เข้าสู่ระบบสุรางค์รัตน์นั่งเงียบไปตลอดทาง รถยนต์คันหรูแล่นผ่านเข้าไปในรั้วบ้านใหม่หลังโตอย่างรวดเร็ว
กระจกของรถยนต์คันหนึ่งกดลงโดยนิ้วเรียวของหญิงสาว ใบหน้าสวยยื่นหน้าออกไปมองทิวทัศน์รอบบ้านอย่างตื่นตะลึง
ดวงตากลมโตแป๋วของหญิงสาวจับจ้องมองไปยังลานกว้างที่มีบ่อน้ำพุตั้งอยู่ เสียงน้ำซ่านกระเซ็นไม่อาจทำให้สุรางค์รัตน์ละสายตาจากลานกว้างใหญ่ได้เลย
“ถึงแล้ว” ธนนนท์เอ่ยขึ้นเพื่อเรียกสติของหญิงสาวที่ยังไม่
ยอมลงจากรถยนต์คันหรูของเขาซะที
“ที่นี่เหรอ” สุรางค์รัตน์เอ่ยถามมาเฟียหนุ่มหล่อด้วยสีหน้าตื่นตะลึง
“ใช่นี่แหละบ้านใหม่ของเธอ” มาเฟียหนุ่มกล่าวพลางลอบมองอากัปกิริยาของหญิงสาวอย่างนึกขันในใจ
บรรยากาศรอบบ้านน่ารื่นรมย์เกินไปสำหรับสุรางค์รัตน์ เธอเพิ่งสังเกตว่าบ้านหลังนี้ใหญ่เกินกว่าจะอยู่คนเดียวได้
“นี่บ้านหรือสวนสนุกนะ” สุรางค์รัตน์อดประชดประชันไม่ได้ หญิงสาวเดินไปรอบ ๆ บ้านหลังโตอย่างประหลาดใจ
ตั้งแต่เกิดมาหญิงสาวไม่เคยเห็นบ้านรูปทรงลักษณะประหลาดตาแบบนี้ที่ไหนมาก่อน สุรางค์รัตน์อดมองบ้านทรงสี่เหลี่ยมด้วยความประหลาดใจไม่ได้
อาคารรูปทรงสี่เหลี่ยมคล้ายกล่องลูกบาศก์ หากแต่ขนาดยาวกว่ามากถึงเท่าตัวตั้งตระหง่านเรียงร้อยต่อกันเป็นชั้นสูงพอประมาณ
ดวงตาคู่กลมโตสุกใสของสุรางค์รัตน์เหลือบมองเห็นผืนน้ำเปล่งประกายในสระว่ายน้ำขนาดกว้างเท่ากับขนาดของสี่เหลี่ยมลูกบาศก์สองลูกต่อกัน
แววตาของหญิงสาววาววับยามเมื่อเห็นผีเสื้อตัวหนึ่งบนดอมดมมวลหมู่ดอกไม้ที่ถูกปลูกไว้อยู่ซุ้มกอเดียวกัน
ปีกของผีเสื้อสีขาวพิสุทธิ์บินฉวัดเฉวียนไปกับสายลมที่พัดโชยกลิ่นมวลบุปผาให้แตะจมูกของสุรางค์รัตน์อย่างจัง
“กลิ่นหอมจัง กลิ่นเหมือนดอกดารารัตน์” เสียงหวานเอ่ยขึ้นยามเมื่อเหลือบมองเห็นดอกแดฟโฟดิลสีเหลืองเบ่งบานตระการตาชูปลิวไสวล้อผีเสื้อปีกสีขาวพิสุทธิ์
ความสงสัยใคร่รู้ระคนความประหลาดใจทำให้รองเท้าส้นสูงของสุรางค์รัตน์ก้าวย่ำบริเวณพื้นหญ้าเขียวขจีที่ธนนนท์หวงแหนทันที
“ว้าว…มีผีเสื้อสีขาวด้วย” สุรางค์รัตน์เอ่ยน้ำเสียงสดใส แววตาของหญิงสาวเปล่งประกายระยับ
มือเรียวบางของสุรางค์รัตน์เอื้อมไปยังดอกดารารัตน์ที่ชูช่อไสวหมายจะคว้าหมับเจ้าผีเสื้อตัวร้ายที่หญิงสาวโปรดปราน
“มานี่มา มาให้จับซะดีดี” เสียงหวานสดใสเอ่ยขึ้น ท้ายประโยคหญิงสาวเอ่ยเสียงเข้ม
ผีเสื้อตัวใหญ่บินวนไปมาทำให้หญิงสาวออกแรงจับผีเสื้อสีขาวหลายครั้งทว่า ครั้งนี้หญิงสาวก็ไม่ลดละความพยายาม
