Mag-log in“นรกกำลังมาเยือนพวกแกแล้ว เทวารัตน์” เวเลนเอ่ยขึ้น ก่อนจะมองจอคอมที่มีรูปครอบครัวของตระกูลนั้นขึ้น
“ลูกชายคนรองงั้นเหรอ” เวเลนยังคงคาใจเกี่ยวกับลูกชายคนรองของตระกูล ทำไมต้องปกปิดข้อมูลของเขาขนาดนี้กัน คิดได้ดังนั้นเธอก็โทรหาเพื่อนเธอทันที (ฮัลโหล ริสา แกช่วยบอกข้อมูลเกี่ยวกับลูกชายคนรอง ตระกูลเทวารัตน์ ให้ฉันฟังหน่อยสิ) (ทำไมแกถึงมาอยากได้ข้อมูลเวลานี้ฉันจะนอน) (ไม่ได้ แกต้องหาให้ฉันเดี๋ยวนี้) (ฉันก็ไม่รู้อะไรมากหรอกนะ รู้แค่ว่า ลูกชายคนรอง ไม่ใช่แม่เดียวกัน กับคุณโรมัน แล้วก็คุณโรส คุณอนิรุจ ทำผู้หญิงชาวอเมริกันท้อง เธอจึงพาลูกของเธอไปอยู่ที่นั่น และไม่ให้มายุ่งเกี่ยวกับคนในตระกูลนี้อีก แต่เมื่อหลายวันก่อน คุณอนิรุจเพิ่งให้สัมภาษณ์กับสื่อช่องฉันว่า ลูกชายคนรองจะกลับมาบริหาร ที่โรงแรมภูเก็ต ซึ่งมันใกล้บ้านแกมากๆ เลย ฉันคิดว่าพ่อแกน่าจะโกรธเรื่องนี้นะ) (เวเลนนั่งฟังริสาร่ายยาวเงียบๆ ก่อนจะเอ่ยคำพูดออกมา) (ฉันอยากรู้จักผู้ชายที่ชื่อ โรมัน) (เว เขาอันตรายมากเกินกว่าแกจะยุ่งด้วย เขาเสือผู้หญิง) (ฉันไม่สน แกไปสืบมา ว่าคืนนี้เขาอยู่ที่ไหน) (ฉันจะไปรู้ได้ยังไง แต่เท่าที่รู้ว่ามา เขาชอบไปผับHA II) (แกไปแต่งตัวให้เรียบร้อย เดี๋ยวฉันไปรับ) (แกจะบ้ารึไง ฉันจะนอน) เวเลนกดตัดสายทันที ก่อนจะจัดการแต่งตัวชนิดที่ยั่วยวนสุดขีด @HA II หญิงสาวเดินย่างกายมาที่โซน Vip ในชุดยั่วยวนชวนค้นหา เหล่านักล่าราตรีต่างปรายตามองเธอด้วยสายตายากจะคาดเดา รวมถึงโรมันเองก็เช่นกัน โรมันเดินย่างกายเข้ามาชนหญิงสาวแบบไม่แรงหนัก ถึงอย่างนั้นเวเลนก็แกล้งล้มไปที่แผงอกชายหนุ่มทันที “ขอโทษค่ะ พอดีเมามาก” โรมันกระตุกยิ้มทันที มุขแบบนี้เขาเจอมากนักต่อนักแล้ว “งั้นไปนั่งด้วยกันก่อนนะครับ” เวเลนเดินย่างกายโซซัดโซเซตามชายหนุ่มไปทันทีก่อนที่เพื่อนสนิทอย่างริสานั้นจะถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ กับการแสดงของเพื่อนตัวเอง ตั้งแต่พวกเธอเดินย่างกายเข้ามา เพื่อนเธอยังไม่แตะเหล้าเลยสักหยด “ต้องขอโทษที่รบกวนคุณ เอ่อ??” “โรมันครับ ผมชื่อโรมัน” “อ่อคุณโรมัน ฉันเวเลนค่ะ ยินดีที่ได้รู้จักนะคะ” เวเลนเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงไม่ค่อยปกติ ก่อนจะแนะนำริสา ให้ชายหนุ่มรู้จัก โรมันมองเวเลนด้วยสายตาที่ถูกใจ เธอมีเรือนร่างที่ขาวใสราวกับเด็กใบหน้าเนียนบ่งบอกได้ถึงการดูแลตัวเองเป็นอย่างดี “คุณเวเลนเมามากนะครับ” “ก็นิดหน่อยค่ะ มึนหัวนิดหน่อย” “แล้วแบบนี้จะกลับไหวเหรอครับ” คำถามของชายหนุ่มทำเอาริสาถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ความเป็นเสือในกายชายหนุ่มแผ่ซ่านไปทั่วร่าง เวเลนพยายามดึงเดรสตัวสั้นขึ้นเหนือเอวคอด แต่ริสากลับดึงชายกระโปรงเธอไว้ เวเลนพยายามส่งสายตาไปที่ริสา แต่ริสากลับทำตรงกันข้ามโดยการดึงเธอออกจากชายหนุ่ม “ริสาขอโทษนะคะ ที่ต้องเสียมารยาท เพื่อนริสาเมามาก ต้องขอตัวกลับก่อน” “ผมจะเจอคุณอีกไหมครับ” “งั้นเราแลกไลน์กันดีไหมคะ” ชายหนุ่มไม่ตอบคำถามของเธอแต่กลับยื่นมือถือเครื่องหรูแทน เวเลนกดไอดีไลน์ตัวเองลงไปในโทรศัพท์เครื่องครูทันที “ไว้เจอกันครับ” “ค่ะ” ริสาลากเวเลออกจากร้านทันที ด้วยความไม่พอใจ “โอ๊ย ริสาฉันเจ็บ” “แกคิดจะทำอะไรเลน” “ฉันจะใช้เขาทำลายครอบครัวเขาเอง” “หมายความว่าไง” “โรมัน ไม่กินเส้นกับพ่อตัวเอง ถ้าจะทำลายต้นตอ มันต้องฆ่าจากโคน ฉันจะคบกับเขา ฉันเชื่อว่าฉันทำได้” “แล้วพี่โลนวูฟของแกละ” เวเลนชั่งใจอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยคำพูดออกมา “เขาจะต้องไม่รู้เรื่องนี้ เพราะถึงเขารู้ ฉันกับเขาเราก็ไม่ได้เป็นอะไรกัน” “แกใจร้ายมากเลยนะเวเลน แกเปลี่ยนไปเป็นคนละคนกับที่ฉันเคยรู้จัก” “แกลองมาเจอแบบฉันไหมล่ะริสา แกรู้ไหมพ่อฉันเจออะไรมาบ้าง” “มันมีอีกหลายวิธีที่แกจะทำร้ายพวกนั้น แต่มันต้องใช้วิธีเปลืองตัวแบบนี้สิ แล้วจะพี่โลนวูฟอีก” “หยุดพูดชื่อเขาให้ฉันรู้สึกผิดสักทีได้ไหม” “แกก็หยุดความคิดบ้าๆ นั้นสิ” “ไม่มีทาง ต่อให้มีคนเจ็บอีกสักกี่คน ฉันก็ยังยืนยันว่าจะทำ” เวเลนยังคงประกาศเสียงแข็ง “รวมถึงตัวแกเองด้วยงั้นเหรอ ถ้าแกทำพลาดไป แกไม่มีสิทธิ์กลับไปแก้ไขมันได้อีกแล้วนะ” ริสาเดินขึ้นรถทันทีที่เอ่ยจบ เวเลนลูบใบหน้าตัวเองก่อนพิงข้างรถอย่างใช้ความคิด ริสาเองก็ไม่ต่างกัน เธอเพียงแค่ไม่อยากให้เพื่อนของเธอเป็นอันตรายก็แค่นั้น เธอกลัวว่าสักวัน ความแค้นในใจจะกลับมาทำร้ายเพื่อนเธอซะเอง หนึ่งเดือนผ่านไป... เวเลนและโรมันยังคงเที่ยวด้วยกันตามปกติ ชายหนุ่มปรนนิบัติเธอทุกอย่าง และไม่ล่วงเกินเธอเลยแม้แต่น้อย เธอเริ่มรู้สึกว่าชายหนุ่ม เริ่มแล้วหรอเวเลน ระวังตัวไว้ดี ๆนะ ใครที่เคยอ่านแล้วรบกวนไม่สปอยส์เนื้อหานะคะ“ขอบคุณ คุณมากเลยนะคะ ที่มาส่งริสา นี่เริ่มจะสายแล้ว