Masukเวลาเกือบบ่ายเบญญาภาพลิกตัวหวังจะเปลี่ยนอิริยาบถท่านอน แต่ทุกอย่างไม่ได้ง่ายอย่างทุกๆ ครั้ง
เธอรู้สึกปวดหัวมาก จากนั้นเสียงโทรศัพท์ของเธอก็ดังขึ้น เสียงเรียกที่คุ้นเคยเธอจึงหยิบมันขึ้นมาดูก่อนจะรับมันและขอพูดเป็นครั้งสุดท้าย
“จะโทรมาอีกทำไม ปล่อยให้เรื่องของเรามันจบเถอะ แล้วก็อย่าลืมว่าฉันเป็นแค่เจ้าหนี้ของคุณเท่านั้น ราเชน!!”
“เบญ!!...ผมอธิบายได้นะครับ คือว่าผมกับผู้หญิงคนนั้นเรา...”
“เธอชื่อว่าริสา คุณคบซ้อนราเชน คุณเลิกแก้ตัวเถอะ อย่าให้ฉันต้องถึงกับเดินไปบอกผู้หญิงคนนั้นเลย”
“เบญ!!! แต่..” ราเชนตกใจที่เบญญาภารู้ความจริง แล้วต่อไปเขาจะหาเงินที่ไหนไปเปย์ริสากันล่ะ!! เขายอมไม่ได้ที่จะให้เบญญาภาเป็นฝ่ายบอกเลิก
“หรือว่าคุณไม่อยากจะเหลือใครสักคน ฉันจะได้เดินไปบอกริสาว่าคุณไม่ยอมจบ!!”
“เบญ!!.คุณให้โอกาสผมอีกสักครั้งไม่ได้เหรอครับ”
“คุณคิดว่าคุณสมควรได้รับโอกาสงั้นเหรอคะ”
“โถ่ววว!!!.ที่รัก..ผมไม่เคยจริงจังกับริสา”
“คุณพูดมาเลย ฉันกำลังอัดเสียงคุณส่งให้เธอฟัง..พอดี” เบญญาภาขู่เสียงฟ่อ
“โถ่วว.!!. คุณอย่าทำแบบนี้สิ”
“มันไม่แฟร์หรอกค่ะ..เธอไม่ควรเป็นฝ่ายที่จะต้องเสียใจ” เบญญาภาตัดสินใจหลีกทางให้ผู้หญิงคนนั้น เพราะอย่างน้อยเธออุตส่าห์บอกความจริง ถึงแม้มันจะช้าไปสักหน่อยก็ตาม
ตื้ดๆ ๆ ๆ
เบญญาภารีบกดวางสายของอดีตคู่หมั้นทิ้งไป เพราะไม่อยากเวิ่นเว้อกับเขาอีก ก่อนจะรีบปิดเครื่องมือสื่อสารแล้วโยนทิ้งไปด้วยความโมโห เธอแค่เสียดายเวลากับเงินที่เขายืมไปเท่านั้น ผู้ชายไร้ค่าเพียงแค่คนเดียว เธอไม่เข้าใจเหมือนกันว่ายอมคบไปได้ยังไงตั้งสามปี แล้วก็ยังมาแว้งกัดเธออีก หญิงสาวมองรูปถ่ายที่เคยไปเที่ยวด้วยกัน ของขวัญและตุ๊กตาหมีที่ราเชนเคยซื้อให้ ทุกอย่างมันก็คงเป็นเงินของเธอทั้งนั้นสินะ!! เธอนำมันใส่ถุงดำแล้วเอาไปทิ้งถังขยะหน้าบ้าน ก่อนจะบอกกับตัวเองว่า พอกันที!!! กับผู้ชายห่วย ๆ อย่างเขา
ตกเย็นหลังจากตื่นนอนเบญญาภาเปิดเครื่องมือสื่อสารของเธออีกครั้ง ก่อนที่เธอจะนั่งลบทุกอย่างของอดีตคู่หมั้นทิ้งไป เธอบล็อกช่องทางการติดต่อของเขาจนหมดสิ้น จานนั้นไม่นานเพื่อนสนิทก็โทรหาเธอด้วยความเป็นห่วง
“ไหวมั้ยแก ฉันโทรหาแกหลายรอบเลย แกปิดเครื่องเหรอ”
“ไหวอยู่ แกอยู่ไหนนุ๊ก!!”
