LOGINอ๋องสามนามว่า เฉินลี่ ยกยิ้มมุมปากเอ็นดูสาวน้อยที่นั่งมองเขาตาใสไม่เลิก ไม่คิดเลยว่าสิ่งที่ท่านพ่อประทานมาให้ นับว่างดงามทีเดียว
อ๋องสามผู้เงียบขรึมนั้นไล่บ่าวรับใช้รอบกายของว่าที่พระชายาของเขาออกไปให้หมด ดูนางมิได้หวาดกลัวอย่างที่เขาคาดคิดเขาไว้เลยสักนิด ดวงกลมโตจดจ้องมองเขาด้วยความฉงนใจ ใบหน้างดงามราวเทพเซียนเริ่มขมวดคิ้ว ริมฝีปากจิ้มลิ้มช่างน่าสัมผัสนัก “เออ...” “เจ้าอยากเจอหน้าข้านัก ข้าเป็นดั่งเจ้ากล่าวหาหรือไม่” อ๋องสามยกยิ้มมุมปาก ขาทั้งสองก้าวเดินไปหาว่าที่ฮูหยินในภายหน้าที่นั่งอยู่ ใบหน้าสวยเงยหน้ามองเขาด้วยแววตาตกใจ ซูเม่ยรีบส่ายหน้า กลัวว่าท่านอ๋องสามจะดุ “ไม่เลยเจ้าค่ะ ท่าน....” “เจ้าเรียกข้าว่า ท่านพี่เถอะ อย่างไร ข้ากับเจ้าก็คงต้องลงเอยกันในไม่ช้า ใช่ไหมว่าที่พระชายา” อ๋องสามนึกเอ็นดูในความดื้อรั้นของว่าที่พระชายา นางยังอ่อนเยาว์กว่าเขาหลายปีนัก ชายชาติทหารอย่างเขามิเคยได้ใกล้ชิดสตรีใด จนท่านพ่อต้องหาทางให้เขาต้องแต่งงาน ออกเรือน คราแรกเขาไม่อยากวุ่นวายกับเรื่องราวของสตรีใด สตรีล้วนนำมาซึ่งความวุ่นวายในกาลครั้งหน้า แต่แม่นางซูเม่ย กลับทำให้หัวใจบุรุษหนุ่มผู้กล้าแกร่งต้องสั่นคลอน อ๋องสามในวัยสามสิบห้านั่งลงเคียงข้างแม่นางซูเม่ย นางนั่งนิ่งไม่ไหวติง อ๋องสามได้แต่ยิ้มเอ็นดู อย่างไรเสียนางยังเยาว์นัก ทว่ากลับมีผลต่อหัวใจแสนแข็งแกร่งของเขาเหลือเกิน หัวใจของบุรุษนั้นจะทนทานต่อความงามของอิสตรีได้อย่างไร “ท่านอ๋อง...ช่าง” “หือ...อะไรหรือ” เสี่ยวเม่ยได้แต่มองหน้าเขาใกล้ ๆ ดวงตากะพริบถี่ ๆ ด้วยอาการขวยเขิน หัวใจของซูเม่ยยามนี้เต้นรัว นางไม่คิดว่าท่านอ๋องสามที่นางปรามาสนั้นจะมีใบหน้าหล่อเหลาพาลทำให้หัวใจดวงน้อย ๆ ในอกสั่นไหวถึงเพียงนี้ ความอบอุ่นของเขาแพร่ซ่านมาถึงร่างกายของนางที่นั่งเคียงข้างกันไม่ใกล้ไม่ไกล “ไม่พูด....