01

ภายในบ้านไม้หลังเล็กๆ สองชั้น เสียงโครมครามภายใต้ชั้นหนึ่งของตัวบ้านปลุกให้หญิงสาวร่างเล็ก ที่กำลังนอนหลับอยู่บนเตียงนอนสีขาวขนาดเล็ก ลืมตาตื่นขึ้น

“พ่อหรอคะ"

เสียงของวารินทร์หญิงสาวร่างเล็ก ในชุดนอนสีขาวสายเดี่ยวเอ่ยถามขึ้นทว่า ไร้เสียงตอบกลับเธอจึงลุกขึ้นเดินลง มาดู

ทว่าบรรยากาศชั้นล่างของตัวบ้านเงียบสนิท แต่เมื่อหญิงสาวจะเหลียวหลังกลับ ก็มีมือหนาของใครบางคนสวมกอดเธอแน่นจากด้านหลัง

“ว้าย ..!!"

วารินทร์อุทานขึ้นอย่างตกใจ ครั้นเธอเบี่ยงสายตากลับมามองก็ต้องตกใจ เพราะคือ ราม ลูกติดของแม่เลี้ยง ที่ดูเหมือนจะเมาเหล้า

"พี่ราม ปล่อยวารินทร์ นะคะ "

ร่างเล็กพยายามยามจะ สลัดตัวออกทว่า ห้วงแขนของรามแข็งแรงมากเค้าโอบกอดเธอพลางเอาปรายจมูกมาซบ ซอกคอขาวเนียน ของวารินทร์

“อย่าเล่นตัวไปเลยยัยวา รอบนี้เธอหนีพี่ไม่รอดแน่ "

น้ำเสียงยานคางสบถ ข้างๆ กกหูขาวเนียนของวารินทร์

หญิงสาวหาวิธีเอาตัวรอดเธอจึงใช้เท้าขาวเนียนกระทืบไปบนเท้าของ รามจนเค้าร้องโอดโอย วารินทร์ จึงสบโอกาสรีบวิ่งหนีขึ้นไปบนห้องพร้อมกับล็อกประตูแน่น ก่อนที่ชายหนุ่ม จะรีบไล่ตามเธอขึ้นไปพลางใช้มือหนาทุบประตูให้วารินทร์เปิดออก หญิงสาวกลัวจนตัวสั่น เพราะนี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ รามพยายาม จะข่มขืนเธอ

ด้วยความที่ประตูห้องทำจากไม้และเริ่มเก่า ดังนั้นรามออกแรงกระแทกไปแค่ไม่กี่ครั้ง กลอนประตูก็หลุดออก

" หนีพี่ไม่พ้นหรอกวา เรามามีความสุขด้วยกันเถอะ"

น้ำเสียงหนา เอื้อนเอ่ยสายตาหื่นกามจน วารินทร์ รู้สึกหายใจไม่ทั่วท้องเธอถอยตัวจนติดกำแพง พลางกวาดสายตามองหาอาวุธที่พอจะป้องกันตัว ดวงตาคู่สวยมองไปที่แจกันพลันรีบหยิบขึ้นมาชูขู่ ราม

"คิดว่าพี่กลัวหรอวา"

ร่างหนาเดินเข้ามาใกล้ เธอก่อนจะกระชากร่างเล็ก จนล้มลง บนเตียงนอน ก่อนจะรุก ขึ้นคร่อมเธอพลางใช้ปลายจมูก เรียวซุกไซร้ลำคอขาว วารินทร์ ดิ้น พยายามให้เธอหลุดรอดทว่าเรี่ยวแรงของ รามเยอะเหลือเกิน ดวงตาคู่สวยปรากฏน้ำสีใสไหลริน อาบแก้วขาวนวล

“ปล่อยวานะคะฮือๆๆๆ "

หญิงสาวสะอื้นร่ำไห้ มือเรียวพยายามเอื้อม หยิบโคมไฟซึ่งวางอยู่บนโต๊ะข้างเตียง ไม่ไกลจากมือวารินทร์เอื้อมถึงเท่าไหร่นัก

"โป๊ะ..โอ้ย!!"

