วิศวะร้าย 4

​"แล้วไงล่ะ?" พี่หมอกขยับรอยยิ้มมุมปากที่ดูอันตรายและทรงเสน่ห์ขึ้นอีกนิด "ไอ้นิกมันชอบเรา... แต่พี่ก็อยากรู้เหมือนกัน ว่าในหัวของน้องแก้มใสตอนนี้ มีแต่เรื่องไอ้นิก หรือมีเรื่องของพี่อยู่ด้วย?"

​"ไม่ได้คิดอะไรทั้งนั้นค่ะ!" ฉันตอบเสียงสั่น พยายามดันอกกว้างของเขาออก แต่มือไม้กลับสั่นไปหมดเมื่อสัมผัสได้ถึงแผงอกแน่นแข็งแรงภายใต้เสื้อช็อป

​พี่หมอกเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งอย่างยั่วเย้า เขาก้มหน้าลงมาใกล้อีกจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นๆ ที่เป่ารดข้างแก้ม เสียงกระซิบพร่าทุ้มของเขาทำให้หัวใจฉันกระตุกวูบและเต้นระส่ำจนแทบจะทะลุออกมานอกอก

​"โกหกไม่เนียนเลยนะครับ... หัวใจเต้นแรงขนาดนี้ ยังจะบอกว่าไม่ได้คิดอะไรอีกเหรอ?"

​"..." ฉันพูดอะไรไม่ออก ได้แต่นั่งแช่แข็งสบสายตาพราวพราวคู่นั้นอย่างแพ้พ่าย

​"คืนนี้ขึ้นห้องไป... ฝันถึงพี่ด้วยนะ 'น้องแก้มใส'"

​พี่หมอกยิ้มกริ่มอย่างคนถือไพ่เหนือกว่า เขายอมผละตัวถอยออกไปอย่างอ้อยอิ่ง ยื่นมือมาขยี้ผมฉันเบาๆ อย่างถือสิทธิ์ ก่อนจะหันหลังเดินกลับไปที่บิ๊กไบค์คันใหญ่ สตาร์ตเครื่องยนต์แล้วขับทะยานออกไปในความมืด ทิ้งให้ฉันยืนขาอ่อน หัวใจเต้นตึกตักรุนแรงอยู่ใต้หอพักเพียงลำพัง...

​เขาเป็นคนเจ้าชู้ เจ้าเล่ห์ และอันตรายที่สุดเท่าที่ฉันเคยเจอมา... แต่ทำไมนะ ทำไมคำพูดและรอยยิ้มของเขาถึงยังคงหลอกหลอนอยู่ในหัวของฉันไม่ยอมหายไปไหนเลย!

เช้าวันเสาร์อันสดใส รถตู้ทรงสูงจอดรออยู่หน้าคณะวิศวะตามนัด พี่นิก เป็นคนเอ่ยชวนฉันและเพื่อนๆ ร่วมชั้นปีหนึ่งไปเที่ยวพักผ่อนคลายเครียดที่บ้านพักพูลวิลล่าติดทะเลในจังหวัดชลบุรี ฉันตอบตกลงเพราะอยากไปเที่ยวกับเพื่อนๆ และหวังว่าจะได้สลัดความอึดอัดกับเรื่องปวดหัวออกไปจากสมองบ้าง

​แต่ทว่า... พอฉันเดินถือกระเป๋าเดินทางมาถึงรถตู้ สายตากลับปะทะเข้ากับร่างสูงคุ้นตาที่กำลังยืนพิงประตูรถตู้ พลางหมุนกุญแจรถเล่นด้วยท่าทางสบายอารมณ์

​เขาไม่ใส่เสื้อช็อปแล้ว วันนี้ พี่หมอก สวมเสื้อเชิ้ตฮาวายสีขาวปลดกระดุมสองเม็ดบน เผยให้เห็นแผงอกผิวกระจ่างใสกับสายสร้อยเงินเส้นบาง สวมแว่นกันแดดสีเข้มที่ทับอยู่บนเรือนผมสีดำสนิท ภาพตรงหน้าเหมือนหลุดมาจากนิตยสารแฟชั่นจนเพื่อนสาวของฉันพากันสะกิดกันยิ้มกริ่ม

​"เอ่อ... พี่หมอกไปด้วยเหรอคะ?" ฉันถามเสียงแผ่วพยายามเก็บอาการ

​"อ๋อ พอดีไอ้หมอกมันรู้ว่ากูจะขับรถพาพวกมึงมา มันเลยขอตามมาช่วยขับด้วยน่ะ" พี่นิกยกกระเป๋าฉันขึ้นท้ายรถตู้พลางส่งยิ้มสดใสให้ "ดีเหมือนกัน มีมันมาช่วยดูน้องๆ จะได้สนุกๆ"

