2.คุณหนูสุดร่าน กับคนงานก่อสร้างล่ำบึ้ก NC25+

ตอนที่ 2

นรกเพิ่งจะเริ่มต้น

ไอ้เบิ้มกระตุกยิ้มเหี้ยมเกรียมในมืด มันมองร่างบางที่บิดเร้าอยู่ใต้ร่างด้วยความสมเพชแกมพึงใจ

เขาใช้มือหนาเพียงข้างเดียวรวบข้อมือเล็กทั้งสองข้างของเนตรนภาไว้แน่นแล้วกดตรึงลงกับพื้นเตียงนุ่มจนร่างเล็กแทบขยับเขยื้อนไม่ได้ แรงบีบมหาศาลจากมือที่กรำงานหนักทำให้เธอนิ่วหน้าด้วยความเจ็บ

ขณะที่มืออีกข้างที่ว่างอยู่ก็ไม่รอช้า มันตะโบมบีบขย้ำลงบนเต้านมนุ่มนิ่มที่ขาวผ่องดุจหยาดน้ำค้าง แรงบีบที่หนักหน่วงทำเอาหน้าอกอิ่มบิดเบี้ยวไปตามง่ามนิ้วหยาบกร้านของคนงานก่อสร้าง

นิ้วโป้งที่สากระคายบี้ขยี้ลงบนยอดถันสีชมพูสดที่ชูชันเด่นหราสู้สายตา เขาจงใจบดคลึงอย่างแรงจนเนตรนภาต้องหวีดร้องออกมาอย่างสุดเสียง

"หยุดนะ ไอ้คนเลว ไอ้ชั้นต่ำ ปล่อยฉัน" เนตรนภาแผดเสียงด่าทั้งน้ำตา ร่างกายสั่นเทิ้มไปด้วยความอัปยศ แต่ถ้อยคำด่านั้นกลับดูเบาบางและไร้เดียงสาในสายตาของเบิ้ม

"หึ... ด่าเป็นแค่นี้เหรอคุณหนู ช่างไม่รู้อะไรเลยนะว่าคนเลว ของจริงเขาทำกันยังไง"

เบิ้มไม่รอช้า เขาโน้มใบหน้าซุกลงไปหาความหอมหวานที่อยู่ตรงหน้า ปากร้อนผ่าวครอบครองยอดอกสีหวานที่เขากำลังบี้ขยี้อยู่เมื่อครู่ เขาดูดดึงอย่างรุนแรงจนเกิดเสียงดังจ๊วบจาบสลับกับความเสียวแปลกใหม่ที่แล่นริ้วเข้าสู่ขั้วหัวใจของสาวบริสุทธิ์

เนตรนภาสะดุดเฮือก ร่างทั้งร่างแอ่นโค้งขึ้นตามสัญชาตญาณเมื่อถูกปากหนาเข้าคุกคามจุดอ่อนไหวอย่างจาบจ้วง

ในขณะที่ปากยังคงปรนเปรอความเจ็บปนเสียวให้ส่วนบน มือที่หยาบกระด้างของเบิ้มก็เลื่อนต่ำลงไปตามหน้าท้องแบนราบ

มุ่งตรงสู่ใจกลางความลึกลับที่ไม่มีใครเคยได้ล่วงล้ำ เขาใช้อุ้งมือใหญ่ลูบไล้ผ่านเนินสวาทที่ปกคลุมด้วยขนอ่อนรำไร ผิวเนื้อนุ่มละเอียดที่สั่นระริกอยู่ใต้ฝ่ามือหยาบช้า ยิ่งปลุกสัญชาตญาณสัตว์ป่าในตัวเบิ้มให้ตื่นตัวถึงขีดสุด

"อึก... อย่า... ตรงนั้นไม่ได้... ฮือออ"

