Masukวันจันทร์
ราเชนตัดสินใจมาง้อเบญญาภาถึงโต๊ะทำงานของเธอ ถึงแม้จะเลิกรากันไปแล้ว แต่ก็ยังต้องทำงานที่เดียวกันอยู่เขาพยายามหาเหตุผลต่าง ๆ นานา มาง้อเธอสารพัด แต่เบญญาภาก็ไม่ยอมคุยด้วยจนเวลาเลิกงานหญิงสาวเดินไปคอยเขมทัศน์ เพราะวันนี้เขานัดเอามอเตอร์ไชค์มาคืนให้เธอที่หน้าออฟฟิศ ราเชนเห็นเบญญาภาเดินมาคนเดียวจึงเข้ามาฉุดร่างเธอ
“ไปกับผมเบญ!! เรามีเรื่องต้องคุยกัน”
“ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ..ราเชน!! เราไม่มีอะไรต้องคุยกันอีก” หญิงสาวตวาดเมื่อเขาเป็นฝ่ายฉุดเธออย่างจาบจ้วง ระหว่างนั้นเขมทัศน์ก็ขับมอเตอร์ไชค์บิ๊กไบค์ของเธอเข้ามาจอดพอดี ทั้งสองจึงได้ปะทะคารมกันขึ้น
“มีอะไรกันหรือเปล่าครับ!!!” เขมทัศน์เอ่ยถามคนทั้งคู่ และรู้ดีว่าถ้าเขาไม่เข้ามาช่วยเบญญาภาจะต้องถูกราเชนฉุดขึ้นรถไปแน่ ราเชนตกใจเบญญาภาจึงรีบสลัดมือเขาออกได้สำเร็จ
“เราแค่ปรับความเข้าใจกัน คนอื่นไม่เกี่ยว” ราเชนรีบอ้าง และหันมาต่อว่าเขมทัศน์อย่างเอาเรื่อง
“งั้นเหรอ!!! แต่ที่ผมได้ยิน เบญเค้าบอกว่าไม่มีอะไรจะคุยกับคุณนี่ครับ!!! ไอ้ผมก็เป็นประเภทที่เห็นผู้หญิงถูกรังแกไม่ได้ซะด้วย” เขมทัศน์บอกพร้อมกับเดินไปขั้นกลางระหว่างคนทั้งคู่ เบญญาภาจึงหลบอยู่ข้างหลังของเขมทัศน์ เขาได้โอกาสยืนขวางเอาไว้ เขมทัศน์มีร่างสูงใหญ่กำยำอยู่มากเมื่อยืนเทียบกับราเชน จึงทำให้ราเชนไม่กล้ามีเรื่องด้วย
“หวังว่าคุณคงเข้าใจในสิ่งที่เธอบอกนะครับ” เขายืนจ้องหน้า จนอีกฝ่ายยอมถอยกลับไปขึ้นรถของตัวเอง
“ขอบคุณนะคะ” เมื่ออดีตคู่หมั้นของเธอออกไปแล้ว หญิงสาวจึงเอ่ยขอบคุณชายหนุ่มที่มาช่วยเธอเอาไว้
“ยินดีครับ”
“แล้วพี่เขมจะกลับยังไงคะ เอารถมาคืนให้แบบนี้”
“จะเป็นอะไรมั้ยครับ ถ้าพี่อยากชวนไปเบญทานมื้อเย็นด้วยกัน แต่ถ้าเบญไม่สะดวกก็ไม่เป็นไรนะครับ เดี๋ยวพี่ขึ้นแท็กซี่กลับเองได้”
“สะดวกค่ะ ก็ดีเหมือนกัน เบญยังไม่อยากขับมอเตอร์ไชค์ช่วงนี้” เขารีบพาเธอไปยังรถมอเตอร์ไชด์ที่จอดอยู่ข้างทาง
“ขึ้นมาเลยครับ”
“พี่เป็นคนแรกเลยที่ขับให้เบญซ้อนท้าย ปกติเบญขับเองตลอด”
