ログインคอนโด
ร่างสูงยืนสูบบุหรี่อยู่ริมระเบียง กลุ่มควันสีขาวถูกพ่นออกมา จนมันลอยคละคลุ้งอยู่ข้างลำตัว เวลล์ปล่อยตัวปล่อยใจให้ล่องลอยไปกับอากาศ ลึกๆแล้วเขารู้ดีว่าแพทตี้มีใจให้ แต่จงใจกลับมาหาเพราะอยากมีเซ็กส์ นึกไม่ถึงเลยว่าเธอจะตอบตกลงอย่างง่ายดาย ขณะสมองคิดเรื่องของคนตัวเล็กอยู่ ทว่า ก็ต้องหยุดชะงัก เมื่อโทรศัพท์ที่วางเอาไว้บนโซฟา จู่ๆ ก็ดังขึ้น เวลล์จี้ก้นบุหรี่ที่เหลือลงบนถาด ขาแกร่งก้าวเดินเข้าไปหยุดอยู่หน้าโซฟา ก่อนจะหยิบมือถือขึ้นมาดู แต่ก็ต้องหยุดนิ่ง เมื่อเห็นชื่อปลายสาย โทร : ซีน~ เขาถอนหายใจออกมาเบาๆ ก่อนจะแตะเลื่อนหน้าจอกดรับ “อื้ม มีไร” (เวลล์…ซีนขอโทษ ออกมาเจอกันหน่อยได้ไหมคะ) “ที่ไหน?” (ที่คอนโดซีน) “อื้ม เดี๋ยวออกไป” ร่างสูงนั่งฟุบลงกับโซฟา พร้อมกับเงยหน้ามองเพดานว่างเปล่า เขารู้สึกเจ็บปวดอยากจะลืมเธอ แต่ทุกครั้งที่พยายามออกมา ซีนก็มักจะทำให้รู้สึกใจอ่อนตลอด ตัดมาทางฝั่งของแพทตี้ ร่างเล็กนั่งมองโทรศัพท์มาได้สักพักแล้ว เวลล์เงียบหายไปนาน ตั้งแต่กลับมาส่งถึงบ้าน ทั้งที่แพทตี้ย้ำเอาไว้ว่า ถ้าถึงคอนโดแล้วให้โทรบอก แต่มันกลับไม่มีวี่แวว อีกอย่างเธอก็ไม่อยากตามมากเกินไปจนน่ารำคาญ จึงได้แต่พ่นลมหายใจออกมาอย่างเบื่อหน่าย “กลับมาคบ แต่ทำเฉยชาเหมือนเดิมแปลว่าอะไร” แพทตี้บ่นออกมาเบาๆ ก่อนจะคว้ารีโมทที่วางอยู่ข้างตัว มาเปิดดูซีรี่ย์ #22.40 น. กริ๊ง! ร่างเล็กรู้สึกตกใจสดุ้งตื่น เพราะเผลอหลับระหว่างดูซีรี่ย์ พอลืมตาขึ้นมาก็ต้องแปลกใจอีกรอบ เมื่อได้ยินเสียงคนมากดกริ่งหน้าบ้าน ดึกดื่นป่านนี้ใครกันที่มาหา ในหัวของเธอครุ่นคิดอย่างสงสัย ก่อนขาเรียวจะก้าวออกไปเปิดประตู ร่างเล็กเดินออกมาจนถึงริมรั้ว เมื่อเห็นคนร่างสูงยืนอยู่หน้าบ้าน หัวใจดวงน้อยก็เต้นแรงไม่เป็นจังหวะ นึกไม่ถึงว่าเขาจะกล้าออกมาหากลางดึก “พะ..พี่เวลล์ มาได้ไงคะ?” ร่างเล็กมองใบหน้าหล่อนิ่งเงียบ แพทตี้รู้สึกตกใจเล็กน้อยที่เขามาเวลานี้ “พี่คิดถึง มาหาไม่ได้หรอ” เสียงทุ้มเข้มเอ่ย พร้อมกับฉีกยิ้มหวานให้เธอ เวลล์รู้ดีว่ายังไงเหยื่อตัวนี้คงไม่หนีไปจากเขาแน่นอน “ดะ..