วิศวะร้าย 3

แกร๊ก!

​เสียงลูกบิดประตูห้องสโมฯ ดังขึ้นขัดจังหวะ พร้อมกับเสียงเปิดประตูที่สลัดความเงียบในห้องจนแตกกระจาย

​ฉันสะดุ้งสุดตัวด้วยความตกใจ รีบเด้งตัวถอยห่างจากพี่หมอกจนหลังแทบจะกระแทกเข้ากับขอบโต๊ะไม้ด้านหลัง หัวใจเต้นตึกตักรุนแรงยิ่งกว่าเดิม แต่พี่หมอกกลับไม่ได้มีท่าทีลนลานแม้แต่น้อย เขเพียงแค่ผละใบหน้าออกไปอย่างช้าๆ รอยยิ้มมุมปากยังคงแต่งแต้มอยู่บนใบหน้าหล่อเหลานั้นอย่างคนใจเย็น

​"เอ่อ... กูเอาขนมกับน้ำมาเพิ่ม..."

​พี่นิก ก้าวเข้ามาในห้องพร้อมถุงพลาสติกในมือ แต่แล้วเขาก็ชะงักกึกไปทันที สายตาของพี่นิกมองสลับไปมาระหว่างฉันที่ยืนหน้าแดงเจ่อ ร่างกายเกร็งจนแทบไม่กล้าหายใจ กับพี่หมอกที่กำลังยืนเอามือซุกกระเป๋ากางเกง ยักไหล่ด้วยท่าทางสบายๆ อยู่ข้างป้ายผ้าที่ทาสีค้างไว้

​บรรยากาศภายในห้องสโมฯ อึดอัดและกระอักกระอ่วนขึ้นมาในทันตา ความเงียบโรยตัวครอบคลุมจนได้ยินแม้กระทั่งเสียงแอร์

​"ทำอะไรกันอยู่วะ?" พี่นิกถามขึ้นมา น้ำเสียงไม่ได้ติดเล่นเหมือนทุกที ดินแดนความร่าเริงในตาของเขาดูหม่นลงอย่างเห็นได้ชัดขณะจ้องมองเพื่อนสนิท

​"ก็..." ฉันอ้ำอึ้ง พยายามจะหาเสียงตัวเองเพื่ออธิบาย "คือแก้มใสทำสีเลอะ... พี่หมอกเลยเข้ามาช่วยเช็ดให้ค่ะ"

​"อ๋อเหรอ..." พี่นิกพยักหน้ารับช้าๆ เดินถือถุงขนมเข้ามาวางลงบนโต๊ะกลางห้อง แต่สายตายังคงจับจ้องไปที่พี่หมอกไม่วางตา "แล้วต้องเช็ดกันใกล้ขนาดนั้นเลยเหรอวะไอ้หมอก? เมื่อกี้กูเห็นมึงก้มลงไปจนหน้าจะติดกันอยู่แล้ว"

​ฉันรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะจมน้ำตาย ความรู้สึกผิดและความเกร็งมันอัดแน่นอยู่ในอก ทั้งที่ฉันไม่ได้ทำอะไรผิด แต่สายตาของพี่นิกที่มองมามันเต็มไปด้วยความผิดหวังและตั้งคำถาม

​ทว่า... คนตัวการอย่างพี่หมอกกลับยิ้มขำในคอเบาๆ เขาเดินเข้าไปตบบ่าพี่นิกหนึ่งทีด้วยท่าทางไม่สะทกสะท้าน

​"มึงจะคิดมากทำไมวะไอ้นิก" พี่หมอกพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ราวกับเรื่องเมื่อครู่เป็นแค่เรื่องไร้สาระ "กูก็แค่แกล้งเด็กมันเล่นนิดหน่อย น้องแก้มใสเขาซุ่มซ่ามทำสีเปรอะ กูเลยช่วยเช็ดให้... มึงไม่เชื่อใจกูเหรอ?"

