาถึงขนาดนี้นะคะ ขอให้โชคดีกับสิ่งที่พี่เลือก” “ครับ ขอบคุณนะครับที่เข้าใจพี่ แต่พี่ยังรักเวอยู่เสมอนะ” “ถ้ารักกันจริง คงไม่บอกเลิกกันแบบนี้หรอกค่ะ แต่ก็ขอบคุณมากนะคะที่อุตส่าห์มาบอกเลิกกันก่อน ขอโทษที่ทำให้เสียเวลา” หลังจากที่ชายหนุ่มบอกเลิกไม่กี่วัน เขาก็เปิดตัวผู้หญิงคนใหม่ทันที 1 year anniversary นะคะที่รัก @akin ผู้หญิงคนหนึ่งโพสต์วันครบรอบโดยการ แท็กรูปภาพหาพี่อคิณ เวเลนกำหมัดในมือแน่น เขาเพิ่งบอกเลิกเธอเพียงไม่กี่วัน แต่กลับมีผู้หญิงมาบอกครบรอบหนึ่งปี นี่เขานอกใจเธอมาตลอดงั้นเหรอ“ขอบคุณ คุณมากเลยนะคะ ที่มาส่งริสา นี่เริ่มจะสายแล้ว อยู่กินมื้อกลางวันด้วยกันก่อนนะคะ”เสียงมิราเอ่ยชักชวนชายหนุ่มตรงหน้า เพื่อตอบแทนที่ชายหนุ่มนั้นอุส่าห์มาส่งลูกสาวคนเดียวของเธอ“คือ คุณโรมันเขามีงานต่อ”ริสาเอ่ยขึ้นเพราะไม่อยากให้แม่ของเธอพูดคุยกะโรมันมากไปกว่านี้ ถ้าชายหนุ่มบอกว่า เมื่อคืนเธอค้างที่ห้องของเขามีหวังได้วุ่นวายกว่านี้แน่“ผมว่างครับ”ชายหนุ่มเอ่ยแทรกขึ้นทันทีเมื่อริสาเอ่ยจบ มิราผู้เป็นแม่มึนงงเล็กน้อย ก่อนจะเดินตามผู้เป็นลูกเข้าไปในบ้าน“ผมว่าเราคงมีอะไรคุยกันอีกเยอะ”คำพูดของชายหนุ่มทำเอาริสาแทบอยู่ไม่เป็นสุข“คุณโรมันอยากเข้าห้องน้ำใช่ไหมคะ เดี๋ยวริสาพาไปค่ะ”ริสาดึงแขนชายหนุ่มเข้ามาที่ห้องน้ำของบ้านทันที“ทำอะไรของคุณคะ”“อ๊ะ! ร่างริสาถูกพลั่กเข้าผนังกำแพงทันที”“เธอกำลังกลัวฉันบอกแม่ของเธอใช่ไหม”...อื้ออออ!!! ริมฝีปากหนาประกบเข้าหาปากบางของหญิงสาวทันที ก่อนจะบดขยี้ริมฝีปากของเธออย่างหนักหน่วง ริสาไม่กล้าแม้แต่ส่งเสียงเพราะกลัวว่าคนในบ้านจะได้ยินจึงยอมให้ชายหนุ่มดูดกลืนริมฝีปากของเธออย่างเอาแต่ใจนานนับหลายนาทีกว่าชายหนุ่มจะปล่อยให้ริมฝีปากของเธอเป็นอิสระ“อย่าบอ
“คุณโรมัน!!” ริสาเอ่ยเรียกชายหนุ่มขึ้น ก่อนจะพยุงร่างชายหนุ่มขึ้นบนโซฟาราคาแพงสภาพขวดไวท์จำนวนมากถูกวางเกลื่อน “ทำไมต้องดื่มหนักขนาดนี้กันนะ” “มีญ่า เมื่อไหร่เธอจะกลับมา... ฉันคิดถึงเธอ” คำพูดเพ้อของชายหนุ่มทำให้ริสาเข้าใจได้ทันที ว่าโรมันนั้นคงอกหักเพราะคนรักแน่ๆ ร่างบางค่อยๆ พยุงร่างของโรมันไปที่เตียงนอนอย่างทุลักทุเล “หนักเป็นบ้า!” “มีญ่า!” “อื้อออ!! ปล่อยนะ หายใจไม่ออก” ริสาเอ่ยขึ้น ในขณะที่ชายหนุ่มกอดรัดเธอราวกับสิ่งของจะหายไป ริสาพยามดิ้นอย่างสุดแรง แต่ก็สู้ร่างหนาของชายหนุ่มไม่ได้ “นี่คุณ ฉันไม่ใช่แฟนคุณนะ” แม้ว่าริสาจะเอ่ยเสียงดังแค่ไหน ก็ไม่ได้ทำให้ชายหนุ่มมีสติขึ้นมาเลยแม้แต่น้อย ริสาที่เห็นว่าสู้กำลังชายหนุ่มไม่ได้จึงยอมให้เขากอดรัดเธออยู่อย่างนั้น จนชายหนุ่มหลับไปเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ ริสาค่อยๆ เลื่อนมือแกร่งที่โอบเอวของเธออยู่ออก และเดินย่างกายเข้าไปในห้องน้ำ เพื่อเตรียมน้ำมาเช็ดหน้าเช็ดตาให้ชายหนุ่ม โรมันรับรู้ทุกการกระทำของหญิงสาว แต่ไม่สามารถทำอะไรได้ เพราะแอลกอฮอล์ที่ดื่มเข้าไปนั้นออกฤทธิ์อย่างหนัก ทำให้ไม่สามารถควบคุมตัวเองได้ “อื้อออ...มี