สิ้นเสียงร้องเลือดสีแดงสดไหลหยดบนแก้มขาวนวลของวารินทร์ ครั้นสบโอกาส เธอจึงใช้มือเรียวผลักร่างราม ออกจากตัวของเธอ ก่อนจะรีบรุดวิ่งหนีลงไปขอความช่วยเหลือ

“ช่วยด้วยคะช่วยด้วย "

วารินทร์เอ่ยขึ้น ก่อนที่รามจะรีบไล่ตามเธอลงมาด้วยสภาพเลือดอาบหน้า ประจวบเหมาะกับ ช่วงที่ วัณลพ พ่อของวารินทร์และ โสมระดาแม่เลี้ยงกลับมาจากจ่ายตลาดพอดี

"ว้าย....รามใครทำลูกแบบนี้อะ"

หญิงสาวเอ่ยขึ้นด้วยสีหน้าตกใจวิ่งมาหาลูกชายที่กำลังแสร้งเจ็บปวดร้องโอดโอย

“น้องวาครับแม่น้องวาตีหัวผม เธอพยายามจะยั่วยวนผมพอผมไม่เล่นด้วย เธอก็ทำร้ายผมครับแม่"

ชายหนุ่มเอ่ยความเท็จ เพื่อให้ความผิดตกอยู่ที่วารินทร์

"เปล่านะคะพ่อ "

.น้ำเสียงหวานเอ่ยขึ้นพลางหันไป หาวัณลพ

เพียะ!!

วารินทร์ไม่ทันจะได้อธิบายเธอก็ถูกฝ่ามือหนาของผู้เป็นพ่อฟาดลงบนแก้มขาวนวล ดวงตาคู่สวยร้อนผาว ความเจ็บปวดที่ได้รับเมื่อครู่มันสาหัสซะยิ่งกว่าถูกคนเดรฉานอย่างรามขืนใจ มือเรียวจับแก้มตนเองทั้งน้ำตา ก่อนจะวิ่งร้องไห้ขึ้นบันไดไปขังตัวเองอยู่ภายในห้อง ท่ามกลางความสะใจของราม ที่พ้นผิด

วัณลพกำมือแน่น มองวารินทร์วิ่งขึ้นไปบนห้อง ก่อนจะหันมามอง รามด้วยแววตาดุดัน

“ฉันเคยบอกแกแล้วใช่ไหมว่าอย่ามาเหยียบที่นี่อีกออกไปซะ"

สิ้นคำขาด วัณลพก็เดินหนีเข้าไปในห้องของเค้า

"คุณคะตารามไม่ได้ผิดนะคะ"

โสมระดาเอ่ยขึ้น ทว่าวัณลพ ไม่ได้สนใจ ทำให้หญิงสาวหงุดหงิดอย่างมากจำต้องปล่อยให้ลูกชายเดินออกไปจากบ้าน ตามคำสั่งของวัณลพ สามี

ภายในห้อง หญิงสาวร่ำไห้สะอื้น อยู่บนเตียงนอน

“พ่อไม่เคยฟังวา พ่อใจร้าย..."

วารินทร์เอ่ยขึ้นเสียงเศร้าพร้อมหยาดน้ำตาที่ไหลหยดลงบนแก้มใส เธอเข้าใจว่าพ่อลำเอียง ต่อเธอมาโดยตลอด เพราะพ่อของเธอนั้นรักโสมระดาแม่เลี้ยง เธอจึงกลายเป็นกากเดนที่พ่อไม่สนใจ พ่อคงเกลียดเธอมากสินะนี่คือสิ่ง ที่หญิงสาวถามตัวเองอยู่ซ้ำๆ ภายในความคิด ก่อนจะร้องสะอื้นจนผล็อยหลับไป

"คุณคะ หายโกรธตารามเถอะนะคะ เค้าก็แค่จะมาเยี่ยมฉันเฉยๆ เอง"

โสมระดาออดอ้อนสามี พลางใช้มือเรียวลูบไล้ แผ่นหลังหนาของวัณลพ ทว่าถูก มือหนาสะบัดออก “คุณคิดว่าผมดูไม่ออกหรอว่าลูกชายของคุณ ทำเหี้ยอะไรกับยัยวา หากผมไม่เห็นแก่หน้าคุณ ผมคงต่อยมันไปสักหมัดสองแล้วหละ ครั้น ได้ยินวัณลพเอ่ย โสมระดาก็ถึงกับพูดอะไรไม่ออก

ทำได้เพียงยิ้มจางๆ และเก็บอาการ เคียดแค้นนี้เอาไว้ในใจ รอวันที่จะเอาคืนกับวารินทร์ แก้แค้นให้ราม “

“…………”

(บริษัทไทยxxx)

รถสปอร์ตคันหรูขับแล่นมาจอดหน้าประตูทางขึ้นบริษัท ก่อนที่ชายในชุดสูทสีดำจะรีบวิ่งลงมาเปิดประตูให้คนที่นั่งอยู่เบาะหลัง