​พี่หมอกเลื่อนแว่นกันแดดลงมาไว้ที่ปลายจมูก สบตาฉันตรงๆ ผ่านเลนส์ใส รอยยิ้มมุมปากอันตรายปรากฏขึ้นชั่วครู่ "ใช่ครับ... พี่อยากมา 'ช่วยดูแล' น้องๆ โดยเฉพาะ 'น้องแก้มใส' เลยนะ"

​ประโยคนั้นทำให้ฉันหน้าผ่าว รีบหลบสายตาแลกกับการสับเท้าขึ้นไปนั่งเบาะหลังสุด แต่แล้วโชคชะตาก็เล่นกล เมื่อเพื่อนๆ ในกลุ่มต่างพากันจับจองเบาะหน้าและเบาะกลางจนหมด เหลือแค่เบาะหลังสุดที่ฉันนั่งอยู่คนเดียว... และตำแหน่งคนขับกับเบาะข้างๆ ก็ถูกสลับเปลี่ยนเมื่อถึงจุดพักรถ

​ปัก!

​ประตูรถตู้เลื่อนเปิดออก พี่หมอกที่เพิ่งสลับหน้าที่ขับรถกับพี่นิกไม่ได้นั่งข้างหน้าตามที่คิด แต่เขากลับก้าวขึ้นมานั่งลงบนเบาะหลังสุด... ข้างๆ ฉัน!

​"พี่นิกไปไหนคะ?" ฉันตกใจจนแทบกระถดตัวชิดกระจกหน้าต่าง

​"ไอ้นิกย้ายไปนั่งคุยกับเพื่อนเราข้างหน้าโน่น" พี่หมอกตอบเสียงเรียบ เอนหลังพิงเบาะแล้วหลับตาลงอย่างผ่อนคลาย กลิ่นหอมเย็นผสมกลิ่นแดดอ่อนๆ จากตัวเขาอบอวลไปทั่วบริเวณกว้างของเบาะหลัง "พี่เหนื่อย... ขอพักสายตาหน่อย อย่าส่งเสียงดังล่ะ"

​ฉันนั่งเกร็งจนหลังตรงเป๊ะ พยายามมองออกไปนอกหน้าต่างชมวิวข้างทาง แต่รถตู้ที่ตกโป๊กตามจังหวะถนนทำให้ตัวฉันโคลงเคลงไปมา และในจังหวะที่รถตกหลุมอย่างแรง—

​พรึ่บ!

​ศีรษะได้รูปของพี่หมอกก็เอียงลงมาซบลงบนไหล่ของฉันอย่างจัง!

​"อ๊ะ... พี่หมอก!" ฉันสะดุ้งสุดตัว พยายามจะดันไหล่เขาออก แต่คนตัวโตกลับส่งเสียงพึมพำในคออย่างงัวเงีย แล้วถือวิสาสะเอื้อมมือมาคว้าข้อมือฉันไปกุมไว้หลวมๆ บนตักของเขา

​"อยู่นิ่งๆ สิครับ... พี่ง่วงจริงๆ นะ" เสียงทุ้มแหบพร่ากระซิบชิดลำคอ ลมหายใจอุ่นๆ รดผื่นผิวจนฉันขนลุกซู่ "ไหล่นุ่มจัง... ขอพิงแป๊บเดียวเอง"

​"แต่พี่นิกมองมาจากกระจกหลังนะคะ!" ฉันกระซิบตอบเสียงสั่น หัวใจเต้นตึกตักรัวเร็วเหมือนเสียงกลองดนตรี นิ้วมือของเขากระชับกุมมือฉันแน่นขึ้น เรียวนิ้วสอดประสานเข้ากับนิ้วของฉันอย่างถือสิทธิ์ใต้มุมบดบังของเบาะนั่ง

​พี่หมอกค่อยๆ ลืมตาขึ้นข้างหนึ่ง นัยน์ตาคมพราวระยับไปด้วยความเจ้าเล่ห์และความสนุกสนาน เขาไม่ได้ละศีรษะออกจากไหล่ฉันเลยสักนิด แถมยังเอียงหน้าเข้ามาใกล้จนริมฝีปากแทบจะเฉียดใบหูฉัน

​"ก็อย่าให้ไอ้นิกมันเห็นสิครับ... นี่เป็นความลับของเราสองคนนะ 'แก้มใส'"

​สัมผัสอบอุ่นจากฝ่ามือหนา และความชิดใกล้ที่ปิดเป็นความลับต่อหน้าทุกคนบนรถ ทำให้ฉันรู้สึกเหมือนกำลังเล่นกับไฟ หัวใจในอกซ้ายสั่นระทึกจนกลัวว่าเขาจะได้ยิน ฉันได้แต่นั่งแช่แข็ง ยอมให้เขานอนซบไหล่และกุมมือไปตลอดทาง โดยที่ไม่รู้เลยว่าทริปทะเลครั้งนี้... ฉันจะรอดพ้นจากเสน่ห์อันตรายของผู้ชายคนนี้ไปได้ยังไง!