หนึ่งปีผ่านไป...@ผับxxxหญิงสาวสองคนเดินย่างกายเข้ามาในผับด้วยความมั่นใจ ก่อนที่ชายหนุ่มจะสบตากับเธอ ผู้หญิงคนนั้น... เขาจำเธอได้เพราะใบหน้าที่จิ้มลิ้ม และดวงตาที่กลมราวกับตุ๊กตา แต่เพื่อนเธอกลับสนใจในตัวเขามากกว่า แต่ไม่เป็นไร ในเมื่อต้องการเขาก็คงจะต้องสนองให้สองสาวสวยเดินย่างกายเข้ามาหาชายหนุ่ม โรมันมองริสาไม่วางตา แต่กลับมีอีกคนที่ดูจะสนใจเขาเสียมากกว่าเธอคนนั้น เวเลนและโรมันพูดคุยกันตามปกติ ริสาที่เห็นเพื่อนทำเกินงามจึงห้ามเอาไว้ และดึงเพื่อนออกไปทันที“ริสาต้องขอโทษคุณโรมันด้วยนะคะ”โรมันชะงักไปเล็กน้อย เมื่ออยู่ๆ ริสาก็เอ่ยชื่อตัวเองขึ้นราวกับรู้จักเขาอยู่แล้ว แต่นั้นมันก็คงไม่ใช่เรื่องแปลก ที่หญิงสาวจะรู้ เพราะเขาเป็นถึงรองประธาน ดิคลาสเซิล โรมันกระตุกยิ้มตามสัณชาตินักล่าทันที ยิ่งเห็นหญิงสาวแสดงท่าทีแบบนี้ ก็ยิ่งถูกใจเขาไม่น้อย หลายวันผ่านไป...~Roman Tall~วันนี้เป็นวันที่น้องชายต่างแม่ผมกลับมาโดยจะมาเข้ารับตำแหน่งประธานบริษัทแทนพ่อผม และมีงานเลี้ยงตอนรับที่จัดขึ้นอย่างใหญ่โต วันนี้ผมชวนเวเลนมาด้วย เพื่อจะได้เจอผู้หญิงคนนั้นเวเลนเดินย่างกายเข้ามาพร้อมเพื่อนของเธอซึ่งสิ
อ๊ะ..อ๊ะ...อื้ออ!!! เสียงหญิงสาวครางระงมดังเล็ดลอดออกมาจากภายในห้อง หญิงสาวสองคนค่อยๆ เดินย่างกรายเข้ามาบริเวณห้องพัก“เวย์ฉันไม่อยากเปิด ฉันกลัว”เสียง ริสา เอ่ยขึ้นขณะเดินย่างกรายมาถึงห้องพักของแฟนหนุ่มของตัวเอง“สักวันแกก็จะต้องรู้ความจริง”ปัง! เสียงประตูถูกเปิดออกโดยฝีมือของ เวเลน ริสา แทบทรุดลงไปกองที่พื้นกับสิ่งที่เห็นตรงหน้า“พะ...พี่โรม” “ริสา!! อ๊า!” ริสามองภาพนั้นด้วยใจแตกสลาย ผู้ชายที่ตัวเองรักกำเริงรักอยู่กับผู้หญิงอีกคน เวเลนกำหมัดในมือแน่น ก่อนจะวิ่งขึ้นเตียงไปทำร้ายชายหญิง ริสาร่ำไห้ออกมาอย่างหนักราวกับโลกทั้งใบของเธอแตกสลายเป็นเสี่ยงๆ“ริสา พี่ไม่ได้ตั้งใจ” คำพูดของชายหนุ่มทำเอาริสาเสียใจหนักกว่าเดิม เธอรักเขาสุดหัวใจ แต่ชายหนุ่มกลับตอบแทนเธอ ด้วยการ นอกใจ... ริสาวิ่งออกจากห้องพักแฟนหนุ่มทันที ก่อนที่โรม จะวิ่งตามมา“พี่เป็นผู้ชาย บางทีพี่ก็ต้องการเรื่องอย่างว่า แต่ริสาให้พี่ไม่ได้” “ค่ะ มันเป็นความผิดริสาเอง ที่ให้สิ่งที่พี่ต้องการไม่ได้ ริสาขอโทษแล้วกัน แต่หลังจากนี้ เราอย่าเจอกันอีกเลยนะคะ” สิ้นเสียงริสาวิ่งออกไปจากถนนทันที เธอเหนื่อยเกินกว่าจะยืนอยู่ตรงนี้แล้