อยู่กินมื้อกลางวันด้วยกันก่อนนะคะ”เสียงมิราเอ่ยชักชวนชายหนุ่มตรงหน้า เพื่อตอบแทนที่ชายหนุ่มนั้นอุส่าห์มาส่งลูกสาวคนเดียวของเธอ“คือ คุณโรมันเขามีงานต่อ”ริสาเอ่ยขึ้นเพราะไม่อยากให้แม่ของเธอพูดคุยกะโรมันมากไปกว่านี้ ถ้าชายหนุ่มบอกว่า เมื่อคืนเธอค้างที่ห้องของเขามีหวังได้วุ่นวายกว่านี้แน่“ผมว่างครับ”ชายหนุ่มเอ่ยแทรกขึ้นทันทีเมื่อริสาเอ่ยจบ มิราผู้เป็นแม่มึนงงเล็กน้อย ก่อนจะเดินตามผู้เป็นลูกเข้าไปในบ้าน“ผมว่าเราคงมีอะไรคุยกันอีกเยอะ”คำพูดของชายหนุ่มทำเอาริสาแทบอยู่ไม่เป็นสุข“คุณโรมันอยากเข้าห้องน้ำใช่ไหมคะ เดี๋ยวริสาพาไปค่ะ”ริสาดึงแขนชายหนุ่มเข้ามาที่ห้องน้ำของบ้านทันที“ทำอะไรของคุณคะ”“อ๊ะ! ร่างริสาถูกพลั่กเข้าผนังกำแพงทันที”“เธอกำลังกลัวฉันบอกแม่ของเธอใช่ไหม”...อื้ออออ!!! ริมฝีปากหนาประกบเข้าหาปากบางของหญิงสาวทันที ก่อนจะบดขยี้ริมฝีปากของเธออย่างหนักหน่วง ริสาไม่กล้าแม้แต่ส่งเสียงเพราะกลัวว่าคนในบ้านจะได้ยินจึงยอมให้ชายหนุ่มดูดกลืนริมฝีปากของเธออย่างเอาแต่ใจนานนับหลายนาทีกว่าชายหนุ่มจะปล่อยให้ริมฝีปากของเธอเป็นอิสระ“อย่าบอ
“คุณโรมัน!!” ริสาเอ่ยเรียกชายหนุ่มขึ้น ก่อนจะพยุงร่างชายหนุ่มขึ้นบนโซฟาราคาแพงสภาพขวดไวท์จำนวนมากถูกวางเกลื่อน “ทำไมต้องดื่มหนักขนาดนี้กันนะ” “มีญ่า เมื่อไหร่เธอจะกลับมา... ฉันคิดถึงเธอ” คำพูดเพ้อของชายหนุ่มทำให้ริสาเข้าใจได้ทันที ว่าโรมันนั้นคงอกหักเพราะคนรักแน่ๆ ร่างบางค่อยๆ พยุงร่างของโรมันไปที่เตียงนอนอย่างทุลักทุเล “หนักเป็นบ้า!” “มีญ่า!” “อื้อออ!! ปล่อยนะ หายใจไม่ออก” ริสาเอ่ยขึ้น ในขณะที่ชายหนุ่มกอดรัดเธอราวกับสิ่งของจะหายไป ริสาพยามดิ้นอย่างสุดแรง แต่ก็สู้ร่างหนาของชายหนุ่มไม่ได้ “นี่คุณ ฉันไม่ใช่แฟนคุณนะ” แม้ว่าริสาจะเอ่ยเสียงดังแค่ไหน ก็ไม่ได้ทำให้ชายหนุ่มมีสติขึ้นมาเลยแม้แต่น้อย ริสาที่เห็นว่าสู้กำลังชายหนุ่มไม่ได้จึงยอมให้เขากอดรัดเธออยู่อย่างนั้น จนชายหนุ่มหลับไปเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ ริสาค่อยๆ เลื่อนมือแกร่งที่โอบเอวของเธออยู่ออก และเดินย่างกายเข้าไปในห้องน้ำ เพื่อเตรียมน้ำมาเช็ดหน้าเช็ดตาให้ชายหนุ่ม โรมันรับรู้ทุกการกระทำของหญิงสาว แต่ไม่สามารถทำอะไรได้ เพราะแอลกอฮอล์ที่ดื่มเข้าไปนั้นออกฤทธิ์อย่างหนัก ทำให้ไม่สามารถควบคุมตัวเองได้ “อื้อออ...มี