ได้ค่ะ เขามาข้างในก่อนไหมคะ” “ครับ” ร่างสูงเดินตามคนตัวเล็กเข้ามาภายในบ้าน สายตาคู่คมตวัดมองไปรอบๆ เป็นครั้งแรกที่เขาเคยเข้ามาในบ้านของเธอ “พี่เวลล์นั่งรอบนโซฟาก่อนนะคะ เดี๋ยวแพทไปเอาน้ำมาให้” “อื้ม ไม่ต้องก็ได้” พูดจบ มือแกร่งก็คว้าร่างเล็กให้มานั่งลงบนตัก โดยที่เธอไม่ทันตั้งตัว เขาโอบเอวบางเข้ามาแนบชิดเป้ากางเกง ก่อนจะนัวเนียซุกไซร้กับคอหอมกรุ่น “อื้อ พี่เวลล์” “อื้ม” ใบหน้าหล่อสูดดมซอกคอจากทางด้านหลัง กลิ่นของเธอมันช่างยั่วยวนอารมณ์ แค่โดนตัวนิดเดียวก็ทำให้ท่อนล่างแข็งขึ้นมานิดหน่อย ร่างเล็กสั่นระริก รู้สึกสะท้านไปทั้งตัว เมื่อถูกสัมผัสแผ่วเบา แถมลมร้อนที่เป่ารดข้างหูยังทำให้รู้สึกวูบไหว จนควบคุมตัวเองเอาไว้ไม่อยู่ “ไหนบอกจะทำให้พี่ลืมคนเก่า ทำมันสิ ทำให้พี่คลั่งมากกว่านี้” “พี่ยังกลับไปคุยกับเขาอยู่รึเปล่า” แพทตี้ถามเค้นเอาคำตอบ เธอรู้สึกสะกิดใจตั้งแต่เขาโทรกลับมา แต่ถึงอย่างนั้น หัวใจกลับเรียกร้องให้ก้าวเข้าไปหา มือแกร่งจับร่างเล็กให้หันหน้ามาประชิด แต่กลับไม่ได้พูดอะไรออกมา มีเพียงสายตาคู่คมที่ฉายแววความต้องการสูง “…….” “ตอบมา..อื้อออ” ริมฝีปากหยักประกบจูบอย่างรวดเร็ว พร้อมกับดันร่างเล็กให้นอนราบลงบนโซฟา แล้วตวัดดูดเลียลิ้นเล็กอย่างหื่นกระหาย มือหนาเลื่อนบีบตามแนวสะโพกลูบไล้มาจนถึงหน้าอกอวบ พร้อมกับใช้มือขย้ำมันแรงๆ “อื้มม” ลิ้นสากเข้าบดเบียดข้างในโพรงอย่างเร่าร้อน ขณะมือหนายังนวดอยู่บนหน้าอก เขาตวัดดูดลิ้นแรงเกี่ยวหยอกจนคนตัวเล็กครางอื้อในลำคอ มือหนาเลื่อนบีบบี้ปลายยอดสีอ่อน พร้อมกับกดขยี้จูบลงไปอย่างบ้าคลั่ง ทำให้ร่างเล็กเกร็งกระตุก รู้สึกเสียววาบอย่างไม่ทันตั้งตัว “อึก! อื้ออ” เขาค่อยๆถอนจูบออก หอบหายใจแรง ก่อนจะพรมจูบหนักๆจนทั่วใบหน้าหวาน จ้องตาคู่สวยนิ่ง ก่อนจะเอ่ยเสียงกระเส่าข้างใบหู “ซี๊ด~ขอดูหน้าอกหน่อย” เวลล์ไม่ได้รอให้เธอตอบ แต่กลับดึงชุดนอนตัวบางขึ้นไปกองเอาไว้บนอกอย่างรวดเร็ว จนเนื้อด้านในปลิ้นทะลักล้นออกมาให้เห็นเต็มสองตา “อ๊ะ~พี่เวลล์” ใบหน้าหล่อยกยิ้มออกมา