“อ่าวแล้วคุณราเชนไม่เคยขับให้เบญซ้อนท้ายมั้งเลยเหรอ”
“รายนั้นเค้ากลัวดำค่ะ เขาไม่เคยไปไหนมาไหนกับเบญด้วยรถมอเตอร์ไชด์เลยด้วยซ้ำ”
หลังจากรับประทานอาหารเย็นกันเสร็จ เขมทัศน์ก็เสนอว่าช่วงนี้เขาจะขอเป็นคนขับรถรับส่งเธอเอง ด้วยมอเตอร์ไชค์ของเธอ
“แต่ถ้าวันไหนฝนตกพี่ของเปลี่ยนเป็นรถยนต์นะครับ เพราะไม่อยากให้เบญเปียกฝนเหมือนวันนั้นอีก”
“ก็แล้วแต่พี่สิคะ”
“ขอบคุณครับ”
“ขอบคุณเรื่องอะไรคะ”
“ก็เรื่องที่เบญยอมให้พี่รับส่งไงครับ”
“อ๋อ!...ช่วงนี้เบญเบื่อ ๆ ค่ะ ถ้าช่วงไหนเอ็นจอยเมื่อไหร่ เบญก็จะขับเอง”
“พี่อยากขับให้เบญตลอดไปเลยจะได้มั้ยครับ”
“ถ้าพี่ขยันขนาดนั้นก็ลองดูสิคะ” หญิงสาวพูดขึ้นอย่างยั่ว ๆ ก่อนจะเดินไปที่รถของตัวเอง ปล่อยให้เขมทัศน์ยืนยิ้มอยู่คนเดียว และทันทีที่ได้สติเขาจึงรีบวิ่งตามเธอไปอย่างรวดเร็ว
“รอก่อนสิครับ!!.” พอขับรถมาส่งเธอที่หน้าบ้าน หญิงสาวก็รีบลงรถไปทันที เพราะระหว่างทางทั้งคู่คุยกันมาตลอดแล้ว แต่ก็ไม่วายถูกเขาเรียกจนได้
“เดี๋ยวก่อนสิ!!..คืนนี้พี่โทรหาได้มั้ย”
“ได้ค่ะ แต่ขอเป็นช่วงดึกๆ นะคะ เบญต้องรีบปั่นงานก่อน”
“ขอบคุณครับ”
“ค่ะ”
ตอนที่ 32 ตอนจบ“เวลาที่พี่มาอยู่ที่นี่ ใครดูและธุรกิจเครื่องประดับให้พี่คะ” เธออยากรู้ว่าจริง ๆ แล้วเขามีคนรู้ใจแอบเก็บไว้บ้างหรือเปล่า“ก็แม่พี่ไงครับ” แล้วคำตอบที่ก็ทำให้เธอยิ้ม จนต้องแก้เก้อที่เผลอถามคำถามสิ้นคิดออกไป“อ๋อ เอ่อ..ใช่ ๆ เบญลืมไป” เบญญาภาเคยเจอคุณแม่ของเขมทัศน์มาแล้วครั้งหนึ่งก่อนหน้าที่จะมาที่นี่ แม่ของเขาเตือนเรื่องลูกชายที่มีอารมณ์ทางเพศที่รุนแรง และเธอบอกว่าเขากำลังบำบัดอยู่ มารดาของเขมทัศน์จึงให้กำลังใจเธอและบอกว่าเบญญาภา คือคนที่เขมทัศน์ต้องการจะเปลี่ยนแปลงตัวเองจริง ๆ“ถามทำไมครับ อยากไปช่วยคุณแม่พี่เหรอ” เขาเลิกคิ้วถามอย่างสงสัย เพราะเห็นมารดาเธอเรียกเบญญาภาไปคุยเมื่อสองสามวันที่แล้ว หลังจากที่เธอออกจากงาน แล้วไปช่วยงานในออฟฟิศของเขมทัศน์“ถามไปอย่างนั้นแหละค่ะ เบญไม่มีความรู้หรอก” เขาตอบเขา“ไม่ต้องกลัวหรอก มุกแท้น้ำงามพี่สอนดูแป็บเดียวเบญก็ดูเป็นแล้ว”หลังจากตะวันบ่ายคล้อย เขาก็เริ่มพาเธอออกหาหอยมุก จนได้มาหลายเม็ด “เอาไปเก็บไว้ก่อนนะครับ พอกลับไปแล้ว พี่จะให้เขาทำเป็นเครื่องประดับให้” เขายิ้มและบอกกับเธอ“ขอบคุณค่ะ..ว่าแต่ตอนนี้เรากลับกันได้หรือยังค่ะ คือ