หนึ่งปีผ่านไป...@ผับxxxหญิงสาวสองคนเดินย่างกายเข้ามาในผับด้วยความมั่นใจ ก่อนที่ชายหนุ่มจะสบตากับเธอ ผู้หญิงคนนั้น... เขาจำเธอได้เพราะใบหน้าที่จิ้มลิ้ม และดวงตาที่กลมราวกับตุ๊กตา แต่เพื่อนเธอกลับสนใจในตัวเขามากกว่า แต่ไม่เป็นไร ในเมื่อต้องการเขาก็คงจะต้องสนองให้สองสาวสวยเดินย่างกายเข้ามาหาชายหนุ่ม โรมันมองริสาไม่วางตา แต่กลับมีอีกคนที่ดูจะสนใจเขาเสียมากกว่าเธอคนนั้น เวเลนและโรมันพูดคุยกันตามปกติ ริสาที่เห็นเพื่อนทำเกินงามจึงห้ามเอาไว้ และดึงเพื่อนออกไปทันที“ริสาต้องขอโทษคุณโรมันด้วยนะคะ”โรมันชะงักไปเล็กน้อย เมื่ออยู่ๆ ริสาก็เอ่ยชื่อตัวเองขึ้นราวกับรู้จักเขาอยู่แล้ว แต่นั้นมันก็คงไม่ใช่เรื่องแปลก ที่หญิงสาวจะรู้ เพราะเขาเป็นถึงรองประธาน ดิคลาสเซิล โรมันกระตุกยิ้มตามสัณชาตินักล่าทันที ยิ่งเห็นหญิงสาวแสดงท่าทีแบบนี้ ก็ยิ่งถูกใจเขาไม่น้อย หลายวันผ่านไป...~Roman Tall~วันนี้เป็นวันที่น้องชายต่างแม่ผมกลับมาโดยจะมาเข้ารับตำแหน่งประธานบริษัทแทนพ่อผม และมีงานเลี้ยงตอนรับที่จัดขึ้นอย่างใหญ่โต วันนี้ผมชวนเวเลนมาด้วย เพื่อจะได้เจอผู้หญิงคนนั้นเวเลนเดินย่างกายเข้ามาพร้อมเพื่อนของเธอซึ่งสิ
อ๊ะ..อ๊ะ...อื้ออ!!! เสียงหญิงสาวครางระงมดังเล็ดลอดออกมาจากภายในห้อง หญิงสาวสองคนค่อยๆ เดินย่างกรายเข้ามาบริเวณห้องพัก“เวย์ฉันไม่อยากเปิด ฉันกลัว”เสียง ริสา เอ่ยขึ้นขณะเดินย่างกรายมาถึงห้องพักของแฟนหนุ่มของตัวเอง“สักวันแกก็จะต้องรู้ความจริง”ปัง! เสียงประตูถูกเปิดออกโดยฝีมือของ เวเลน ริสา แทบทรุดลงไปกองที่พื้นกับสิ่งที่เห็นตรงหน้า“พะ...พี่โรม” “ริสา!! อ๊า!” ริสามองภาพนั้นด้วยใจแตกสลาย ผู้ชายที่ตัวเองรักกำเริงรักอยู่กับผู้หญิงอีกคน เวเลนกำหมัดในมือแน่น ก่อนจะวิ่งขึ้นเตียงไปทำร้ายชายหญิง ริสาร่ำไห้ออกมาอย่างหนักราวกับโลกทั้งใบของเธอแตกสลายเป็นเสี่ยงๆ“ริสา พี่ไม่ได้ตั้งใจ” คำพูดของชายหนุ่มทำเอาริสาเสียใจหนักกว่าเดิม เธอรักเขาสุดหัวใจ แต่ชายหนุ่มกลับตอบแทนเธอ ด้วยการ นอกใจ... ริสาวิ่งออกจากห้องพักแฟนหนุ่มทันที ก่อนที่โรม จะวิ่งตามมา“พี่เป็นผู้ชาย บางทีพี่ก็ต้องการเรื่องอย่างว่า แต่ริสาให้พี่ไม่ได้” “ค่ะ มันเป็นความผิดริสาเอง ที่ให้สิ่งที่พี่ต้องการไม่ได้ ริสาขอโทษแล้วกัน แต่หลังจากนี้ เราอย่าเจอกันอีกเลยนะคะ” สิ้นเสียงริสาวิ่งออกไปจากถนนทันที เธอเหนื่อยเกินกว่าจะยืนอยู่ตรงนี้แล้