พร้อมกับเลียมุมปากอย่างหื่นกระหาย เมื่อเห็นเธอทำหน้าฟินแกมเขินอาย หน้าอกมันใหญ่มากกว่าที่เขาเคยจินตนาการเอาไว้ แถมปลายยอดยังสีชมพูน่าดูด มือเล็กจิกบ่าคนร่างสูงเอาไว้แน่น พลางกัดปากหน้าแดง ร้อนวูบไปทั้งร่าง เมื่อถูกสายตากระหาย มองหน้าอกตาเป็นมัน ขณะร่างยังสั่นระริก “น่าดูด ขอชิมหน่อยนะ อื้ม” พูดจบ ใบหน้าหล่อก็ประกบปากดูดยอดสีหวานแรงๆ เสียงดูดจ๊วบๆดังระงม ลิ้นสากตวัดเลียเบาๆ ก่อนจะใช้ลิ้นบดบี้จนมันแข็งเป็นไต มืออีกข้างก็บีบเค้นอกอวบไปพร้อมกัน ร่างเล็กตัวเกร็ง แอ่นสะโพกจนแผ่นหลังโก่งโค้ง เมื่อเขาออกแรงดึงดูดแรง จนเธอกลั้นเสียงครางเอาไว้ไม่ไหว ความเสียวซ่านมันแผ่ออกมาจนทั่วร่าง “อ๊า อ๊ะ~ พี่เวลล์ อ๊า~” “อื้มมม” จ๊วบๆๆ! ตัวเธอกระตุกไม่หยุด กรีดร้องลั่นเมื่อโดนเข้ากับจุดเสียว มือเล็กพยายามดันร่างสูงให้ออก แต่เขากลับไม่ยอมคายโดยง่าย แถมยังแกล้งออกแรงดึงดูดยอดถันมากขึ้นกว่าเดิม “อ่อย~อ๊า” ใบหน้าหล่อ ค่อยๆ ผละออก พร้อมกับมองร่างเล็กหอบหายใจกระเส่า แพทตี้เบือนหน้าหนีอย่างรวดเร็ว เมื่อทนความอับอายไม่ไหว จนแก้มขึ้นแดงระเรื่อ “ซี๊ด~คนสวย ขอเอาหน่อยได้ไหมครับ”หลังจากที่พิชชาสงบสติอารมณ์และใจเย็นลงแล้ว ลุคก็ขับรถพาเธอขับรถไปยังบ้านพักตากอากาศที่เคยพาไปครั้งแรก เวลานี้เธอและเขารู้สึกดีขึ้นมากแล้ว ลุคยื่นมืออีกข้างไปกุมมือคนตัวเล็ก ขณะที่อีกข้างยังจับพวงมาลัยรถอยู่ เขาหันมามองเธอด้วยแววตาที่แสดงถึงความเป็นห่วงเป็นใย ก่อนจะดึงมือเรียวขึ้นไปพรมจูบเบาๆ ใบหน้าสวยหันมองแล้วยิ้มให้บางๆ เธอรู้สึกดีใจที่มีเขาอยู่ในชีวิต ลุคเป็นผู้ชายที่ดีมาก ดีขึ้นมาก สิ่งที่ให้สัญญากับเธอ เขาทำมันได้ทั้งหมดเลย “ขอบคุณนะคะ ขอบคุณที่คอยปกป้องชาตลอด” “เพราะว่า พี่รักหนูไง” ร่างเล็กได้ยินลุคบอกรักก็เขินจนนวลแก้มขาวอมชมพูระเรื่อขึ้นเล็กน้อย มันไม่ใช่สิ่งชินเลยสักครั้ง ต่อให้เขาจะพูดกับเธอแทบทุกวัน แต่ก็ทำให้พิชชาเสียอาการได้อยู่ดี “ชาก็รักพี่เหมือนกัน” เธอยิ้มหวานอย่างเอียงอายและมองหน้าเขาด้วยความอบอุ่น ไม่คิดเลยว่าคนที่โกรธเป็นฟืนเป็นไฟวันนั้น จะน่ารักได้มากขนาดนี้ ลุคขับรถมุ่งหน้าไปตามทิศทางที่วางแผนเอาไว้แล้วก็ไปถึงบ้านพักต่างอากาศของเขา ที่เคยพาเธอมาครั้งแรก ริมชาดหาดสีนวลนุ่มไปด้วยทรายละเอียด “เดี๋ยวให้แม่บ้านเตรียมอาหารทะเลสดๆไว้ให้นะครับ” “ได้เ
1 อาทิตย์ต่อมา… พิชชากลับถึงไทยแล้ว หญิงสาวเดินออกมาจากประตูทางออก เห็นลุคยืนรออยู่เธอก็โผล่เข้ากอดคนตัวสูงอย่างโหยหา เป็นเวลาเกือบสองเดือนที่ทั้งคู่ไม่ได้เจอกัน “คิดถึงจังค่ะ” “คิดถึงเหมือนกับครับ” เขาพูดพลางหอมแก้มแฟนสาว พร้อมกับสูดกลิ่นหอมจากกายร่างเล็กเก็บเอาไว้ในอกลึก กลิ่นหอมของเธอทำเอาเอาลุคแทบคลั่งและพิชชาเองก็รู้สึกไม่ต่างกัน “กลับคอนโดกันครับ หนูจะได้พักผ่อนด้วย” เขาพูดพลางลากกระเป๋าให้ร่างเล็ก ส่วนมืออีกข้างจับมือเรียวเอาไว้แน่น ก่อนจะจูงมือเธอไปขึ้นรถกลับคอนโด คอนโด ร่างเล็กถอนหายใจออกมาด้วยความเหนื่อยล้าและอ่อนเพลีย เนื่องจากเวลาที่ไทยต่างจากที่โน้นมาก พิชชาต้องใช้เวลาปรับตัวกับอากาศและเวลานอน กว่าจะกลับมาใช้ชีวิตแบบปกติได้ “อาบน้ำก่อนไหม?” “หนูขอนอนเลยได้ไหม..” “ไม่ได้ ต้องอาบน้ำก่อนสิ” ลุคพูดพร้อมกับเข้ามาแบกร่างเล็กให้เข้าไปในห้องน้ำ พิชชาตกใจทำหน้าเหว๋อเผลอกรี๊ดออกมาจนชายหนุ่มรู้สึกแสบแก้วหู “อื้อ หนูจะตก” “ตกอะไรพี่อุ้มอยู่” “วางหนูลงก่อน” ลุคยอมทำตาม ก่อนจะวางเธอลงอย่างเบามือ แล้วกระซิบแนบข้างหู “อาบน้ำด้วยกันไหม” พิชชาหน้าแดงซ่า
#23.45 น. “พวกมึงมาอยู่ที่นี่กันเองหรอ?” โมสถามเพื่อน ก่อนจะรีบเดินเข้าไปนั่งกับลุคและซันด์ที่นั่งดื่มกันอยู่ก่อนแล้ว “ว่าแต่สองคนนี้ไปไหนกันมา” ลุคเอ่ยถามโบว์และโมส เพราะเห็นเข้ามาในบ้านพร้อมกัน ก่อนที่ทั้งคู่จะมองหน้ากันอย่างเลิ่กลัก และเฉไฉถามถึงเรื่องอื่น “เออ..ไอ้ลุค มึงไปเจอเปียมาหรอ?” “ใช่ มึงรู้ได้ยังไง?” “กูกับโบว์ผ่านไปเห็นเข้า” “งั้นหรอ..” “คือว่า พี่ลุค..