สุรางค์รัตน์กระโดดสุดตัวแล้วออกแรงเหวี่ยงฟาดมือออกไปหมายจะจับตายผีเสื้อปีกสีขาวสวยตัวนั้น หญิงสาวคิดจะลงโทษผีเสื้อปีกขาวสีเดียวที่ดื้อด้านกับเธอ
“โอ๊ย” เสียงเข้มของธนนนท์เอ่ยขึ้นอย่างเกรี้ยวกราดเมื่อหญิงสาวที่เขาพามาดันฟาดเข้าที่ศีรษะของเขาอย่างจัง
“ว้าย ขอโทษค่ะ” สุรางค์รัตน์หันไปขอโทษเจ้าของต้นเสียงอย่างไม่หันไปมองหน้าของชายหนุ่ม
“ออย เฮียนนท์เอง” เสียงเข้มของธนนนท์เอ่ยขึ้นอย่างดุดันพลางจับใบหน้าของหญิงสาวที่หลับตาให้หันมาทางตนเอง
เพียงแค่ปลายนิ้วมือของธนนนท์สัมผัสกับใบหน้านวลผ่องหมดจดของหญิงสาวทำให้สุรางค์รัตน์ลืมตาขึ้นมาทันที
นัยน์ตากลมโตของหญิงสาวสบสายตากลับดวงตาเรียวรีอย่างไม่ทันตั้งตัว ราวกับเวลาบนโลกหยุดหมุน ธนนนท์รู้สึกเหมือนกระแสไฟฟ้าแล่นผ่านเรือนกายของเขา
ดวงหน้าสวยคมของสุรางค์รัตน์อยู่ใกล้ชายหนุ่มแค่คืบ เรียวปากชวนหลงใหลของหญิงสาวมิอาจทำให้ชายหนุ่มอดทนรอได้อีกต่อไป
อังคณาสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ เป็นเธอเองไม่ใช่เหรอที่เลือกจะผ่านทุกอย่างไปพร้อมกับเขา“อังอังขอโทษ” อังคณากล่าวเสียงแผ่วเบา“ไม่เป็นไรครับ” ธนภัทรเอ่ยอย่างปลอบประดลมอีกฝ่าย“ธนภัทรขอโทษอังอังเช่นกัน” ธนภัทรกล่าว“ไม่เป็นไรค่ะ” อังคณาเอ่ยขึ้น“ใกล้จะได้เวลาแล้ว เรากลับเข้าไปข้างในงานกันนะครับ” ธนภัทรเอ่ยกับอังคณา เจ้าสาวของเขา“ตกลงค่ะ อังจะแต่งงานกับคุณ” อังคณากล่าวแล้วแต้มรอยยิ้มบนใบหน้าเล็กน้อย“เกิดอะไรขึ้น” อินตามารดาของอังคณาอดกังวลในชื่อเสียงของตระกูลไม่น้อยกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อครู่“ยัยอังอยู่ไหน” อินตาเอ่ยขึ้นด้วยสีหน้าเคร่งขรึม“นั่นไงคะ เจ้าบ่าวเจ้าสาวมาแล้ว” กีตาร์เอ่ยเมื่อเห็นบ่าวสาวเดินเข้ามาในงานแต่งงานเวลานี้อังคณาควงแขนกับธนภัทรอย่างใกล้ชิดจนสื่อหลายสำนักข่าวอดถ่ายรูปหญิงสาวและชายหนุ่มไว้ไม่ได้“ขออภัยพี่ๆนักข่าวทุกคนด้วยค่ะ เดี๋ยวหลังจากฮันนีมูนเสร็จอังอังจะอธิบายทุกอย่างให้พี่ๆนักข่าวฟังนะคะ” อังคณากล่าวด้วยรอยยิ้มพิมพ์ใจบนใบหน้าสวย“ผมจะร่วมแถลงด้วยครับ” ธนภัทรเอ่ยแล้วจับมือของหญิงสาวที่ควงเขาไว้แน่นพิธีแต่งงานดำเนินไปอย่างเรียบง่ายและราบรื่น อังคณาอดรู้สึกไม่ไ