ตอนที่ 31 เรื่องของหอย“อ้อ เข้าใจแล้วค่ะ สุดยอดไปเลย” เขายิ้มกริ่ม“เวลาที่เหลือในคืนนี้เบญอยากทำอะไรมั้ย” เขาเอียงศีรษะไปข้างหนึ่งและยิ้มมุมปากให้เธอ“อะไรก็ได้ที่พี่อยากทำค่ะ หรือจะจัดอีกรอบก็ได้” พูดจบเธอยักไหล่อย่างท้าทาย“ช่างรู้ใจพี่ซะเหลือนะ..เดี๋ยวนี้” เขาพึมพำ และหลังจากคว้าแก้วไวน์บนโต๊ะ แล้วลุกขึ้นและยื่นมือมาให้เธอ“มาสิ!!!” เบญญาภายื่นมือไปจับมือเขาแล้ว เขมทัศน์ก็พาเธอไปยังห้องนอนหลักของตัวเรือทันทีเขาเลือกเปิดแผ่นเสียงโบราณ สมัยที่บิดาของเขายังใช้เพลงนี้จีบมารดาของเขาอยู่ พอเพลงบรรเลงขึ้นเข้าก็กล่าวกับเธอ“เต้นรำกับพี่นะ” เขาดึงร่างบางของเธอเข้าไปในวงแขน“ค่ะ..แต่เบญเต้นไม่ค่อยเก่งนะคะ”“แค่โยกตามพี่ก็พอครับ" สิ้นเสียงของเขาท่วงทำนองยั่วเย้าหวานฉ่ำก็ได้เริ่มต้นขึ้น นี่เป็นเพลงรักโรแมนติกใช้ได้เลยทีเดียว ประมาณยุค 80 เห็นจะได้เธอคาดคะเนในใจ เขายิ้มกริ่มและก้มมองเรือนร่างของเธอก่อนจะพาเธอให้เริ่มขยับตัวไปเรื่อย ๆ ตามทำนองเพลง ทำเอาเบญญาภาที่ไม่เคยเต้นกับใครเลย ยกเว้นตอนเรียนลีลาศสมัยมัธยมถึงกับปลื้มเขาจนเคลิ้ม เขมทัศน์ประคองร่างระหงเดินทั่วรอบห้อง“พี่เต้นรำเก่งจัง สงสัย
ตอนที่ 30 ดีต่อกัน...ดีต่อใจสามเดือนต่อมาเบญญาภามีโอกาสไปเที่ยวที่เกาะส่วนตัวของเขมทัศน์อีกครั้ง กลางดึกคืนนั้นเธอเดินออกมาจากห้องนอน ระหว่างที่เขากำลังหลับใหลเธออยากเว้นระยะห่างเพื่อจะสงบจิตใจบ้าง แต่เขาก็ตามติดชีวิตของเธอตลอดเวลา และเขาก็พยายามจะให้เธอลาออกจากงานเพื่อมาอยู่กับเธอ เบญญาภายังไม่ได้บอกเรื่องนี้กับแม่ว่าได้กลับมาคบหากับเขาอีกครั้ง นี่เธอคิดถูกหรือคิดผิดกันแน่ที่ตัดสินใจยอมคบหาเป็นแฟนกับเขาอีกครั้ง ไม่ใช่สิ!!..