น้ำเสียงชายหนุ่มเอ่ยขึ้นด้วยความสั่นเครือ ก่อนจะก้มมองใบหน้าของเด็กชายด้วยแววตาสั่นเครือ “ไม่ใช่ค่ะ เขาไม่ใช่ลูกคุณ!” น้ำเสียงนิ่งเรียบของโรสสิริน ทำเอาชายหนุ่มแทบล้มทั้งยืน อคิณคุกเข่านั่งลงตรงหน้าหญิงสาวทันที “พี่ขอโทษ พี่ผิดเอง ที่มัน ใจโลเล โรสให้โอกาสพี่นะครับ” อคิณสวมกอดเอวบางหญิงสาวทันที ไม่เจอกันหลายเดือนหญิงสาวเริ่มมีน้ำมีนวลขึ้นเล็ก ครืด...ครืดดด เสียงมือถือโรสสิรินดังขึ้น ฉายใบหน้าของอำภาวิดิโอคอลมา อคิณกดรับทันที ก่อนจะปรากฏใบหน้าเด็กน้อยผู้ชายวัยสองเดือน “จะกลับเมื่อไหร่ลูก ตอนนี้ที่ไทยเช้าอยู่เหรอ อิตาลีกำลังจะค่ำแล้วนะ ติด! โรสสิรินกดตัดสายทันที เธอไม่อยากให้อคิณรู้ว่าเธออยู่ที่ไหน “ปล่อยโรสค่ะ!” ปึก! โรสสิรินพลั่กชายหนุ่มออกจากร่างทันที ก่อนจะเดินย่างกายออกไป โดยไม่หันมา เวเลนมองภาพนั้นด้วยความรู้สึกสงสารริสาเองก็เช่นกัน จริงอยู่ที่อคิณเคยทิ้งเวเลน และเขากำลังได้รับผลกรรมนั้นอยู่แต่เธอกลับไม่ได้รู้สึกสะใจเลยแม้แต่น้อย “เธออยู่ที่กรุงโรม ประเทศอิตาลี” เสียงเวเลนเอ่ยขึ้นก่อนจะเดินย่างกายออกไปจากห้อง เพื่อให้อคิณได้อยู่คนเดียว และแล้วงานพิธีสมรส
“ไม่เป็นไรเลยแก”ริสาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสดใส แต่แววตาเธอไม่มีความสดใสอยู่ในนั้นเลยแม้แต่น้อย“อ๊ะ!”เวเลนเลื่อนมือเข้าจับแขนริสา แต่เธอก็ร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด เวเลนเลิ่กแขนเสื้อของเธอขึ้นก่อนจะพบกับรอย กุญแจมือเขียวจ้ำ เวเลนกำหมัดในมือด้วยความโกรธเคือง แต่ริสาก็จับมือเพื่อนสนิทไว้แน่น“ฉันเต็มใจให้เขาทำ”เวเลนมองหน้าริสาด้วยความงุนงง“เจ๊นา มาแล้ว”“แกกำลังเปลี่ยนเรื่อง”“อะไรกัน สาว ๆ สองคนขึ้น หน้าตาเครียดเชียว”“นี่ บาสเตียน เด็กเจ๊เอง”ริสาส่งยิ้มให้ชายหนุ่มเป็นเชิงทักทาย เวเลนเองก็เช่นกัน โดยไม่รู้ว่ารอยยิ้มทักทายนั้น ทำเอาสองหนุ่มจ้องกันตาเป็นมัน ความรู้สึกหึงหวงแผ่ซ่านเข้ามาในใจ แม้แต่รอยยิ้ม โลนวูฟก็ไม่อยากให้ใครได้เห็น“ชายหนุ่มสองคนโต๊ะข้างเจ๊ว่าหน้าคุ้นๆ นะ”ริสาก้มหน้างุด เพราะไม่อยากตอบคำถามเกี่ยวกับชายหนุ่ม ต่างจากเวเลน ที่เดินไปเรียกโลนวูฟมานั่งด้วยกัน โลนวูฟชั่งใจอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเดินเข้าไปหาแฟนสาว ทิ้งให้โรมันนั่งคนเดียวเงียบๆ“พอดีเพื่อนผมจะมาด้วย พี่นาโอเคใช่ไหมครับ”“ถ้าไม่ทำตัวน่ารำคาญ พี่ก็โอเค”บาสเตียนเอ่ยขึ้น ก่อนจะปรากฏร่างของเพื่อนตัวเอง เดินย่างกายเข