เนตรนภาสะอื้นไห้จนตัวโยน ความรู้สึกหวาดกลัวเริ่มถูกแทนที่ด้วยความรัญจวนใจที่น่าละอาย เธอพยายามจะหุบขาหนีแต่เบิ้มกลับใช้เข่าหนาแทรกกลางแยกเรียวขาของเธอออกอย่างง่ายดาย พร้อมกับส่งปลายนิ้วร้ายกาจเริ่มรุกล้ำเข้าหาจุดยุทธศาสตร์ที่ฉ่ำแฉะไปด้วยน้ำหล่อลื่นตามธรรมชาติที่ร่างกายเธอเผลอไผลสร้างขึ้นมาเพื่อรับศึกที่กำลังจะเริ่ม

เบิ้มเค้นเสียงหัวเราะในลำคอเมื่อเห็นท่าทางต่อต้านที่เริ่มอ่อนแรงลง เขาขยับกายกำยำเบียดแทรกเข้าไปกลางหว่างขา บังคับให้เธอแยกออกกว้างจนไม่มีทางปิดซ่อนสิ่งใดได้อีก นิ้วกลางที่หยาบกร้านจากการจับจอบเสียมและอิฐปูน ลากไล้อยู่บนผิวเนื้ออ่อนนุ่มที่ฉ่ำแฉะ

"คุณหนูรู้ไหม... ความสวยของคุณหนูมันมีราคานะ"

ไม่พูดเปล่า เบิ้มจุ่มปลายนิ้วที่ด้านสากลงไปในร่องรอยแยกที่แสนคับแน่นและนุ่มนวล เขาเริ่มรุกล้ำเข้าไปช้า ๆ ความแห้งกร้านของนิ้วมือคนงานก่อสร้างที่ครูดไปตามผนังเนื้ออ่อนทำให้เนตรนภาสะดุ้งสุดตัว

"อึก เจ็บ... เอาออกไปนะ ไอ้บ้า ฮือออ..."

เธอส่ายหน้าจนผมสยายไปกับหมอน สองมือที่ถูกตรึงไว้เหนือหัวบิดเร้าจนข้อมือแดงช้ำ ร่างกายของเธอประท้วงสัมผัสที่จาบจ้วงนี้อย่างรุนแรง ทว่าในความเจ็บแสบจากการถูกล่วงล้ำโดยไร้การผ่อนปรน กลับมีความรู้สึกแปลกประหลาด บางอย่างซึมลึกเข้ามาแทนที่

นิ้วมือที่แข็งแกร่งของเบิ้มเริ่มขยับเข้าออกเป็นจังหวะหนักสลับเบา ความสากระคายกลับกลายเป็นตัวกระตุ้นที่รุนแรงอย่างที่เธอไม่เคยได้รับจากจินตนาการใด ๆ ความร้อนผ่าวแผ่ซ่านไปทั่วท้องน้อยจนเธอรู้สึกเบาหวิวราวกับลอยอยู่ในน้ำ

"เป็นอะไรไปล่ะคุณหนู ไหนบอกให้เอาออกไง... แต่ทำไมข้างในมันกลับรัดนิ้วผมแน่นขนาดนี้ล่ะ" เบิ้มกระซิบเย้ยหยันพลางเร่งจังหวะนิ้วให้เร็วขึ้น

"อื้อออ... ไม่... ฉันเกลียดแก... ฉันเกลียด..."

เนตรนภาพยายามจะยืนยันคำเดิม แต่เสียงของเธอเริ่มสั่นพร่าและขาดช่วง ลมหายใจที่เคยสม่ำเสมอเปลี่ยนเป็นหอบถี่ ใบหน้าขาวนวลเริ่มขึ้นสีระเรื่ออย่างห้ามไม่ได้ ความเกลียดชังที่เปี่ยมล้นในใจเริ่มพ่ายแพ้ต่อปฏิกิริยาของร่างกายที่ถูกปลุกเร้าโดยชายที่เธอตราหน้าว่าเป็นคนชั้นต่ำ

ยิ่งเบิ้มกดนิ้วเน้นลงบนจุดอ่อนไหวแรงเท่าไหร่ ร่างบางก็ยิ่งแอ่นหยัดเข้าหาอย่างลืมตัว ความเจ็บปวดในตอนแรกถูกความเสียวซ่านมหาศาลกลืนกินไปจนสิ้น ทิ้งไว้เพียงความโหยหาในสัมผัสที่ดิบเถื่อนมากกว่าเดิม...

