ร้อนรักคุณภรรยาข้ามวัน - ภรรยาของเฮียนนท์

ใบหน้าคมคายราวเทพบุตรมาจุติเคลื่อนเข้าใกล้ใบหน้าสวยคม ทว่าหญิงสาวที่ได้สติก่อนดันหัวชายหนุ่มออกไปอย่างแรง

“ยัยออย ยัยบื้อใครอยากได้เธอกัน” ธนนนท์เอ่ยขึ้นอย่างหลุดปาก

“ก็ไม่รู้เหมือนกัน แต่มีคนแถวนี้อยากจูบออย” สุรางค์รัตน์กล่าวด้วยน้ำเสียงสดใสกว่าเดิม

“ยัยบ้า…ใครชอบเธอกัน” ธนนนท์เอ่ยถามหญิงสาวแล้วเขกหัวหญิงสาววัยยี่สิบสองเสียหนึ่งที

“นายสิบ้า” หญิงสาวบ่นกระปอดกระแปด

“แล้วนี่นายมาทำไม” หญิงสาวเอ่ยถาม

“เข้าบ้านได้ละ ฉันหิวแล้ว” ธนนท์เอ่ยเสียงเข้มชายหนุ่มแสร้งตีสีหน้าบึ้งตึงพลางเดินนำหญิงสาวเข้าบ้าน

“อะไรของเขา” สุรางค์รัตน์บ่นอุบอิบ หากคนตัวเล็กก็ยอมตาม ‘เฮียนนท์’ ของเธอเข้าบ้านหลังโตทันที

สุรางค์รัตน์สาวเท้าก้าวฉับ ๆ ตามชายหนุ่มไปยังห้องนอนของเธอ

ห้องโถงโอ่อ่าประดับประดาไปด้วยเครื่องเรือนสไตล์โมเดิร์นหลายหลายชิ้น หญิงสาวตาเป็นประกายยามเมื่อได้เห็นกระจกขาวบานสวยบานกว้างสลักเสลาลวดลายผีเสื้อดอมดมกุหลาบ

“ต่อไปนี้ห้องนี้คือห้องนอนของเธอและฉัน” ธนนนท์กล่าวพลางเหลียวมองดูสุรางค์รัตน์ที่เอาแต่จ้องมองลวดลายของกระจก

ธนนนท์คลี่ยิ้มจางๆ ในท่าทีไร้เดียงสาของสุรางค์รัตน์ที่กลายมาเป็นภรรยาข้ามวันของเขาเสียแล้ว

เมื่อเห็นคนตัวเล็กยังคงไม่ได้สติ ธนนนท์กระแอมไอเสียงดังพลางตีสีหน้าดุดันใส่เธอ

“ออย เธอยังมีหน้าที่ที่ต้องทำ” ชายหนุ่มเอ่ยขึ้นพลางผลุบออกจากห้องนอนไป

“อะไรอีกเล่า” สุรางค์รัตน์เอ่ยขึ้นอย่างกระฟัดกระเฟียดแล้วเดินตามคนตัวสูงออกมาจากห้องนอนโอ่งโถง

ธนนนท์พาร่างของหญิงสาวมายังบริเวณห้องครัว ประตูโถงครัวเปิดกว้างราวกับประตูคฤหาสน์ราชวังใหญ่โต

สุรางค์รัตน์สำรวจประตูห้องครัวโอ่งโถงอย่างสนอกสนใจในลวดลายของประตูมากกว่าการทำอาหารให้ชายหนุ่มเสียอีก

“ออย เป็นภรรยาที่ดีควรทำกับข้าวให้สามีกิน” เสียงเข้มเอ่ยเตือนสติของสุรางค์รัตน์ที่กำลังสนอกสนใจประตูห้องครัวตรงหน้าเธอ

จะไม่ให้เธอสนใจได้อย่างไรในเมื่อประตูนี้ยิ่งใหญ่กว่าประตูตามหนังจีนมากมายที่เธอเคยเห็นมาเสียอีก

‘แม่อยากจะบ้า นี่มันบ้านหรือวังหลังต้องห้ามกันนะ’ สุรางค์รัตน์อดคิดในใจไม่ได้

เพียงคำว่าภรรยาทำให้ใบหูของคนพูดแดงระเรื่อ ทว่าคนที่เป็นภรรยากลับตีหน้าเฉยไร้ซึ่งความสงสัย

อากัปกิริยาเมื่อครู่ของสุรางค์รัตน์ทำให้อารมณ์ของชายหนุ่มปะทุขึ้นมาอย่างกรุ่นโกรธที่หญิงสาวตรงหน้าเมินเฉยเขาเสียแล้ว

“ออย ฉันจะได้กินข้าวไหม” ธนนนท์เอ่ยด้วยสีหน้าบูดบึ้งราวกับกินรังแตนที่ไหนมา

“ก็ได้นายจะกินอะไรล่ะ” สุรางค์รัตน์เอ่ยถามเขาหน้ามุ่ย

“เมื่อกี้เรียกฉันว่าอะไรนะ” ธนนนท์เอ่ยถามหญิงสาวด้วยสีหน้าถมึงทึง

แววตาของฉายหนุ่มฉายรอยวาวโรจน์ หญิงสาวอดรู้สึกไม่ได้ว่าเวลานี้เขาอยากจะกินเนื้อมนุษย์มากกว่ากินข้าวสวยร้อนๆ ฝีมือเธอเสียแล้ว