หมายความว่าเช่นไร” อ๋องสามหัวเราะในลำคอ เมื่อซูเม่ยนางหลบหน้าหลบตา ทำท่าท่างคล้ายจะกล่าววาจากับเขา แต่กลับเอาแต่ก้มหน้า ไยไม่เหมือนสตรีปากเก่งก่อนหน้านี้เลยสักนิด “เออ ท่านไม่ใช่ชายอัปลักษณ์อย่างที่ข้าคิดเอาไว้เจ้าค่ะ อย่าลงโทษข้าเลยนะเจ้าค่ะ” ซูเม่ยยอมเอ่ยออกมาตาม ดวงตาดุจดั่งกวางน้อยหลุบต่ำด้วยความเขินอาย พวงแก้มทั้งสองเริ่มแดงซ่าน “น่ารักเสียจริง” “หือ...” ซูเม่ยเงยหน้าขึ้นหน้าท่านอ๋องสามด้วยความหวาดกลัวเล็กน้อย พอเห็นรอยยิ้มของเขา ความรู้สึกกดดันก็ถูกผ่อนคลายลงทันที นางอยากให้เขาส่งยิ้มให้นางบ่อย ๆ จิตใจที่ห่อเหี่ยวเปล่าเปลี่ยวมาตลอดหนึ่งเดือนมลายหายไปเพียงเพราะรอยยิ้มของเขา “เจ้ารู้สึกเช่นไรที่ต้องมาเป็นภรรยาของข้าเช่นนี้” ท่ามกลางความเงียบงัน อ๋องสามก็เอ่ยปากถามด้วยความสงสัย อดแปลกใจไม่ได้เลยสักนิด เขาและนางต่างก็ถูกครอบครัวบีบบังคับให้ต้องมาให้ชีวิตร่วมเรือนกันเช่นนี้ นึกถึงความรู้สึกของนางแล้วทำให้เขาเป็นห่วงไม่ได้ ซูเม่ยเม้มปากแน่น นางจะต้องรู้สึกอย่างไรได้เล่า ตั้งแต่เกิดมานางก็ถูกเลี้ยงมาเพื่อให้เป็นภรรยาของเขา แล้วเขาก็หล่อเหลา และดูอบอุ่น ความคาดหวังของนางก็หวังเพียงแค่เขายกนางเป็นภรรยาแต่เพียงผู้เดียว “เออ...” “เจ้าไม่ต้องกลัว” อ๋องสาวยิ้มพริ้มพร้อมกับรวบข้อมือของซูเม่ยเอาไว้แน่น เมื่อร่างกายของนางดูสั่นไหวกับคำถามของเขา น่าเอ็นดู “ข้าไม่ได้กลัวเจ้าค่ะ เพียงแต่ยังไม่ชินก็เท่านั้นเจ้าค่ะ” “เจ้าน่าเอ็นดูนัก เสี่ยวเม่ย” นานเท่าไหร่แล้วที่ชายชาติทหารเช่นเขาจะยิ้มออกมาได้ง่ายดายเช่นนี้ แขนเอื้อมไปโอบไหล่ของคนร่างอรชรเอามาใกล้ กลิ่นกายของนางหอมกรุ่นไม่ต่างจากกลิ่นของบุปผางาม ช่างหอมชื่นใจยิ่งนัก เฉินลี่หลับตาลงซึมซับกลิ่นกายหอมของนาง “ข้าปรารถนาให้ท่านมีข้าเป็นภรรยาแต่เพียงผู้เดียวเท่านั้นนะเจ้าค่ะ” ซูเม่ยยู่ปากน้อย ๆ เมื่อคิดถึงเรื่องของแม่เฒ่าฮวาหนี่ชอบสั่งสอน ว่าท่านอ๋องอาจจะต้องแต่งฮูหยินรองเข้ามาเพิ่ม เสี่ยวเม่ยไม่อยากปวดใจเช่นนั้น “ฮะ ฮะ ฮ่า แค่นั้นหรือที่เจ้าต้องการ” อ๋องสามโอบกอดร่างเล็กเข้ามาใกล้ ถ้าสังเกตดี ๆ แก้มของท่านอ๋องแดงปลั่งมิต่างจากดรุณีน้อยในอ้อมแขนเลยสักนิด “อือ ข้าจะต้องการสิ่งใดเล่า” ซูเม่ยบ่นอุบในอ้อมกอดของเขา “ข้าดีใจนะที่เจ้ายินดีที่จะอยู่กับข้า”“อึก อ่า แรงอย่างนั้นแหละ” สะโพกเคลื่อนไหวท่อนเอ็นขนาดใหญ่ก็ยิ่งฝังลึกเข้าไปในร่างกายของเว่ยซิ่วซิ่น