“นอนอยู่บ้านน่ะสิ”
“บ้านแฟนหรือบ้านตัวเองล่ะ”
“บ้านแฟนสิยะ...ไหนแกเล่าเรื่องเมื่อคืนให้เธอฟังหน่อยสิเบญ..ว่าไปกับใครมา”
“ก็ไม่มีอะไรมากหรอก แกจำพี่เขม หนุ่มฮอตสมัยตอนเรียน ป.ตรีได้มั้ยละ”
“จำได้สิ..อย่าบอกนะว่าคนเมื่อคืนคือเค้าน่ะ!!!”
“ก็ใช่ แกจำเค้าไม่ได้ จริง ๆ เหรอ”
“ฉันมัวแต่รับโทรศัพท์ไอ้พี่ติมันน่ะสิ พอกลับไปหาแกอีกทีแกก็ไม่อยู่แล้ว ไวไฟจังนะ”
“ตอนแรกเขาก็ตั้งใจจะไปส่งฉันนั่นแหละ แต่ฝนมันตก ก็เลยพาไปหลบฝนที่บ้านเค้า แต่ฉันไม่ได้มีอะไรกับเค้านะ เอ่อ...แล้วแกรู้มั้ยว่าใครเป็นคนสั่งรูปพวกนั้นมาในกล่องของขวัญให้ฉัน”
“ไม่รู้สิ..ใครเหรอ”
“เธอชื่อริสา เป็นแฟนของราเชนที่แอบคบกันมาตั้งสองปีแล้ว!!!”
“ห๊า!!!.. หือ ไอ้เชน มึงนี่ร้ายไม่ใช่เล่น แล้วแกจะเอาไงต่อไป”
“เอาไง!!...ก็เลิกกับมันน่ะสิ ผู้ชายห่วย ๆ อย่างมันชั้นไม่มานั่งเสียใจหรอกนะ”
“เอ่อจริงวะ...ดูแกไม่ค่อยเสียใจเท่าไหร่เลย แต่ฉันก็ดีใจกับแกด้วยนะ ที่รู้ความจริง ถ้าแต่งไปนี่ลำบากเลย”
“อืม..ใช่ ฉันไม่โกรธผู้หญิงคนนั้นหรอกอยากจะขอบคุณด้วยซ้ำ เพราะเธอคงจะต้องผิดหวังเหมือนกัน ถ้าฉันแต่งกับราเชนจริง ๆ ”
“แล้วไอ้เชนล่ะ..มันยอมจบกับแกง่าย ๆ หรือเปล่า"
“จบสิ!!! ถ้าไม่จบฉันขู่ว่าจะอัดเสียงมันไปฟ้องกับผู้หญิงคนนั้น มันก็เลยยอม”
เนี่ย!!...เมื่อเช้ามันก็เพิ่งโทรหาฉันด้วยนะ” นุ๊กนิกบอกเพืี่อน
“แกก็รู้ว่าฉันเกลียดคนเจ้าชู้มากแค่ไหน..ฉันคงไม่มีวันกลับไปคบกับมันได้หรอก”
“เอ่อ..เบญ!!! แค่นี้ก่อนนะ เดี๋ยวเย็นนี้เธอเข้าไปหาแกที่บ้าน แล้วเราค่อยคุยกัน”
“จ้า..คุณเพื่อน”
ตอนที่ 32 ตอนจบ“เวลาที่พี่มาอยู่ที่นี่ ใครดูและธุรกิจเครื่องประดับให้พี่คะ” เธออยากรู้ว่าจริง ๆ แล้วเขามีคนรู้ใจแอบเก็บไว้บ้างหรือเปล่า“ก็แม่พี่ไงครับ” แล้วคำตอบที่ก็ทำให้เธอยิ้ม จนต้องแก้เก้อที่เผลอถามคำถามสิ้นคิดออกไป“อ๋อ เอ่อ..ใช่ ๆ เบญลืมไป” เบญญาภาเคยเจอคุณแม่ของเขมทัศน์มาแล้วครั้งหนึ่งก่อนหน้าที่จะมาที่นี่ แม่ของเขาเตือนเรื่องลูกชายที่มีอารมณ์ทางเพศที่รุนแรง และเธอบอกว่าเขากำลังบำบัดอยู่ มารดาของเขมทัศน์จึงให้กำลังใจเธอและบอกว่าเบญญาภา คือคนที่เขมทัศน์ต้องการจะเปลี่ยนแปลงตัวเองจริง ๆ“ถามทำไมครับ อยากไปช่วยคุณแม่พี่เหรอ” เขาเลิกคิ้วถามอย่างสงสัย เพราะเห็นมารดาเธอเรียกเบญญาภาไปคุยเมื่อสองสามวันที่แล้ว หลังจากที่เธอออกจากงาน แล้วไปช่วยงานในออฟฟิศของเขมทัศน์“ถามไปอย่างนั้นแหละค่ะ เบญไม่มีความรู้หรอก” เขาตอบเขา“ไม่ต้องกลัวหรอก มุกแท้น้ำงามพี่สอนดูแป็บเดียวเบญก็ดูเป็นแล้ว”หลังจากตะวันบ่ายคล้อย เขาก็เริ่มพาเธอออกหาหอยมุก จนได้มาหลายเม็ด “เอาไปเก็บไว้ก่อนนะครับ พอกลับไปแล้ว พี่จะให้เขาทำเป็นเครื่องประดับให้” เขายิ้มและบอกกับเธอ“ขอบคุณค่ะ..ว่าแต่ตอนนี้เรากลับกันได้หรือยังค่ะ คือ
ตอนที่ 31 เรื่องของหอย“อ้อ เข้าใจแล้วค่ะ สุดยอดไปเลย” เขายิ้มกริ่ม“เวลาที่เหลือในคืนนี้เบญอยากทำอะไรมั้ย” เขาเอียงศีรษะไปข้างหนึ่งและยิ้มมุมปากให้เธอ“อะไรก็ได้ที่พี่อยากทำค่ะ หรือจะจัดอีกรอบก็ได้” พูดจบเธอยักไหล่อย่างท้าทาย“ช่างรู้ใจพี่ซะเหลือนะ..เดี๋ยวนี้” เขาพึมพำ และหลังจากคว้าแก้วไวน์บนโต๊ะ แล้วลุกขึ้นและยื่นมือมาให้เธอ“มาสิ!!!” เบญญาภายื่นมือไปจับมือเขาแล้ว เขมทัศน์ก็พาเธอไปยังห้องนอนหลักของตัวเรือทันทีเขาเลือกเปิดแผ่นเสียงโบราณ สมัยที่บิดาของเขายังใช้เพลงนี้จีบมารดาของเขาอยู่ พอเพลงบรรเลงขึ้นเข้าก็กล่าวกับเธอ“เต้นรำกับพี่นะ” เขาดึงร่างบางของเธอเข้าไปในวงแขน“ค่ะ..แต่เบญเต้นไม่ค่อยเก่งนะคะ”“แค่โยกตามพี่ก็พอครับ" สิ้นเสียงของเขาท่วงทำนองยั่วเย้าหวานฉ่ำก็ได้เริ่มต้นขึ้น นี่เป็นเพลงรักโรแมนติกใช้ได้เลยทีเดียว ประมาณยุค 80 เห็นจะได้เธอคาดคะเนในใจ เขายิ้มกริ่มและก้มมองเรือนร่างของเธอก่อนจะพาเธอให้เริ่มขยับตัวไปเรื่อย ๆ ตามทำนองเพลง ทำเอาเบญญาภาที่ไม่เคยเต้นกับใครเลย ยกเว้นตอนเรียนลีลาศสมัยมัธยมถึงกับปลื้มเขาจนเคลิ้ม เขมทัศน์ประคองร่างระหงเดินทั่วรอบห้อง“พี่เต้นรำเก่งจัง สงสัย
ตอนที่ 30 ดีต่อกัน...ดีต่อใจสามเดือนต่อมาเบญญาภามีโอกาสไปเที่ยวที่เกาะส่วนตัวของเขมทัศน์อีกครั้ง กลางดึกคืนนั้นเธอเดินออกมาจากห้องนอน ระหว่างที่เขากำลังหลับใหลเธออยากเว้นระยะห่างเพื่อจะสงบจิตใจบ้าง แต่เขาก็ตามติดชีวิตของเธอตลอดเวลา และเขาก็พยายามจะให้เธอลาออกจากงานเพื่อมาอยู่กับเธอ เบญญาภายังไม่ได้บอกเรื่องนี้กับแม่ว่าได้กลับมาคบหากับเขาอีกครั้ง นี่เธอคิดถูกหรือคิดผิดกันแน่ที่ตัดสินใจยอมคบหาเป็นแฟนกับเขาอีกครั้ง ไม่ใช่สิ!!..