หลัง ๆ นี่เธอเป็นเมียของเขาเลยก็ว่าได้ เขาร่วมรักกับเธอทุกครั้งที่เจอกันด้วยซ้ำ แม้จะไม่มีการใช้เครื่องมือทารุณใด ๆ ก็ตามแสงสว่างจากดวงจันทร์ ส่องประกายจ้าสีเหลืองอ่อน มองเห็นแสงน้อย ๆ จากเรือสินค้าที่อยู่ห่างออกไปไกลสุดลูกหูลูกตา เบญญาสูดหายใจเข้าปอดลึก ๆ ปลอบประโลมตัวเอง เธอนอนไม่หลับและมาเดินเล่นยังหน้าคฤหาสน์หลังงามบนเกาะส่วนตัวของเขา มันเป็นสิ่งปลูกสร้างที่มีราคาแพงเกือบสามร้อยล้าน ตอนที่เธอคบหากับเขาในครั้งแรกเมื่อห้าปีก่อน เธอไม่คิดว่าเขาจะรวยได้ถึงเพียงนี้ในตอนนั้นเธอเรียนอยู่คณะนิเทศศาสตร์ ปี 1 เขาเป็นรุ่นพี่คณะเศรษฐศาสตร์ปี 4 เธอรู้แล้วว่าเขาคงเรียนแ
ตอนที่ 29 ต้องแบบนี้สิ NC “เอาสิ..ที่รัก” เขมทัศน์สูดความหอมจากเรือนกายของเธอ...ใบหน้าคมซุกอยู่ตรงเต้านมอวบ...มือกุมบีบนมสวยข้างที่เหลือ เบญญาภาขยับตัวคร่อมร่างของเขาในท่านั่ง...มือนุ่มๆ ของเธอจับแท่งรักที่ร้อนผ่าว...แล้วมันจ่อตรงกลีบกุหลาบที่อ้าฉ่ำเยิ้ม...เธอค่อย ๆ กดสะโพกลงช้าๆ พร้อมกับกลีบกุหลาบที่ค่อยๆ อ้าออกตามแรงกด...หัวบานหยักใหญ่ยาวค่อยๆ แทรกตัวเข้าไปตามแรงกระทำ“อื้อยยย ผัวขา เสียวจัง”“ชอบของพี่มั้ย”“ชอบค่ะ ใหญ่ยาวถูกใจเหลือเกิน มันทั้งจุกทั้งเสียว”“จริงเหรอที่รัก พี่ก็ชอบของเบญมาก ฟิตแน่นเหลือเกิน”“ซีดดด!...ผัวขา อุ๊ยยยย!...เมียโคตรเสียวเลย อื้ออ!” เมื่อหัวบานสัมผัสเม็ดติ่งเสียว...เบญญาภาสะดุ้งกายทันที เนื่องจากตลอดหนึ่งเดือนมานี้เธออดอยากปากแห้งมาตลอดหญิงสาวมือกำแน่น...เธอกดลงอีกช้าๆ ...หัวบานหยักแทรกลึกเข้าไปจนสุด...เธอกดขึ้นลง เบา ๆ ตามความต้องการ กลีบแคมขาวลู่ขึ้นลงไปมาตามแรงกระแทกของเธอที่อยู่ด้านบน เบญญาภาละมือจากเอ็นร้อน แล้วหันมากุมไหล่ทั้งสองข้างของสามีแทน ก้นเธอค่อยๆ ยกขึ้นลง..และแรงขึ้นเรื่อย ๆ“อุยยย...ซีดดด...ผัวขาเมียเสียวเหลือเกิน...”“ของเมียก็แน่นเหลือ