ขาทั้งสองถูกจับขึ้นมาพาดบ่าของของเหวินเทียนเอาไว้แน่น การร่วมรักด้วยท่าทางเช่นนี้ยิ่งทำในรูสวาทตอดรัดท่อนหยอกอันแข็งแกร่ง จนเกิดเสียงดังแต่เหวินเทียนผู้หื่นกามมีหรือเขาจะยอมปล่อยให้ร่างเล็กเป็นอิสระ เขาก็กลั่นแกล้งนางด้วยจังหวะโลดโผนก่อนจะหยุดนิ่งกะทันหัน เว่ยซิ่วซิ่นที่กำลังเสียวสยิวไปทั่วสรรพางค์ลืมตาโพลงมองเรือนแผ่นอกที่คร่อมเรือนร่างของนางเอาไว้เช่นนี้ ยิ่งไร้การเคลื่อนไหวใด ๆ เว่ยซิ่วซิ่นก็ยิ่งทรมานมากยิ่งขึ้น “ท่านพี่” “หือ” เหวินเทียนหัวเราะเมื่อสามารถกลั่นแกล้งสตรีเร่าร้อนผู้นี้ได้ ใบหน้ายามนี้ของนางแดงระเรื่ออิ่มเอบมีชีวิตชีวา เว่ยซิ่วซิ่นมีนิสัยส่วนตัวเวลานางเสียดเสียวจากความทรมานมักจะเม้มริมฝีปากอวบอิ่มของนางแน่นจนบวมเป่งจนเขานึกอยากจะทำนางให้แรงกว่านี้อีก เหวินเทียนไม่คาดคิดว่าตนเองจะมีความปรารถนาในเรือนร่างของนางมากเพียงเท่านี้ เขากลายเป็นบุรุษมักมากในกามเสียแล้ว แล้วฮูหยินตัวน้อยของเขาก็ห
“อึ่ก อื้อ....อะ” เสียงครางอืออึ้ง เมื่อปลายนิ้วราวกับหนวดหมึกสอดใส่เข้าไปตามเนื้อผ้าอาภรณ์ของนาง ชั่วเพียงพริบตาร่างกายของนางก็เปลือยเปล่า ยอดทรวงสีหวานอวดโฉมต่อสายตาของเหวินเทียนที่กำลังจดจ้องมองนางแทบมอดไหม้ ปากร้อนชื้นของเขาอ้าปากงับสร้างความเสียวซ่านให้ร่างกายอรชรสั่นสะท้าน “ท่านพี่เหวิน” “เจ้าเรียกขานนามข้าขนาดนี้ สงสัยอยากโดนลงโทษ” “อือ” ยังไม่ทันได้ปฏิเสธคำพูดกล่าวหาของเขาแต่อย่างใด ก็โดนเขาบีบเคล้นทรวงอกของนางไปมา ฟอนเฟ้นอย่างแรงจนสร้างความเสียวซ่านขนอ่อนตามร่างกายลุกชันขึ้น จนเผลอผวากอดลำกายแกร่งเอาไว้ สะโพกผายส่ายร่อนไปด้วยความต้องการที่มากขึ้น การกระทำของเว่ยซิ่วซิ่นเขาไม่จำเป็นเล้าโลมนางไปมากกว่านี้ ท่อนลำขนาดใหญ่ถูกดึงออกมาจากอาภรณ์ฝ่ามือลูบไล้เพียงคราสองคราก็สามารถแข็งขืนได้อย่างเด่นชัด มากพอที่นำมันมาจดจ่อถูไถร่องรักบวมช้ำ เนื่องจากร่วมรักมาตลอดหลายค่ำคืน จนเหวินเทียนก็แอบคิดว่าเขาและนางจะช่างเกิดมาเพื่อครองคู่กันเสียจริง ค่ำคืนที่ไหว้ฟ้าดินไม่คิดเช่นกันเหวินเทียนจะมีใจปฏิพัทธ์ต่อนางได