หนูว่าระวังตัวไว้หน่อยก็ดีนะ หนูกับพี่โมสเห็นว่ามีคนแอบถ่ายพี่อยู่ด้วย” “จริงหรอ เธอรู้ไหมว่าใคร” ลุคถามอย่างสงสัย เพราะไม่คิดว่าจะมีคนแอบถ่าย เขาคิดว่าเป็นเพื่อนของเปียล่อให้เขาไปติดกับอีกหรือเปล่า “อื้อนี่ พี่มาดูเอง” โบว์พูด ก่อนจะเปิดภาพหลักฐานที่อัดไว้ให้เขาดู ในคลิปเห็นหน้าคนที่ถ่ายชัดมาก เพราะเธอแอบอยู่จากฝั่งตรงข้าม มันจึงทำให้รู้ว่าคือใคร “ผู้หญิงคนนี้ โบว์จำได้ว่าเป็นเพื่อนสนิทของพิชชาตอนมัธยม เจอกันตอนมีกิจกรรมนั่นแหละ เป็นวันเดียวกับที่พี่ทะเลาะกันหนักๆกับพิชชา แต่ก็คิดได้หลายมุมนะ ไม่รู้ว่าเป็นแผนของพี่เปียหรือเปล่าหรือพิชชาบอกให้เธอมาตามดูพี่ลุค” “แล้วเธอจะทำแบบนั้นทำไม” ลุคพู
แม่ของพิชชาออกจากห้องผ่าตัดแล้ว หมอบอกว่าพ้นขีดอันตราย แต่ต้องใช้เวลาพักฟื้นมากกว่าหนึ่ง เดือน พ่อ พี่สาวและพิชชานั่งเฝ้าอยู่ในห้องผู้ป่วยพิเศษ รอให้คนเป็นแม่ฟื้นขึ้นมาอย่างเป็นห่วง ตอนนี้หมอให้เข้าเยี่ยมได้แล้ว หลังจากผ่านไปหนึ่ง สัปดาห์ ทำให้ทุกคนในครอบครัวเบาใจลงบ้าง “พี่มีงานที่บริษัทเข้าด่วน ฝากดูแลแม่ด้วยนะ” มารีนหันมาบอกคนเป็นน้องสาวและพ่อที่นั่งกุมมือแม่ไว้อยู่ เธอก็เป็นห่วงแม่ไม่ต่างกัน หลังจากเคลียร์งานเสร็จก็จะรีบมาเยี่ยมแม่ทุกวัน “ได้ค่ะ พี่รีนไม่ต้องเป็นห่วงนะคะ เดี๋ยวชากับพ่ออยู่ดูแลแม่เอง” พิชชาพูดพร้อมกับเดินเข้าไปกอดพี่สาว ก่อนจะไปส่งเธอที่หน้าห้อง ก่อนจะเดินกลับมานั่งดูแม่ที่ยังนอนนิ่งำม่ได้สติ “ที่มหาลัยเป็นไงบ้างลูก ทำเรื่องลาอาจารย์เรียบร้อยแล้วใช่ไหม” พ่อถามขึ้นอย่างเป็นห่วง เพราะไม่ได้ถามพิชชาเลยตั้งแต่มา มัวแต่ยุ่ง และเป็นห่วงแม่จนไม่เป็นอันทำอะไร แถมพิชชายังบินมาอย่างกะทันหัน “ไม่ต้องห่วงนะคะ หนูทำเรื่องทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว” “อีกนานไหมคะ กว่าแม่จะฟื้น..” “หมอบอกอีกไม่เกินสามวันก็น่าจะฟื้นแล้ว” พ่อพูดพลางมองร่างของแม่ที่นอนนิ่งอยู่บนเตียง ม