น้ำเสียงชายหนุ่มเอ่ยขึ้นด้วยความสั่นเครือ ก่อนจะก้มมองใบหน้าของเด็กชายด้วยแววตาสั่นเครือ “ไม่ใช่ค่ะ เขาไม่ใช่ลูกคุณ!” น้ำเสียงนิ่งเรียบของโรสสิริน ทำเอาชายหนุ่มแทบล้มทั้งยืน อคิณคุกเข่านั่งลงตรงหน้าหญิงสาวทันที “พี่ขอโทษ พี่ผิดเอง ที่มัน ใจโลเล โรสให้โอกาสพี่นะครับ” อคิณสวมกอดเอวบางหญิงสาวทันที ไม่เจอกันหลายเดือนหญิงสาวเริ่มมีน้ำมีนวลขึ้นเล็ก ครืด...ครืดดด เสียงมือถือโรสสิรินดังขึ้น ฉายใบหน้าของอำภาวิดิโอคอลมา อคิณกดรับทันที ก่อนจะปรากฏใบหน้าเด็กน้อยผู้ชายวัยสองเดือน “จะกลับเมื่อไหร่ลูก ตอนนี้ที่ไทยเช้าอยู่เหรอ อิตาลีกำลังจะค่ำแล้วนะ ติด! โรสสิรินกดตัดสายทันที เธอไม่อยากให้อคิณรู้ว่าเธออยู่ที่ไหน “ปล่อยโรสค่ะ!” ปึก! โรสสิรินพลั่กชายหนุ่มออกจากร่างทันที ก่อนจะเดินย่างกายออกไป โดยไม่หันมา เวเลนมองภาพนั้นด้วยความรู้สึกสงสารริสาเองก็เช่นกัน จริงอยู่ที่อคิณเคยทิ้งเวเลน และเขากำลังได้รับผลกรรมนั้นอยู่แต่เธอกลับไม่ได้รู้สึกสะใจเลยแม้แต่น้อย “เธออยู่ที่กรุงโรม ประเทศอิตาลี” เสียงเวเลนเอ่ยขึ้นก่อนจะเดินย่างกายออกไปจากห้อง เพื่อให้อคิณได้อยู่คนเดียว และแล้วงานพิธีสมรส
“ไม่เป็นไรเลยแก”ริสาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสดใส แต่แววตาเธอไม่มีความสดใสอยู่ในนั้นเลยแม้แต่น้อย“อ๊ะ!”เวเลนเลื่อนมือเข้าจับแขนริสา แต่เธอก็ร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด เวเลนเลิ่กแขนเสื้อของเธอขึ้นก่อนจะพบกับรอย กุญแจมือเขียวจ้ำ เวเลนกำหมัดในมือด้วยความโกรธเคือง แต่ริสาก็จับมือเพื่อนสนิทไว้แน่น“ฉันเต็มใจให้เขาทำ”เวเลนมองหน้าริสาด้วยความงุนงง“เจ๊นา มาแล้ว”“แกกำลังเปลี่ยนเรื่อง”“อะไรกัน สาว ๆ สองคนขึ้น หน้าตาเครียดเชียว”“นี่ บาสเตียน เด็กเจ๊เอง”ริสาส่งยิ้มให้ชายหนุ่มเป็นเชิงทักทาย เวเลนเองก็เช่นกัน โดยไม่รู้ว่ารอยยิ้มทักทายนั้น ทำเอาสองหนุ่มจ้องกันตาเป็นมัน ความรู้สึกหึงหวงแผ่ซ่านเข้ามาในใจ แม้แต่รอยยิ้ม โลนวูฟก็ไม่อยากให้ใครได้เห็น“ชายหนุ่มสองคนโต๊ะข้างเจ๊ว่าหน้าคุ้นๆ นะ”ริสาก้มหน้างุด เพราะไม่อยากตอบคำถามเกี่ยวกับชายหนุ่ม ต่างจากเวเลน ที่เดินไปเรียกโลนวูฟมานั่งด้วยกัน โลนวูฟชั่งใจอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเดินเข้าไปหาแฟนสาว ทิ้งให้โรมันนั่งคนเดียวเงียบๆ“พอดีเพื่อนผมจะมาด้วย พี่นาโอเคใช่ไหมครับ”“ถ้าไม่ทำตัวน่ารำคาญ พี่ก็โอเค”บาสเตียนเอ่ยขึ้น ก่อนจะปรากฏร่างของเพื่อนตัวเอง เดินย่างกายเข