“เฮียนนท์จะกินอะไรคะ” ท้ายประโยคหญิงสาวกระแทกเสียงใส่ชายหนุ่มอย่างแรงยิ่งทำให้โทสะของธนนนท์ปะทุขึ้นเป็นพ้นทวี

“ข้าวผัดไก่” มาเฟียหนุ่มเอ่ยเน้นชื่ออาหารอย่างชัดถ้อยชัดคำ

“งั้นรอประเดี๋ยว แม่ครัวออยจะทำมาเสิร์ฟ” หญิงสาวเอ่ยพลางสาวเท้าเข้าครัวไปโดยที่ชายหนุ่มคลายสีหน้าบึ้งตึงลง

“ข้าวผัดไก่มาแล้วจ้า” เสียงหวานของสุรางค์รัตน์เอ่ยขึ้นพลางลุกเสิร์ฟอาหารจานโปรดที่ชายหนุ่มเว้าวอนขอ

อาหารตรงหน้าของธนนนท์ดูน่ารับประทานราวกับว่าหญิงสาวเป็นเชฟจากเมืองนอกมาทำให้เขารับประทาน

ไก่ของสุรางค์รัตน์หั่นเป็นชิ้นสี่เหลี่ยมลูกเต๋าสีของเนื้อไก่ดูน่ารับประทานมาก ธนนนท์ช้อนตักเนื้อไก่ขึ้นมาเพ่งพินิจดู

“กินไปเถอะน่าเฮีย” สุรางค์รัตน์กล่าวอย่างจับสังเกตสังกา

“เธอไม่ได้ใส่ยาพิษแน่นะ” ธนนนท์กล่าวด้วยสีหน้าหวาดระแวงในเนื้อไก่ที่ไม่ควรมีรูปทรงประหลาดตาเช่นนี้

“ถ้าเฮียไม่เชื่อเดี๋ยวออยกินเอง” สุรางค์รัตน์กล่าวพลางเอื้อมมือมาหมายจะดึงช้อนไปจากมือเขา

“หยุด” เสียงเข้มของธนนนท์กล่าวกับหญิงสาว ชายหนุ่มสีหน้าบูดบึ้งกว่าเดิม

ท่าทางของชายหนุ่มทำให้สุรางค์รัตน์หยุดชะงัก แววตาของหล่อนเวลานี้ฉายรอยขัดใจถึงที่สุด

ธนนนท์ตักเนื้อไก่เข้าปาก เพียงคำแรกที่เขารับประทานเข้าปากไป ดวงตาของชายหนุ่มเบิกกว้างขึ้นอย่างรวดเร็ว

แววตาของธนนนท์เวลานี้เปล่งประกายระยับ ธนนนท์เบิกตากว้างกว่าเดิมจนเห็นแพขนตางอนยาวหนาของชายหนุ่มที่ประดับไว้เป็นเครื่องหน้าของเขา

“อร่อยสินะ” สุรางค์รัตน์เอ่ยถามเจ้าหนี้หนุ่มอย่างใจเย็น

“ก็…” ธนนนท์พูดเพียงแค่นั้น

ลมหายใจของชายหนุ่มกระตุกเวลานี้ใบหน้าของหญิงสาวอยู่ใกล้แค่คืบ สุรางค์รัตน์ยื่นหน้าสวยของหล่อนเข้ามาหาเขาใกล้ขึ้นทว่าไม่ทันที่หญิงสาวจะได้เอ่ยคำใดนั้น

มือหนาของธนนนท์ก็วางจานอาหารข้าวผัดไก่ที่หญิงสาวบรรจงทำลงทันที ดวงตาเมื่อครู่ของชายหนุ่มแคบลงเท่าเดิม นัยน์ตาของเจ้าหนี้หนุ่มเวลานี้แปรเปลี่ยนเป็นเฉยชา

“ก็ดีนะหน่อยหนึ่ง” เสียงเข้มของธนนนท์กล่าวพลางใช้มือขวาของตนเองดันศีรษะเล็กของหญิงสาวออกห่างอย่างรวดเร็ว

“นายชอบใช่ไหม ถ้างั้นฉันจะทำให้กินทุกวันนะ” สุรางค์รัตน์เอ่ยขึ้นพลางสบสายตาธนนนท์เป็นประกายวาววับ

“นั่นแหละหน้าที่ของเธอสุรางค์รัตน์” ธนนนท์เอ่ยพลางกระดกแก้วเหล้าโซจูที่วางบนโต๊ะตั้งแต่ตอนไหนไม่รู้เข้าปาก

“นายหมายความว่าอย่างไรนะ” สุรางค์รัตน์เอ่ยเสียงแหวว หญิงสาวตีสีหน้าฉงน

“เธอลืมเหรอว่าเธอติดหนี้ฉัน” ธนนนท์เอ่ยพลางยกยิ้มอย่างกำชัย