“เฮ้อ......” เสียงถอนหายใจยาวเหยียด เมื่อเว่ยซิ่วซิ่นนั่งเฝ้าคุณชายเหวินเทียนอ่านหนังสือ มือที่ตวัดวาดภาพที่ดูไร้ศิลปะเท้าคางนั่งมองคุณชายอ่านหนังสือก็แล้วความเบื่อหน่ายก็ยังไม่หายไปสักที “เจ้าถอนหายใจครั้งที่เท่าไหร่แล้ว” เหวินเทียนวางตำราลงบนโต๊ะไม้ กวาดตามองเว่ยซิ่วซิ่นทำหน้าไม่สู้ดีเท่าไหร่นัก แต่เขากลับหัวเราะออกมาได้อย่างน่าขัน เว่ยซิ่วซิ่นอยากจะกระโจนใส่สามีที่ทำตัวไม่ทุกข์ร้อน หลังวันที่นางดื่มสุราดอกท้อจนเมามาย สามีก็ลงโทษนางให้อยู่แต่หอสมุดกับเขา เว่ยซิ่วซิ่นแทบจะตายอยู่แล้ว ครั้นเบื่อจ้องมองเขาอ่านหนังสือก็เห็นเจ้ามดตัวน้อยขนก้อนน้ำตาล เว่ยซิ่วซิ่นก็หัวเราะ แล้วก็กลับมาทำสีหน้าไม่สู้ดีอีกหน “ไม่รู้ เมื่อไหร่ท่านพี่จักยอมให้ข้าออกไปข้างนอกเสียที อยู่แต่หอสมุดกับท่าน ข้าเบื่อมาก” “แล้วเจ้าอยากทำอะไรหรือ” เหวินเทียนถามต่อ เท้าคางมองใบหน้างดงามที่ทำหน้ายับยู่ เว่ยซิ่วซิ่นไม่ต่างจากเจ้าแมวน้อยในสายตาของเหวินเทียน ขี้อ้อนบางครั้ง ซุกซนบางหน แต่ก็ไม่ได้ทำให้เขารักเว่ยซิ่วซิ่นน้อยลงสักนิด นึกขำที่ไม่ร่วมหอตั้งแต่
“อือ ข้าเสียวเจ้าค่ะ......” ฤทธิ์สุราทำให้นางเปิดเผยทุกความรู้สึกไร้ความอายใด ๆ ปลายนิ้วมาแตะยอดทรวงของเหวินเทียนเลียนแบบการกระทำที่เขาชอบทำกับนาง “ท่านพี่อย่าขยับเจ้าค่ะ ข้าจักปรนนิบัติท่านเอง อ่า...” เว่ยซิ่วซิ่นเอ่ยปากยังไม่จบด้วยซ้ำ เขาก็นำพาสะโพกแกร่งเข้าใส่ร่องแคบอย่างแรง จนร่างอรชรของเว่ยซิ่วซิ่นสะดุ้ง กัดริมฝีปากล่างของตนเองเอาไว้ด้วยความเสียวซ่าน นางไม่ยอมแพ้ต่อการกระทำของผู้เป็นสามีออกแรงเคลื่อนไหวสะโพกผายหมุนควงช้า ๆ ดวงตากลมโตหรี่ตาทอดมองเรือนกายเปลือยเปล่าสมส่วนของคุณชายเหวินเทียน รูปร่างหล่อเหลางดงาม แต่บุคลิกจะเงียบขรึม แต่เรื่องบนเตียงกลับเร่าร้อนเหลือเกิน ไม่รู้เหตุใดหรือเพราะฤทธิ์สุราดอกท้อที่แรงเกิน ทำให้นางคลั่งใคร่เขาได้มากมายขนาดนี้ “อ่า....ซิ่นซิ่น เจ้าช่วย ขยับมากกว่านี้หน่อย” คำร้องแสนเอาแต่ใจ เร่งเร้าให้นางเคลื่อนไหวจังหวะรักให้มากกว่าเดิม ภายในร่องรักก็ยิ่งเริ่มตอดรักลำหยกขนาดใหญ่หนักขึ้น จนที่อยู่เบื้องล่างดันสะโพกส่งแรงใส่รูแคบ “อ่า ท่านพี่ ไหนท่าน