“อีอังอัง” เสียงเรียกของอันนาดังขึ้นโวยวายมาจากด้านนอก“มาโวยวายอะไรในงานดิฉันคะ” อังคณากล่าวเสียงดังลั่นอังคณาเดินออกมาในชุดเจ้าสาวยาวกรุยกราย หญิงสาวในเวลานี้ดูโดดเด่นสะดุดตามากที่สุดในงานอันนาเผยอริมฝีปากขึ้นด้านบนแล้วเบ้ปากใส่อังคณาในชุดเจ้าสาวจากห้องเสื้อดัง“เธอคงมีความสุขมากซินะที่ได้แต่งงานกับธนภัทร” อันนาเอ่ยอย่างจีบปากจีบคอ แววตาของหญิงสาวฉายรอยริษยาเป็นพันทวี“ค่ะ ดิฉันมีความสุข” อังคณากล่าว“แย่งของคนอื่นมา เธอนี้มันหน้าด้านหน้าทน” อันนากล่าวเสียงดังลั่น“ดิฉันไม่เคยแย่งของใครก่อน คุณธนภัทรมาหาฉันเอง หวังว่าคุณคงเข้าใจ” อังคณากล่าวท่ามกลางเสียงอื้ออึ้งดังขรมของเหล่านักข่าวที่กรูกันเข้ามาร่วมงานแต่งงานของอังคณา“ทุกคนเห็นแล้วใช่ไหมล่ะคะว่าอีอังอังนี่มันแย่งธนภัทรไปจากอันนา” อันนาเอ่ยอย่างเป็นต่อ“ถ้าคุณไม่ทำตัวเองก่อนธนภัทรก็คงไม่ไปจากคุณหรอกค่ะ” อังคณาเอ่ยตอบ“อีอังคณาแกหมายความว่าอย่างไร” อันนาเอ่ยถาม“ก็หมายความว่าอย่างที่พูด ลองดูคลิปนี้หน่อยดีไหมคะ” อังคณาโยนโทรศัพท์ใส่หน้าของอันนา อันนาหยิบขึ้นมาแล้วหวีดร้องเสียงดังลั่น“แก อย่าไปเชื่อนะคะ อีอังคณามันตัดต่อ” หญิงสาว
“นาทีนี้ไม่มีอะไรจะด่วนจี๋ไปมากกว่าเรื่องนี้อีกแล้วค่ะ คุณผู้ชม” เสียงพิธีกรสาวในโทรทัศน์เอ่ยขึ้น“อะไรกันค่ะล่ะคุณ ดี” เสียงพิธีกรสาวกล่าว“ก็จะอะไรซะอีกคะคุณเอ ก็ข่าวว่านักแสดงสาวเกิดปิ๊งรักชุลมุนแต่งงานกับหนุ่มหล่อเจ้าของอสังหาริมทรัพย์อย่างเจ้าของรีสอร์ทดาหรันนะซิครับ” เสียงพิธีกรหนุ่มเอ่ยขึ้น“ว้าวว้าวว้าว ว่าที่เจ้าสาวจะเป็นใครนางเอกคนไหนน้า” พิธีกรสาวเอ่ยขึ้น“จะใครซะอีกล่ะคะ นอกจากน้องอังคณาของเรานั่นเอง” เสียงพิธีกรยังคงดังอย่างต่อเนื่อง“เรียนเชิญนะฮะ น้องอังคณาฝากมาเรียนเชิญทุกท่านพี่สื่อๆทุกคนไปร่วมงานแต่งของเธอที่โรงแรมแกรนด์ดิโอเรียวกระบี่ของเรานั่นเอง” พิธีกรหนุ่มกล่าว“กรี๊ด...อีอังอัง” เสียหวีดร้องของอันนาดังลั่นคับห้องเช่าของตนเอง“ที่ฉันต้องมาตกระกำลำบากเป็นเพราะแกคนเดียว” อันนากรีดร้องด้วยความเกลียดชังอังคณา“เพราะแก คอยดูนะฉันจะทำให้แกอับอายเพราะท้องก่อนแต่งให้ดู” อันนาเอ่ยอย่างเกรี้ยวกราด“ฉันจะเอาคลิปเหล่านี้ไปแฉดูซิว่างานแต่งธนภัทรจะออกมาได้ไหม แกอีอังคณา” อันนากรีดร้องราวกับคนบ้าคลั่ง แววตาของหญิงสาวเวลานี้ฉายรอยวาวโรจน์ด้วยแววตาริษยาชิงชังสุดหัวใจ“อังคณา” อั