​พี่นิกมองหน้าเพื่อนสนิทอยู่นาน ความตึงเครียดในอากาศหมุนวนอยู่พักใหญ่ ก่อนที่พี่นิกจะถอนหายใจออกมาแผ่วเบา ยอมลดอาการตั้งการ์ดลงเล็กน้อย

​"เปล่า... กูแค่อยากเตือนมึง" พี่นิกพูดเสียงนิ่ง พลางหันมามองฉันด้วยสายตาที่อ่อนโยนลง "มึงบอกเองนะไอ้หมอกว่าจะไม่ยุ่งกับน้องคนนี้ มึงเปิดทางให้กูจีบแล้ว... อย่ามาทำให้แก้มใสเขาตกใจดิ"

​"เออรู้แล้วน่า มึงนี่จริงจังไปได้" พี่หมอกหัวเราะ รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นชั่วครู่ตอนที่เขาปัดสายตากลับมามองฉัน "พี่ขอโทษด้วยละกันนะ 'น้องแก้มใส' ที่ทำให้ตกใจ... ต่อไปพี่จะ 'เว้นระยะห่าง' ให้มากกว่านี้นะครับ"

​คำว่า เว้นระยะห่าง ของเขา ฟังดูก็รู้ว่าเขาประชดและไม่ได้หมายความตามนั้นเลยสักนิด นัยน์ตาพราวพราวคู่นั้นยังมีแววความสนุกสนานและท้าทาย ราวกับเรื่องตึงเครียดเมื่อครู่เป็นเพียงแค่น้ำจิ้มในเกมของเขาเท่านั้น

​"แก้มใส..." พี่นิกยื่นแก้วชาเย็นมาให้ฉัน พร้อมส่งยิ้มอบอุ่นมาให้ "กินน้ำก่อนครับ หน้าแดงหมดแล้ว... เดี๋ยวจัดซุ้มเสร็จ พี่ไปส่งที่หอนะ"

​"ข...ขอบคุณค่ะพี่นิก" ฉันรับแก้วน้ำมาถือไว้ รู้สึกเกรงใจพี่นิกจนไม่กล้าสบตาตรงๆ

​ในขณะที่พี่นิกหันไปเปิดถุงขนม พี่หมอกก็เดินผ่านหลังฉันเพื่อจะไปหยิบกระป๋องสีใบใหม่ ในเสี้ยววินาทีที่เขาเดินผ่าน... ไหล่กว้างของเขาเบียดชิดกับไหล่ฉันเบาๆ พร้อมกับเสียงกระซิบแผ่วเบาที่มีแค่ฉันคนเดียวที่ได้ยิน

​"เมื่อกี้... หัวใจเราเต้นแรงมากเลยนะ"

​กระแสความร้อนผ่าวแล่นผ่านผิวแก้มฉันอีกครั้ง ฉันรีบก้มหน้ามองแก้วชาเย็นในมือ นึกต่อว่าคนเจ้าเล่ห์ในใจอย่างทำอะไรไม่ได้... ทั้งที่ต่อหน้าเพื่อน เขารับคำอย่างดีว่าจะถอยและเปิดทางให้ แต่ลับหลัง เขากลับใช้สายตาและคำพูดเข้ามาสั่นคลอนหัวใจฉันอย่างเอาแต่นึกสนุก

​ฉันจะรับมือกับพี่หมอก... ผู้ชายอันตรายคนนี้ไปได้อีกนานแค่ไหนกันนะ!