หลัง ๆ นี่เธอเป็นเมียของเขาเลยก็ว่าได้ เขาร่วมรักกับเธอทุกครั้งที่เจอกันด้วยซ้ำ แม้จะไม่มีการใช้เครื่องมือทารุณใด ๆ ก็ตามแสงสว่างจากดวงจันทร์ ส่องประกายจ้าสีเหลืองอ่อน มองเห็นแสงน้อย ๆ จากเรือสินค้าที่อยู่ห่างออกไปไกลสุดลูกหูลูกตา เบญญาสูดหายใจเข้าปอดลึก ๆ ปลอบประโลมตัวเอง เธอนอนไม่หลับและมาเดินเล่นยังหน้าคฤหาสน์หลังงามบนเกาะส่วนตัวของเขา มันเป็นสิ่งปลูกสร้างที่มีราคาแพงเกือบสามร้อยล้าน ตอนที่เธอคบหากับเขาในครั้งแรกเมื่อห้าปีก่อน เธอไม่คิดว่าเขาจะรวยได้ถึงเพียงนี้ในตอนนั้นเธอเรียนอยู่คณะนิเทศศาสตร์ ปี 1 เขาเป็นรุ่นพี่คณะเศรษฐศาสตร์ปี 4 เธอรู้แล้วว่าเขาคงเรียนแ
ตอนที่ 29 ต้องแบบนี้สิ NC “เอาสิ..ที่รัก” เขมทัศน์สูดความหอมจากเรือนกายของเธอ...ใบหน้าคมซุกอยู่ตรงเต้านมอวบ...มือกุมบีบนมสวยข้างที่เหลือ เบญญาภาขยับตัวคร่อมร่างของเขาในท่านั่ง...มือนุ่มๆ ของเธอจับแท่งรักที่ร้อนผ่าว...แล้วมันจ่อตรงกลีบกุหลาบที่อ้าฉ่ำเยิ้ม...เธอค่อย ๆ กดสะโพกลงช้าๆ พร้อมกับกลีบกุหลาบที่ค่อยๆ อ้าออกตามแรงกด...หัวบานหยักใหญ่ยาวค่อยๆ แทรกตัวเข้าไปตามแรงกระทำ“อื้อยยย ผัวขา เสียวจัง”“ชอบของพี่มั้ย”“ชอบค่ะ ใหญ่ยาวถูกใจเหลือเกิน มันทั้งจุกทั้งเสียว”“จริงเหรอที่รัก พี่ก็ชอบของเบญมาก ฟิตแน่นเหลือเกิน”“ซีดดด!...ผัวขา อุ๊ยยยย!...เมียโคตรเสียวเลย อื้ออ!” เมื่อหัวบานสัมผัสเม็ดติ่งเสียว...เบญญาภาสะดุ้งกายทันที เนื่องจากตลอดหนึ่งเดือนมานี้เธออดอยากปากแห้งมาตลอดหญิงสาวมือกำแน่น...เธอกดลงอีกช้าๆ ...หัวบานหยักแทรกลึกเข้าไปจนสุด...เธอกดขึ้นลง เบา ๆ ตามความต้องการ กลีบแคมขาวลู่ขึ้นลงไปมาตามแรงกระแทกของเธอที่อยู่ด้านบน เบญญาภาละมือจากเอ็นร้อน แล้วหันมากุมไหล่ทั้งสองข้างของสามีแทน ก้นเธอค่อยๆ ยกขึ้นลง..และแรงขึ้นเรื่อย ๆ“อุยยย...ซีดดด...ผัวขาเมียเสียวเหลือเกิน...”“ของเมียก็แน่นเหลือ