“บ้านของคุณทำงานอะไร” อินตามารดาของอังคณากล่าว“ผมเป็นเจ้าของรีสิอร์ทดาหรัน และเจ้าของหมู่เกาะที่อยู่ที่กระบี่ครับ บ้านของผมยังทำธุรกิจอสังหาริมทรัพย์และยังเป็นผู้ผลิตคิดค้นแชทบอทด้วยครับ” ธนภัทรกล่าวด้วยน้ำเสียงฉะฉาน“ค่ะ” อินตากล่าวด้วยเสียงเข้ม“แม่ให้แต่ง’ อินตาเอ่ยแล้วหันไปยิ้มหวานให้กับอังคณาบุตรสาวของตนเอง“ขอบคุณครับคุณแม่” ธนภัทรเอ่ยกับมารดา อินตาของอังคณาอย่างรวดเร็ว“ขอบคุณครับคุณพ่อ ผมสัญญาว่าผมจะดูแลอังอังให้ดีที่สุดพร้อมกับลูกของผมเองครับ” ธนภัทรกล่าวแล้วยอมรับอย่างลูกผู้ชาย“อ้าวไหน ๆก็ไหนแล้ว อังไปเตรียมห้องให้ธนภัทรเขาซะสิ” บิดาของอังคณากล่าว“คุณลูกกำลังท้องกำลังไส้ เดี่ยวฉันไปทำเอง” อินตากล่าวแล้วหันไปมองหน้าอังคณาด้วยสีหน้าอ่อนลง“อ้าวอยู่คุยกันไปก่อนนะ” อินตากล่าวแล้วเดินขึ้นไปบันไดบนบ้านหลังใหญ่ไปอังคณาอดรู้สึกอบอุ่นไม่ได้เมื่อธนภัทรเอ่ยคำว่าจะขอดูแลเธอและลูก นี่อาจเป็นวันที่หญิงสาวรอคอยมาทั้งชีวิตก็เป็นได้“ยัยหนูไปอาบน้ำอาบท่าซะสิ เดี๋ยวพ่อขอคุยกับลูกเขยของพ่อซะหน่อย” กรวิชญ์บิดาของเธอกล่าวอย่างติดตลก“ค่ะคุณพ่อ” อังคณากล่าวพลางลุกขึ้นเดินออกไปทิ้งให้ธนภัทรเผช
“แล้วคุณเป็นใคร” มารดาของอังคณาเอ่ยอย่างหวงแหนในตัวของบุตรสาว“ไหนบอกแม่ว่าไปโรงพยาบาล” อินตาเอ่ยกับลูกสาวเพียงคนเดียวของเธอด้วยน้ำเสียงดุดัน“อังไปมาจริงๆค่ะแม่” อังคณากล่าว“คุณน้าอินตาครับ” ธนภัทรเอ่ยพลางเรียกชื่อมารดาของอังคณา“คุณรู้จักชื่อฉันได้อย่างไร” อินตากล่าว“ผมขออนุญาตรบกวนเวลาคุณน้าหน่อยได้ไหมครับ” ธนภัทรกล่าวพลางจับมือของอังคณาอย่างปลอบประโลม“ได้ เชิญเข้ามา” อินตาเอ่ยเสียงห้วนอย่างไม่พอใจมากนัก.“นี่มันอะไรกัน” อินตากล่าวด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด“ยัยอังตอบมาสิ” อินตาเอ่ยซักบุตรสาวของตนเอง“ธนภัทรขอโทษครับคุณพ่อคุณแม่” ธนภัทรเอ่ยกับผู้ปกครองของหญิงสาวทั้งสองคน โดยเฉพาะอินตาที่มีสีหน้าบูดบึ้งอย่างเห็นชัดเจนเหงื่อเม็ดเป้งของธนภัทรผุดพรายขึ้นตรงหน้าผากของชายหนุ่มขณะเล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นระหว่างอังคณาและเขาให้ผู้ปกครองของหญิงสาวฟังอินตามีสีหน้าบอกบุญไม่รับกับเหตุการณ์ในครั้งนี้เธออยากจะจับบุตรสาวของหล่อนมาฟาดก้นของอังคณาในความประมาทของลูกสาวของเธอเอง“พ่อกับแม่ให้อภัยธนภัทรน” กรวิชญ์บิดาของอังคณากล่าว“เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นทำไมกีตาร์ไม่บอกแม่” อินตาเอ่ยเสียงดังแล้วหันไปหาทาง