พละกำลังอันมหาศาลของเบิ้มยังคงตรึงข้อมือเล็กไว้แน่น ขณะที่ปลายนิ้วหยาบกร้านขยับรัวเร็วอยู่ในจุดอ่อนไหวอย่างป่าเถื่อน ความสากระคายของผิวหนังคนงานก่อสร้างบดบี้ลงบนผนังเนื้อนุ่มจนเนตรนภาสั่นไปทั้งร่าง สมองของเธอขาวโพลน ความคิดที่เคยต่อต้านกลับพ่ายแพ้ต่อสัญชาตญาณดิบที่ถูกปลุกขึ้นมาอย่างไม่ปรานี

"อ๊ะ... อ๊าาา... หยุด... อื้อออ"

เสียงประท้วงที่เคยแข็งกร้าวในตอนแรก บัดนี้กลับเพี้ยนไปเป็นเสียงครางกระเส่าที่หวานหูจนน่าละอาย เนตรนภาพยายามจะเม้มริมฝีปากเพื่อกักเก็บเสียงที่น่ารังเกียจนั้นไว้ แต่เมื่อเบิ้มเน้นนิ้วบดคลึงจุดกระสันแรง ๆ ร่างบางก็แอ่นหยัดขึ้นสะโพกบิดเร้า สองขาที่เคยพยายามหุบหนีกลับถ่างกว้างออกอย่างลืมตัวเพื่อรับสัมผัสที่จาบจ้วงนั้นให้ลึกซึ้งขึ้น

"ดูสิ... ปากก็ด่าว่ากูเลว แต่ร่างกายมึงกลับต้อนรับนิ้วคนงานอย่างกูดีจังนะคุณหนู" เบิ้มกระซิบเย้ยหยันข้างหูพลางเร่งจังหวะจนเกิดเสียงเฉอะแฉะน่าอาย

"อื้อออ ไม่... ไม่เอา... อ๊ะ อ๊ายยยย"

ในที่สุด ร่างของเนตรนภาก็กระตุกเกร็งอย่างรุนแรง ลมหายใจขาดห้วงไปชั่วขณะเมื่อความเสียวซ่านพุ่งทะยานถึงจุดสูงสุด ร่างกายที่บริสุทธิ์ของเธอสั่นสะท้านพลางตอดรัดนิ้วมือของเบิ้มอย่างบ้าคลั่ง

 น้ำตาแห่งความอัปยศไหลร่วงออกมาพร้อมกับความรู้สึกสุขสมที่เธอไม่เคยรู้จักมาก่อน เธอเสร็จ สมเป็นครั้งแรกแบบด้วยน้ำมือของชายที่เธอไม่รู้จักมาก่อน

เบิ้มถอนนิ้วที่เปียกชุ่มออกมา ก่อนจะชูขึ้นตรงหน้าหญิงสาวที่นอนหอบหายใจรวยริน ร่างกายสั่นเทาด้วยความอ่อนแรง แววตาที่เคยอวดดีบัดนี้เลื่อนลอยและเต็มไปด้วยราคี

"หึ ๆ ๆ ๆ!"  เบิ้มระเบิดเสียงหัวเราะเยาะออกมาอย่างสะใจ เป็นเสียงหัวเราะที่เต็มไปด้วยชัยชนะเหนือคนชนชั้นสูงที่ดูถูกเขา 

"เป็นไงล่ะคุณหนูเนตรนภา ได้ขึ้นสวรรค์ด้วยฝีมือนิ้วสาก ๆ ของไอ้คนชั้นต่ำอย่างกู มันรู้สึกดียิ่งกว่าเงินที่พ่อมึงโกงกูไปอีกใช่ไหม!"