ตอนที่ 28 รสสวาท NCเธอสัมผัสถึงแท่งรักลำใหญ่ของเขา แล้วพลางเบิกตากวางมองมันดวยความตื่นตระหนกอย่างยิ่งยวดมันใหญมาก! ทั้งยาวและอวบแนนเต็มไปดวยเส้นเลือด เธอคอยๆ ลูบไลทอนเอ็นของเขาจากช้าไปเร็ว“โอ๊ยย..เบญจ๋า อืมห์ พี่เสียวว” เขมทัศน์ถึงกับครางเพราะเบญญาภารูดขึ้นลงความเป็นชายของเขาด้วยสายตาที่เย้ายวนและเซ็กซ่ี่เธอจับมือเขามาสัมผัสที่อกเต่งตึงของเธอเมื่อดันชุดเดรสให้หลุดไปกองที่บั้นเอว หัวนมชูชันสีชมพูอ่อนที่รอให้เขาบดบี้ จนเขมทัศน์ไม่อาจหักห้ามใจ เขาเอื้อมมือไปเคล้นคลึงเต้านมอวบของเธอไปพร้อม ๆ กับจุดสงวนด้านล่างเขมทัศน์รีบแล้วกดหน้าซุกไปบริเวณเต้านมอวบเต่งตึงของเบญญาภาอย่างหิวกระหายริมฝีปากหยักสัมผัสแก้มเนียนอย่างแผ่วเบา จมูกโด่งเชยชิดกดคลึงเนินเนื้อหน้าอกอีกครั้ง ถึงแม้การสัมผัสจะผ่านบราเชียร์เนื้อผ้าหนานุ่มนั้น แต่มันได้ความรู้สึกจนมากล้น เขมทัศน์บดจูบที่ริมฝีปากอิ่มของเธออย่างเร่าร้อนมือหนาโอบกระชับบั้นเอวแนบชิดแล้วเลื่อนมือลงที่ก้นงามงอนของเธอก่อนจะคลึงไปมาและบีบแก้มก้นเบา ๆ อย่างนุ่มนวล..ความโหนกนูนของเธอถูกเขาสัมผัสลากผ่าน...มือเขาเลื่อนเข้าดันชุดเดรสของเธอที่กองอยู่บั้
ตอนที่ 27 มิอาจลืมเขมทัศน์เกลี่ยนิ้วมือเบา ๆ ที่ใบหน้าเธออย่างใช้ความคิด“เบญ พี่อยากให้เราเริ่มต้นกันใหม่ เรายังไม่ต้องมีเซ็กซ์กันก็ได้ แล้วพอพี่รักษาหายเมื่อไหร่ เบญค่อยเชื่อใจพี่ก็ได้”เบญญาภาจ้องหน้าเขาอย่างตกตะลึง ในหัวเธอไม่มีความคิดอ่านอันใด เหมือนคอมพิวเตอร์ที่กำลังแฮ้ง เธอรู้ว่าเขากำลังหวั่นใจ แต่ก็เห็นถึงความมุ่งมั่นและพยายามที่จะเปลี่ยนแปลงตัวเองของเขาอยู่เขาต้องการที่จะเปลี่ยนแปลงตัวเอง และต้องการทำให้เธอเชื่อใจ มันจะได้จริง ๆ หรือ แล้วเธอไม่ชอบเซ็กซ์ของเขาทั้งหมดเลยหรือเปล่า มันก็แค่บางอย่างน่ะ บางอย่างเธอชอบ และบางอย่างเธอก็ไม่ชอบ เช่น หากมีการลงโทษเกิดขึ้นเธอไม่ชอบมันเอาซะเลย แล้วในหัวของเธอก็ผุดความทรงจำในค่ำคืนนั้นลอยเข้ามาในความคิด“จะไม่มีการลงโทษเกิดขึ้นอีกแล้ว...ใช่มั้ยคะ” เธอเอ่ยย้ำข้อนี้“ไม่มีการลงโทษอย่างแน่นอน” เขาส่ายศีรษะ เธอจ้องเข้าไปในดวงตาคมเข้มของเขา ก่อนจะเอ่ยย้ำเพื่อให้เธอมั่นใจ“รับรองว่าไม่มีแน่นอนครับ”“ไม่มีนายท่าน ไม่มีบ่าว ไม่ทาส” ถ้าจะมีเธอไม่อยากถูกกระทำอยู่ฝ่ายเดียว เธออยากเป็นผู้กระทำบ้าง“รับรองว่าไม่มีอะไรที่เบญไม่ชอบอย่างแน่นอน พี่รับรอ




![คลั่งรักยัยรุ่นพี่ [Crazy in love]](https://acfs1.goodnovel.com/dist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)