“เชิญครับท่าน"

ร่างหนาสวมใส่ชุดสูทสีเทาบวกกับแว่นตา ดูสง่าและเรียบหรู ก้าวขาลงจากรถ พลันกวาดสายตามองบรรยากาศโดยรอบของบริษัท ที่เค้าคือเจ้าของ ก่อนจะเดินย่างกรายเข้าไปภายในโดยมีลูกน้องสามคนประกบหน้าหลัง อย่างแน่นหนา เค้าก็คือ

ราเชนทร์ ชายหนุ่มผู้หล่อเหลา ที่สาวๆ ต่างหมายปอง เนื่องด้วยมาดนักธุรกิจ อบอุ่น ทำให้ใครๆ ก็อยากจะเข้ามาเป็นภรรยาของเค้าเพราะ ราเชนทร์ คือชายโสด ที่ไม่เคยแต่งงานมาก่อนจนตอนนี้อายุของเค้าสามสิบห้าปี

"สวัสดีคะท่าน"

พนักงานสาวสวยยิ้มไหว้ทักทายพลางส่งสายตาหวานหยดย้อย ยั่วยวน....ทว่านั้นก็ไม่อาจกระทบหัวใจที่แข็งดุจหินศิลาของเค้า ได้ เพราะราเชนทร์ไม่ได้เหมือนกับผู้ชายทั่วไปเนื่องด้วย เค้าเสพติดความซาดิสม์ ที่แปลกประหลาดดั่งนั้น ผู้หญิงที่จะมีอะไรกับเค้าจะต้องถูกคัดสรรค์มาอย่างดี เพื่อรองรับความเจ็บปวด

ดังนั้นสาวๆ ส่วนใหญ่จึงคิดว่าเค้า เป็นคนอบอุ่น ไม่เจ้าชู้เพราะ ไม่เคยเห็นเค้าควงผู้หญิงคนไหนเลย

“ฉันจะประชุมแค่20นาทีเท่านั้น "

น้ำเสียงหนาเอ่ยกับ เลขาที่นั่งอยู่หน้าประตูห้องประชุม เธอจึงรีบจัดแจงหยิบเอกสาร ลุกขึ้นตามราเชนทร์ เข้าไปภายใน บรรยากาศในห้องประชุมเงียบสงบ แถมเย็นยะเยือก ครั้นราเชนทร์ เดินเข้าไปหย่อนก้นนั่งลงบนเก้าอี้สีดำหัวโต๊ะ ทุกคนดูยำเกรงเค้าอย่างมากเพราะนอกจาก ราเชนทร์จะดูเป็นคนสุขุมเรื่องงาน เค้ายังเนี้ยบสุดๆ

ขายาวยกขึ้นไขว้ ดวงตาคู่คมภายใต้แว่นมองพนักงานที่กำลังพรีเซนต์ โครงการ ด้วยสีหน้าราบเรียบ ปลายนิ้วชี้หนาเคาะลงบนโต๊ะเบาๆ ระหว่างที่กำลังนั่งหลับตาฟังเสียงการบรรยาย

ตึก..ตึก..ตึก

...ครั้นการพรีเซนต์จบ ดวงตาคู่คมก็ลืมขึ้นก่อนจะลุกหยิบเอกสารตรงหน้าเดินออกมาจากห้องประชุมเพราะครบ20ชงนาทีพอดี....

"ผมเอาโครงการของคุณลินภา"

น้ำเสียงหนาเอ่ยกับเลขาส่วนตัว ขณะเดินออกมาจากห้องประชุม

“ค่ะท่าน"

Rrrrrrr!!

.....เสียงมือถือของชายหนุ่มดังขึ้นปราายนิ้วเรียวล้วงขึ้นมากดรับสาย

"ฮัลโหล ว่างัยพริม น้ำเสียงหนาสบถถามสาวใช้ผู้อยู่ปรายสาย

“คุณ ธันการอาละวาดอีกแล้วคะ ท่าน "

สิ้นเสียงสาวใช้เอ่ยราเชนทร์ ก็รีบเดินออกไปขึ้นรถที่จอดอยู่ ขับแล่นออกไปทันที มือหนากำโทรศัพท์ แน่นสีหน้าร้อนใจ อย่างมาก

“รีบขับหน่อย"

น้ำเสียงหนาเอ่ยสั่งกำชับลูกน้อง

“ครับท่าน “