เนตรนภาซบหน้าลงกับหมอนด้วยความรู้สึกสมเพชตัวเอง เธออยากจะด่าเขาต่อแต่เสียงกลับหายไปในลำคอ สิ่งที่น่าอายที่สุดไม่ใช่การถูกเขารังแก แต่คือการที่ร่างกายของเธอแอบโหยหาสัมผัสที่ดิบเถื่อนนั้นอย่างไม่รักดี

"นี่แค่เริ่มต้นนะ..." เบิ้มพูดพลางเริ่มปลดเข็มขัดหนังเส้นเก่าของเขาออก

 "ดอกเบี้ยจริง ๆ น่ะ... มันเพิ่งจะเริ่มต่อจากนี้ต่างหาก"

เสียงเข็มขัดหนังเส้นเก่าถูกกระชากออกจากหูกางเกงดัง เ ก่อนที่เบิ้มจะเหวี่ยงมันทิ้งลงพื้นอย่างไม่ใยดี เขาจัดการปลดอาภรณ์ส่วนล่างออกจนหมดสิ้น เผยให้เห็นท่อนเนื้อขนาดมหึมาที่ตื่นตัวเต็มที่จนน่าหวาดกลัว ลำกายสีคล้ำนั้นอวบใหญ่ปูดโปนด้วยเส้นเลือด ส่วนหัวบานหยักนั้นดูดุดัน จนเนตรนภาที่เพิ่งจะสร่างจากอาการเคลิ้มเมื่อครู่ถึงกับใจหายวาบ

"มะ... ไม่นะ..."

ร่างบางที่เปลือยท่อนล่างและเสื้อนอนหลุดลุ่ยพยายามกระเถิบหนีด้วยความหวาดกลัวจับใจ แผ่นหลังของเธอชนเข้ากับหัวเตียงจนไร้ทางถอย เธอรีบรวบรวมเรี่ยวแรงที่เหลืออยู่ยกมือขึ้นไหว้ท่วมหัว น้ำตาไหลนองหน้าด้วยความลนลาน

"อย่าทำฉันเลยนะ... ฉันไหว้ล่ะ ฉันจะช่วยพูดกับคุณพ่อให้ จะให้พ่อเอาเงินมาคืนให้ครบทุกบาทเลย ปล่อยฉันไปเถอะนะ อย่าทำแบบนี้เลย..." เสียงของเธอสั่นเครืออ้อนวอนขอความเมตตาจากชายฉกรรจ์ตรงหน้า

เบิ้มมองภาพคุณหนูผู้สูงศักดิ์ที่กำลังพนมมือไหว้คนงานก่ออย่างเขา ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยชัยชนะ เขาหัวเราะในลำคออย่างเหี้ยมเกรียม ก่อนจะคลานเข้าไปคร่อมร่างเธอไว้จนมิด

"ได้ไงล่ะคุณหนู... เมื่อกี้คุณหนูเพิ่งจะเสร็จนำหน้าผมไปจนตัวสั่นขนาดนั้น จะปล่อยให้ผมค้างอยู่แบบนี้มันไม่ใจดำไปหน่อยเหรอ"

เขาใช้มือหนาจับขาเรียวของเธอรั้งให้กลับมานอนราบลงตามเดิม แม้เธอจะพยายามขืนไว้แต่ก็สู้แรงมหาศาลไม่ได้ 

"ส่วนเรื่องเงิน... ผมรู้อยู่แล้วว่าพ่อคุณต้องจ่ายแน่ แต่เงินนั่นมันแค่เงินต้นที่เขาติดพวกผมไว้"

เบิ้มโน้มหน้าเข้าไปใกล้จนปลายจมูกชนกัน กลิ่นอายความดิบเถื่อนและเพลิงแค้นแผ่ซ่านจนเนตรนภาหายใจไม่ออก

"แต่เรื่องของเราบนเตียงเนี่ย... มันคือดอกเบี้ยที่คุณหนูต้องรับผิดชอบแทนพ่อเอง"

ไม่พูดเปล่า เบิ้มจับขาของเนตรนภาแยกออกกว้างกว่าเดิมจนเธอรู้สึกถึงความเย็นเยียบของอากาศที่สัมผัสจุดอ่อนไหว

เขาจ่อท่อนเนื้อใหญ่โตเข้ากับกึ่งกลางกายสาวที่ยังเปียกชื้นจากน้ำหวานที่เธอเพิ่งปลดปล่อยออกมา สายตาของเบิ้มจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่สั่นระริกของเธออย่างจะบอกว่าคืนนี้ นรกเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น