ตกดึก บรรยากาศรอบพูลวิลล่าถูกเปลี่ยนเป็นปาร์ตี้บาร์บีคิวสุดคึกคัก เสียงเพลงสไตล์อะคูสติกเบาๆ ลอยตามสายลมทะเลคลอไปกับเสียงคลื่นกระทบฝั่ง แสงไฟปิงปองสีส้มอบอุ่นที่ห้อยประดับรอบสระว่ายน้ำส่องสว่างสะท้อนผิวน้ำระยิบระยับ ทุกคนนั่งล้อมวงกันอยู่ที่โต๊ะไม้ตัวยาวริมสระ พูดคุยหัวเราะกันอย่างสนุกสนาน

​ฉันนั่งอยู่ฝั่งหนึ่งของโต๊ะ โดยมีเพื่อนสาวนั่งขนาบข้าง ส่วนตรงข้ามฉัน... คือ พี่นิก ที่กำลังง่วนอยู่กับการย่างกุ้งและบาร์บีคิวจานโตส่งมาให้ทุกคน

​และคนที่นั่งอยู่ถัดจากพี่นิกไปนิดเดียว ก็นั่งตรงข้ามฉันพอดี... พี่หมอก

​คืนนี้พี่หมอกสวมเสื้อเชิ้ตแขนสั้นสีดำพับแขนขึ้นหลวมๆ คอเสื้อปลดกระดุมลงมาสองเม็ดเผยให้เห็นลำคอและแผงอกผิวกระจ่างใสในม่านแสงไฟสีส้ม เขานั่งจิบเครื่องดื่มเย็นๆ พลางร่วมพูดคุยหัวเราะกับเพื่อนๆ ด้วยท่าทางผ่อนคลายและมีเสน่ห์ จนเพื่อนๆ ปีหนึ่งหลายคนแอบมองเขาด้วยสายตาชื่นชม

​"อ่ะแก้มใส จานนี้พี่ย่างกุ้งตัวโตๆ ให้เราเลยนะ" พี่นิกยิ้มสดใส พลางยื่นจานบาร์บีคิวข้ามโต๊ะมาให้ฉัน

​"ขอบคุณค่ะพี่นิก" ฉันส่งยิ้มสุภาพให้ รับจานมาถือไว้

​"กินเยอะๆ นะครับ เห็นวันนี้เราเหนื่อยๆ มาตลอดทาง" พี่นิกส่งสายตาอบอุ่นมาให้ ราวกับจะแสดงออกให้ทุกคนเห็นว่าเขากำลังจีบฉันอยู่จริงๆ

​แต่ในจังหวะที่ฉันกำลังจะเอื้อมมือไปหยิบส้อม... สายตาของฉันก็เผลอไปสบเข้ากับดวงตาคู่คมของพี่หมอกที่นั่งอยู่ข้างๆ พี่นิกเข้าพอดี

​พี่หมอกไม่ได้พูดอะไร เขายกแก้วเครื่องดื่มขึ้นจิบช้าๆ แต่สายตาพราวพราวคู่นั้นกลับจ้องมองฉันไม่วางตา นัยน์ตาของเขาฉายแววยั่วเย้าและความเจ้าเล่ห์อย่างเปิดเผยยามที่มองฉันสลับกับจานกุ้งที่พี่นิกเพิ่งยื่นให้ เขาขยับรอยยิ้มมุมปากอันตรายที่ทำให้หัวใจฉันกระตุกวูบ

​และแล้ว... ความเย็นชื้นจากปลายเท้าของใครบางคนใต้โต๊ะก็แตะเข้ากับข้อเท้าของฉันเบาๆ!

​ฉันสะดุ้งสุดตัวเกือบทำส้อมหลุดมือ พยายามหดขาหนี แต่ขาเรียวยาวของคนฝั่งตรงข้ามกลับเขยิบตามมาคลอเคลียอย่างถือสิทธิ์ ฉันเงยหน้ามองพี่หมอกทันที แต่เขากลับทำหน้าเฉยชาเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แถมยังหันไปคุยเรื่องฟุตบอลกับเพื่อนข้างๆ อย่างลื่นไหล