ชายาในอ้อมกอด : บทที่ 3 ความรัก 1

            หลังจากค่ำคืนนั้น ดูเหมือนเฉินลี่จะหลงฮูหยินตัวน้อยหัวปักหัวปำ เขาไม่ต่างจากชายชราที่บ้าในกามอารมณ์เลยสักนิด ไม่ว่านางจะทำอะไร  เขาก็ตามไปเฝ้าดู แม้กระทั่งนางกำลังร่ำเรียนดนตรี ท่านอ๋องสามก็ตามไปเฝ้าภรรยาของเขา  

            รัชทายาทได้ทราบข่าวว่าน้องชายที่ครั้งหนึ่งเคยบ้าการรบ ทว่ายามนี้จิตใจของเขานั้นกลับบ้าคลั่งในความรัก  ช่างเป็นเรื่องที่น่ายินดีนัก  บุตรสาวเสนาบดีช่างสวยงดงามราวเทพเซียน หรือไม่ก็เป็นปีศาจจิ้งจอกเก้าหางถึงทำให้คนไร้หัวใจอย่างเฉินลี่หลงได้เพียงนี้  เขาต้องตอบแทนเสนาบดีอย่างงามเสียแล้ว

            ตัดภาพมาที่ท่านอ๋องสามกำลังจิบชารสดีจากเมืองทางเหนือ สายตาคมกริบทอดมองใบหน้าของฮูหยินตัวน้อย กำลังเล่าเรียนดนตรี  นางดูตั้งใจเรียนเสียเหลือเกิน.... เขามิอาจปล่อยให้นางเรียนกับอาจารย์สองต่อสองเด็ดขาด เพราะกลัวบุรุษอื่นมาหว่านเสน่ห์ใส่ฮูหยินตัวน้อยของเขา

            “มานี่มา....เหนื่อยหรือยัง...”  

          หลังจากร่ำเรียนดนตรีจนเหนื่อยล้า  ซูเม่ยเดินไปส่งอาจารย์ที่หน้าจวน หลังจากนั้นก็เดินกลับมาหาท่านอ๋องสามที่นั่งรอ เขากวักมือเรียกนางด้วยความใจเย็น ฝ่ามือตบลงข้างกาย ซูเม่ยเริ่มชินกับการอยู่ใกล้เขา  ไม่อยากจะยอมรับว่าตนเองนั้นชอบให้เขากกกอดแม้ในยามปกติ หรือแม้แต่อยู่ด้วยกันตามลำพัง 

            ความอบอุ่นจากอ้อมกอดของเขาแพร่ซ่านทำให้เสี่ยวเม่ยอบอุ่นในใจ และตกหลุมรักในตัวเขาอย่างถอนตัวไม่ขึ้น สตรีใดเล่าจะมิชอบชายชาติทหาร  เขาทั้งอบอุ่นและน่ากอดขนาดไหน 

            พวงแก้มทั้งสองข้างแดงซ่าน แต่ก็ยอมเดินก้มหน้ามานั่งข้างเขา พอนั่งห่างก็โดนแขนยาวของเขารวบตัวเข้ามาอยู่ใน้อมกอด

            “เหนื่อยไหม”  ผ้าเช็ดหน้าผืนน้อยมาเช็ดตามกรอบหน้าขาวนวล แก้มทั้งสองข้างแดงก่ำ เฉินลี่แย้มสรวลด้วยความเอ็นดูของพระชายาตัวน้อยของเขา 

            “ไม่เหนื่อยเจ้าค่ะ อาจารย์ชื่นชมข้าด้วย ว่าการเรียนพิณของข้านั้นก้าวหน้าอย่างรวดเร็ว ข้าเก่งไหมเจ้าคะ”  ซูเม่ยเอ่ยปากถาม เงยหน้ามองเขา  ท่านอ๋องสามได้แต่หัวเราะเบา ๆ  ก่อนลูบไล้แผ่นหลังของนางไปมา

            “เก่งมาก....เจ้าเก่งมาก” 

            คำตอบของท่านอ๋องจอมหื่น แววตาของเขาเปี่ยมล้นไปด้วยความต้องการชัดเจน เสี่ยวเม่ยเองก็ต้องการไม่ต่างกัน  อยู่ใกล้เขาคราใด  หัวใจและความต้องการของร่างกายโน้มเอียงตามเขาเสมอมา 

            “ตรงนี้เลยหรือเจ้าคะ”  เสี่ยวเม่ยหน้าแดง  แม้ศาลาริมสระจะเป็นพื้นที่วิเวกสำหรับอ๋องสาม ถ้าเขาไม่สั่งก็อย่าหวังว่าใครหน้าไหนก็ไม่สามารถเข้ามาในที่แห่งนี้ได้  

            ฝ่ามือโบกมือไล่บ่าวรับใช้ที่อยู่เฝ้าให้ออกไปไกล เขาต้องการใช้เวลาอยู่ร่วมกับนางตามลำพัง 

            ซูเม่ยหน้าแดงรู้ว่าสามีตัวโตของตนนั้นมีความต้องการในยามนี้  ตัวนางเองก็ไม่อยากปฏิเสธหรืออดิออดเพราะเสี่ยวเม่ยก็ต้องการไม่ต่างกัน

            “ข้ารู้ว่าเจ้าก็ต้องการ หรือเจ้าไม่...” เขาถามพร้อมกับเลิกคิ้วอย่างเจ้าเล่ห์ มือเริ่มนวดคลึงไหล่เปลือยของหญิงสาว เสื้อผ้าของเสี่ยวเม่ยหลุดออกจากร่างกาย  เหลือเพียงส่วนเกาะอกที่ปกปิดหน้าอกขนาดไหน อ๋องสามชื่นชอบตรงนี้มาเสียเหลือเกิน 

            มือหนาคว้าหมับเขาที่หน้าอกหน้าใจของเสี่ยวเม่ย  ก่อนเขาจะเริ่มคลึงเคล้ามันอย่างหนักหน่วงขึ้นจนร่างอรชรเริ่มหายใจติดขัด

          การกลั่นแกล้งของท่านอ๋องสามได้ผลชะงัก เสี่ยเม่ยในอ้อมกอดของเขาหายใจหายคอติดขัด ดวงตากลมโตลืมตามองเขาด้วยความปรารถนา