ภายในรถอังคณานั่งตัวลีบเล็กไปตลอดทาง หญิงสาวอดคิดสารพันต่างนานาไม่ได้ว่า มารดาของเธอจะว่าอย่างไรบ้างตั้งแต่เกิดมาอังคณาไม่เคยเกิดมาเป็นที่พึงพอใจของมารดาเธอเองได้เลย แม้ว่าอังคณาจะเป็นบุตรสาวเพียงคนเดียวก็ตามของครอบครัวติเสกุล“คุณหิวไหม” ชายหนุ่มเอ่ยถามหญิงสาวขณะที่พวกเขากำลังจะขับรถไปยังบ้านของอังคณา“ไม่ค่ะ คุณรีบไปเถอะค่ะ” อังคณาเอ่ยกับชายหนุ่มอย่างร้อนรน“ทำใจให้สบายครับ” ธนภัทรเอ่ย“จะให้อังสบายใจได้ไงคะ นี่มันเรื่องคอขาดบาดตายชัดๆ” อังคณาบ่นอุบอิบกับชายหนุ่มชายหนุ่มอมยิ้ม เหลียวมองดูอังคณาแล้วเหยียบเบรกรถสปอร์ตคันหรูของเขาทันที“ภัทรเหยียบเบรกทำไม” อังคณาถามด้วยสีหน้างุนงง“ภัทรอยากให้อังอังสบายใจ” ธนภัทรกล่าว“สบายใจ ทั้งที่จะโดยเชือดนี่นะ” อังคณากล่าวอย่างกังวลใจ“เชื่อใจผมนะอัง ผมจะไม่ทำให้คุณต้องเดือดร้อน” ธนภัทรเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจัง“ฉันจะเชื่อใจคุณ” อังคณากล่าวแล้วสบสายตาคู่นั้นของเขาอย่างหนักแน่นเส้นทางสัญจรไปมาในตอนนี้คราคร่ำไปด้วยรถบนท้องถนน ธนภัทรเหลียวมองอังคณาที่หลับไปด้วยความอ่อนเพลียหากธนภัทรคาดคะเนไม่ผิด อังคณาน่าจะเพลียจากการถ่ายแบบให้กับรีสอร์ทของเขา โชคด
“หนี้ที่คุณติดผมไว้ คุณยังไม่จ่ายผม” เสียงเข้มของชายหนุ่มตรงหน้ากดลงต่ำสุด ดวงตาของเขาทอดมองไปยังชายวัยกลางคนอย่างเหี้ยมหญิงสาวอดรู้สึกถึงรังสีอำมหิตของเขาแผ่ซ่านออกมาไม่ได้ ทว่าเขาไม่ได้มีควันสีดำเหมือนในภาพยนตร์ สุรางค์รัตน์กลับจับ ออร่าของชายหนุ่มผู้นี้ได้สีหน้าของหญิงสาวเมื่อครู่ไม่อาจทำให้เข
“คุณชอบเค้กและน้ำชาผมรู้ดี” เอรอนเอ่ยขึ้นขณะลอบมองอากัปกิริยาของสาวเจ้า“แสนรู้” อรุณีเอ่ยพลางกลืนเค้กลงคอ หญิงสาวรีบดื่มชาตามทันที“คุณเป็นอย่างไรบ้าง งานใหม่ของคุณ” อรุณีเอ่ยขึ้นทำให้หนุ่มใหญ่อดสำลักกาแฟขึ้นมาไม่ได้“ไม่แย่และไม่ดีเท่าไหร่” เอรอนกล่าวกับหญิงวัยเลขสามอย่างปกปิดบางอย่าง“เหมือนเดิม
“ตื่นแล้วเหรอคนสวย” เสียงเรียกดังขึ้นขณะที่อรุณีค่อย ๆ ลืมตาตื่นขึ้นมา“พวกแกเป็นใคร” หญิงวัยกลางคนเอ่ยเสียงฉุนเฉียว ดวงหน้าหวานสวยเอ่ยขึ้นอย่างเดือดดาลเวลานี้อรุณีถูกมัดมือไขว้หลังด้วยเชือก เธอถูกจับมัดอยู่บนเก้าอี้ กระนั้นปากของเธอยังคงด่าพวกมันอย่างไม่คิดชีวิต“ก็แค่นางแบบค้างฟ้าอุ่นเตีย
ชิงช้าสวรรค์ตั้งตระหง่านอยู่เบื้องหน้าของหญิงสาว ดวงตาคู่กลมโตของสุรางค์รัตน์เบิกกว้างยามเมื่อเห็นเครื่องจักรหมุนด้วยแรงของมือมนุษย์กำลังหมุนอย่างเชื่องช้า“ออยดูอะไรอยู่ลูก” อมรเดช เอ่ยถามบุตรสาวเพียงคนเดียวของเขา“เปล่าค่ะพ่อ…ออยว่าจะไปดูร้านกิ๊บติดผมค่ะ” สุรางค์รัตน์เอ่ยบอกบิดาของตนเอง“งั้นเดี๋