พิชชาตื่นเช้ามาในอ้อมกอดอันแสนอบอุ่นของร่างสูงที่กอดเธอเอาไว้แน่น ตอนนี้เขายังหลับอยู่ ใบหน้าของลุคเวลาหลับมันดูมีเสน่ห์จนร่างเล็กอดมองไม่ได้ พอเห็นพิชชาเริ่มขยับตัว ลุคก็ตื่นขึ้นมาทันที เขาลูบหัวสาวน้อยเบาๆ ก่อนจะดึงเธอไปจูบที่หน้าผาก ขณะท่อนล่างของทั้งคู่ยังแนบชิดกัน “สายยัง?” ชายหนุ่มถามขึ้นขณะที่ดึงร่างบางเข้าไปกอด พลางจูบซับจนทั่วใบหน้าหวาน “ยังค่ะ ชาว่าจะลุกไปอาบน้ำแต่งตัวแล้ว” “อื้ม พี่ขอนอนกอดอีกหน่อย” เขาพูดพร้อมกับหลับตาลง ทั้งสองกอดกันอยู่พักใหญ่ๆ เลือดในกายอุ่นแผ่ไปทั่วร่าง ตอนนี้เขารักพิชชาอย่างเต็มหัวใจ ไม่มีสิ่งใดมาทดแทนสาวน้อยที่นอนอยู่ข้างเขาได้อีกแล้ว จู่ๆ ลุคก็พลิกตัวร่างเล็กขึ้นมาไว้บนตัวของเขา พิชชาตกใจได้แต่มองหน้าเขาอย่างงงๆ ลุคเลยถือโอกาสนั้นฝังปลายจมูกสูดดมความหอมจากซอกคอเก็บไว้ในอกลึก “อื้อ~ พี่ลุค” “อื้ม ไปอาบน้ำกันครับ” ชายหนุ่มกระซิบเบาๆ ก่อนจะยิ้มให้เธอ พิชชาหน้าแดงชมพูระเรื่อขึ้นมาเพราะความเขิน เธอไม่คิดเลยว่าคนที่โกรธให้กันวันนั้น จะเป็นผู้ชายที่น่ารักมากขนาดนี้ #07.46 น. พิชชารีบจัดการแต่งตัวให้ตัวเองเรียบร้อยก่อนที่ลุคจะอาบน้ำ
อีกฟากของมหาลัย เปียแอบเข้ามาซุกตัวอยู่ในห้องน้ำ ไม่กล้าออกไปเจอหน้าใคร ไม่กล้าแม้กระทั่งเข้าเรียน เพราะทนแรงกดดันไหวไหวทุกคนจ้องมองมาที่เธอ ทั้งโดนโพสต์ด่าในกลุ่มที่เธอสร้างเฟคนิวส์ทำลายชื่อเสียงคนอื่น หญิงสาวเลื่อนดูเม้นอย่างมือไม้สั่น มันยิ่งทำให้เธอเกลียดพิชชาเข้าไส้ ทำไมคนๆนั้นไม่เป็นแก เปียได้แต่แค้นร้อนรุ่มในใจ แต่ก็ไม่สามารถทำอะไรได้ ทันใดนั้นเอง เธอก็ได้ยินเสียงนักศึกษากลุ่มหนึ่งเดินมาเข้าห้องน้ำ “พี่เปียนี่ก็ใสๆนะมึง กูเข้าใจมาตลอดว่าเธอเป็นคนดี แต่แม่งร้ายสุดๆ!!” “เอออจริงสร้างข่าวทำลายคนอื่น แต่ย้อนเข้าตัวซะงั้น” “แต่ตอนอยู่ปีสองทุกคนก็เข้าใจว่าพี่เปียคบกับพี่ลุคนะ ไม่แน่เขาอาจจะสร้างภาพขึ้นมาเองก็ได้” “เออจริง ก็เผลอเข้าใจว่าเป็นคนเรียบร้อยมาตลอด” หญิงสาวได้ยินทุกอย่างที่คนพวกนั้นพูด เธอยืนกำหมัดแน่นในห้องน้ำด้วยความโกรธเกลียด พร้อมกับน้ำตาที่ค่อยๆไหลออกมา เธอเกลียดพิชชาที่ทำชีวิตเธอพังได้ถึงขนาดนี้ เปียน้ำตาคลอด้วยความเจ็บปวดต่อคำพูดที่ได้รับ ช่างเชือดเฉือนหัวใจเหลือเกิน เวลานี้เธอพยายามจนถึงที่สุด ทำไมต้องพบกับเรื่องที่นำพาต่อความเจ็บปวดขนาดนี้ด้วย เปียร