หลังจากจัดซุ้มกิจกรรมเสร็จจนดึก พี่นิกก็อาสาขับรถยนต์พาฉันมาส่งที่หน้าหอพักหญิงด้วยความห่วงใย ตลอดทางพี่นิกชวนคุยอย่างสุภาพและคอยถามว่าฉันเหนื่อยไหม ทำให้ฉันรู้สึกเกรงใจและอุ่นใจในความหวังดีของเขา

​"ขอบคุณมากนะคะพี่นิกที่มาส่ง" ฉันยกมือไหว้พลางส่งยิ้มให้ ขณะก้าวลงมาจากรถ

​"พักผ่อนเยอะๆ นะครับแก้มใส ฝันดีนะครับ" พี่นิกยิ้มอบอุ่น โบกมือให้ก่อนจะค่อยๆ เคลื่อนรถยนต์สีดำออกไปจากหน้าหอพัก

​ฉันถอนหายใจออกมาด้วยความผ่อนคลาย ก้าวเท้าเตรียมจะเดินเข้าประตูหอพักใต้คอนโดเพื่อขึ้นห้องไปอาบน้ำนอนให้หายเหนื่อยเสียที...

​บรึ๊น...

​เสียงเครื่องยนต์ทุ้มต่ำอันเป็นเอกลักษณ์ของรถบิ๊กไบค์คันใหญ่ดังขึ้นเบาๆ จากมุมมืดใต้อาคาร แสงไฟหน้ารถวูบวาบตัดผ่านความมืด ทำให้ฉันต้องยกมือขึ้นบดบังสายตา ก่อนจะเพ่งมองร่างสูงโปร่งที่กำลังก้าวลงมาจากรถมอเตอร์ไซค์คันหรูสีดำสนิท

​ผู้ชายเรือนผมสีดำสนิท สวมเสื้อยืดสีดำทับด้วยเสื้อช็อปวิศวะตัวเดิม... พี่หมอก

​ฉันชะงักกึกไปทันที หัวใจตกลงไปอยู่ที่ตาตุ่ม "พ...พี่หมอก! มาอยู่ที่นี่ได้ยังไงคะ?"

​เขาไม่ได้ตอบทันที แต่กลับค่อยๆ ก้าวเท้าเข้ามาหาฉันอย่างช้าๆ ท่ามกลางแสงไฟจางๆ ใต้ใต้อาคาร หอพักยามดึกเงียบสงบจนได้ยินแม้กระทั่งเสียงยินก้าวของเขา สายตาคู่คมกริบคู่นั้นจับจ้องมาที่ฉัน ราวกับนักล่าที่กำลังต้อนเหยื่อให้จนมุม

​"มารอน่ะสิ" น้ำเสียงทุ้มต่ำของเขานุ่มนวล แต่กลับมีความเยียบเย็นอย่างแปลกประหลาด "นั่งรถมาสบายไหมครับ? เห็นคุยกันกระจุ๋งกระจิ๋งน่ารักเชียว"

​"พี่หมอก... พี่ตามแก้มใสมาเหรอคะ?" ฉันก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว "แล้วไหนพี่บอกพี่นิกว่าจะเว้นระยะห่างไงคะ!"

​พี่หมอกหลุดหัวเราะในคอเบาๆ เขาไม่ได้หยุดก้าวตาม จนกระทั่งแผ่นหลังของฉันชนเข้ากับเสาปูนใต้อาคาร เขาเอื้อมมือข้างหนึ่งขึ้นมาเท้ากับเสาเหนือหัวฉัน บล็อกทางหนีของฉันเอาไว้โดยสมบูรณ์ กลิ่นหอมเย็นสะอาดยวนใจของเขาอบอวลไปทั่วความมืด

​"พี่บอกว่าจะเว้นระยะห่างต่อหน้าไอ้นิก..." เขาโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน นัยน์ตาคมพราวพราวไปด้วยความเจ้าเล่ห์และความถือดี "แต่พี่ไม่ได้บอกสักหน่อย ว่าจะเว้นระยะห่างตอนอยู่กัน 'สองต่อสอง'"

​"พี่หมอก!" ฉันเอ็ดเสียงแผ่ว หน้าร้อนผ่าวจนคิดว่าคงแดงจนมองเห็นได้แม้ในความมืด "ทำไมพี่ชอบทำแบบนี้คะ? พี่นิกเขาชอบแก้มใสจริงๆ นะ แล้วพี่ก็เป็นเพื่อนเขา..."