ตอนที่ 28 รสสวาท NCเธอสัมผัสถึงแท่งรักลำใหญ่ของเขา แล้วพลางเบิกตากวางมองมันดวยความตื่นตระหนกอย่างยิ่งยวดมันใหญมาก! ทั้งยาวและอวบแนนเต็มไปดวยเส้นเลือด เธอคอยๆ ลูบไลทอนเอ็นของเขาจากช้าไปเร็ว“โอ๊ยย..เบญจ๋า อืมห์ พี่เสียวว” เขมทัศน์ถึงกับครางเพราะเบญญาภารูดขึ้นลงความเป็นชายของเขาด้วยสายตาที่เย้ายวนและเซ็กซ่ี่เธอจับมือเขามาสัมผัสที่อกเต่งตึงของเธอเมื่อดันชุดเดรสให้หลุดไปกองที่บั้นเอว หัวนมชูชันสีชมพูอ่อนที่รอให้เขาบดบี้ จนเขมทัศน์ไม่อาจหักห้ามใจ เขาเอื้อมมือไปเคล้นคลึงเต้านมอวบของเธอไปพร้อม ๆ กับจุดสงวนด้านล่างเขมทัศน์รีบแล้วกดหน้าซุกไปบริเวณเต้านมอวบเต่งตึงของเบญญาภาอย่างหิวกระหายริมฝีปากหยักสัมผัสแก้มเนียนอย่างแผ่วเบา จมูกโด่งเชยชิดกดคลึงเนินเนื้อหน้าอกอีกครั้ง ถึงแม้การสัมผัสจะผ่านบราเชียร์เนื้อผ้าหนานุ่มนั้น แต่มันได้ความรู้สึกจนมากล้น เขมทัศน์บดจูบที่ริมฝีปากอิ่มของเธออย่างเร่าร้อนมือหนาโอบกระชับบั้นเอวแนบชิดแล้วเลื่อนมือลงที่ก้นงามงอนของเธอก่อนจะคลึงไปมาและบีบแก้มก้นเบา ๆ อย่างนุ่มนวล..ความโหนกนูนของเธอถูกเขาสัมผัสลากผ่าน...มือเขาเลื่อนเข้าดันชุดเดรสของเธอที่กองอยู่บั้
ตอนที่ 27 มิอาจลืมเขมทัศน์เกลี่ยนิ้วมือเบา ๆ ที่ใบหน้าเธออย่างใช้ความคิด“เบญ พี่อยากให้เราเริ่มต้นกันใหม่ เรายังไม่ต้องมีเซ็กซ์กันก็ได้ แล้วพอพี่รักษาหายเมื่อไหร่ เบญค่อยเชื่อใจพี่ก็ได้”เบญญาภาจ้องหน้าเขาอย่างตกตะลึง ในหัวเธอไม่มีความคิดอ่านอันใด เหมือนคอมพิวเตอร์ที่กำลังแฮ้ง เธอรู้ว่าเขากำลังหวั่นใจ แต่ก็เห็นถึงความมุ่งมั่นและพยายามที่จะเปลี่ยนแปลงตัวเองของเขาอยู่เขาต้องการที่จะเปลี่ยนแปลงตัวเอง และต้องการทำให้เธอเชื่อใจ มันจะได้จริง ๆ หรือ แล้วเธอไม่ชอบเซ็กซ์ของเขาทั้งหมดเลยหรือเปล่า มันก็แค่บางอย่างน่ะ บางอย่างเธอชอบ และบางอย่างเธอก็ไม่ชอบ เช่น หากมีการลงโทษเกิดขึ้นเธอไม่ชอบมันเอาซะเลย แล้วในหัวของเธอก็ผุดความทรงจำในค่ำคืนนั้นลอยเข้ามาในความคิด“จะไม่มีการลงโทษเกิดขึ้นอีกแล้ว...ใช่มั้ยคะ” เธอเอ่ยย้ำข้อนี้“ไม่มีการลงโทษอย่างแน่นอน” เขาส่ายศีรษะ เธอจ้องเข้าไปในดวงตาคมเข้มของเขา ก่อนจะเอ่ยย้ำเพื่อให้เธอมั่นใจ“รับรองว่าไม่มีแน่นอนครับ”“ไม่มีนายท่าน ไม่มีบ่าว ไม่ทาส” ถ้าจะมีเธอไม่อยากถูกกระทำอยู่ฝ่ายเดียว เธออยากเป็นผู้กระทำบ้าง“รับรองว่าไม่มีอะไรที่เบญไม่ชอบอย่างแน่นอน พี่รับรอ