“อุ้มข้าหน่อย สามี” เสียงออดอ้อนของเว่ยซิ่วซิ่น ทำให้คนตัวโตยืนแข็งทื่อ ไม่ได้อยู่กันเพียงสองคน ยังมีบ่าวที่ก้มหน้าก้มหน้าหัวเราะคิกคัก เหวินเทียนเขินอายกับท่าทางออดอ้อน หัวใจแข็งกร้าวของบุรุษอ่อนยวบเมื่อเจออากัปกิริยาเช่นนี้ ไป๋ซิงซิงรู้หน้าที่ของตนเองดีว่าควรทำอย่างไร ก้มหน้าก้มตากลับไปทำงานของตัวเอง ปล่อยให้สองสามีภรรยาใช้เวลาอยู่ด้วยกัน “ท่านพี่ อุ้มข้าหน่อย” เสียงหวานยังคงเอ่ยออกจากริมฝีปากอวบอิ่มแดงจัด มันช่างยั่วยวนทุกครั้งที่ดวงตาคมกริบทอดมองร่างเล็กของคุณหนูเว่ยซิ่วซิ่น เหลียวมองรอบกายก็ไม่เห็นบ่าวคนใดในรอบจวนของเหวินเทียน ก่อนย่อตัวอุ้มคนตัวเล็กขึ้นมาในอ้อมกอด เดินตรงดิ่งไปที่จวนของทั้งสอง มือไม้ของเว่ยซิ่วซิ่นรุ่มร่ามกับแผ่นอกเหวินเทียน แม้จะพยายามมือเล็กที่ซุกซนตามแผ่นอกวางร่างบางลงบนเตียง เหวินเทียนยังไม่ทันได้นั่งก็โดนเรี่ยวแรงของเว่ยซิ่วซิ่นดึงแขนผู้เป็นสามีนอนลงบนเตียง แขนทั้งสองข้างรีบโอบรัดลำคอของบุรุษรูปงามเอาไว้ คุณหนูตัวร้ายหัวเราะคิกคักกับท่าทางตื่นตระหนกของเหวินเทียน “เจ้าแกล้งข้า”
“คุณหนูไม่เอานะเจ้าค่ะ” ไป๋ซิงซิงวิ่งตามคุณหนูเว่ยซิ่วซิ่นที่ยังซุกซนไม่ต่างจากตอนที่อยู่ในจวนของตระกูลเว่ยซิ่วซิ่น คุณหนูของนางเป็นลูกสาวของฮูหยินใหญ่ ตั้งแต่เกิดมาก็มีแต่คนเอาอกเอาใจอยู่ไม่ห่างโดยเฉพาะผู้เป็นบิดาที่ทั้งรักทั้งถนอมบุตรสาวคนนี้ จวบจนกระทั่งแต่งเข้าตระกูลเหวิน เว่ยซิ่วซิ่นก็ยังไม่ละทิ้งลักษณะนิสัยเดิมของตน ชอบทำให้บ่าวไพร่ปวดหัวเป็นประจำ “ไม่เอานะเจ้าค่ะ” “เจ้าอย่าเสียงดัง ซิงซิง เดี๋ยวคุณชายเหวินเทียนจักตีเอานะเจ้าค่ะ” เว่ยซิ่วซิงคุณหนูผู้ซุกซนขู่บ่าวไพร่ขี้กลัวของตนเอง ยอมเดินตามคุณหนูไปที่ต้นท้อ ก่อนจะเริ่มเอาจอบมาขุดเอาเหล้าที่ตนเองหมักเอาไว้เมื่อหลายเดือนก่อน แววตาซุกซนวาวโรจน์จนไป๋ซิงซิงถอนหายใจสุดจะห้ามคุณหนูผู้นี้ได้ แม้แต่งงานมีสามีเต็มตัวแล้วยังคงความดื้อรั้นไม่หายเสียที อีกไม่นานคงมีบุตรให้คุณชายเหวินเทียน “มานี่ซิงซิง เหล้านี้ข้าอุตส่าห์หมักเอง เรื่องอะไรจะให้ท่านพี่รู้ล่ะ” ฝ่ามือของเว่ยซิ่วซิ่นตบลงบนขอนไม้ข้าง ๆ ตนเองเพื่อให้บ่าวคนสนิทนั่งลง ก่อนจะรินเหล้าใส่จอกสีชายื่นให้ไป๋ซิงซิง แม้จะร







