บทที่1.บนคอนโดหรู

คอนโดหรูสูงตระหง่านตั้งอยู่ ใจกลางกรุงแสงนีออนหลากสีจากป้ายร้านค้าและผับบาร์ด้านล่างสะท้อนบนกระจกอาคาร ราวกับจะประกาศศักดาแห่งชีวิตที่เต็มไปด้วยการแข่งขันและความวุ่นวาย เสียงดนตรีและเสียงหัวเราะของผู้คนจากถนนเบื้องล่างคละเคล้ากันกลายเป็นซาวด์แทร็กแห่งย่านที่ไม่เคยเงียบสงบ

แต่เมื่อขึ้นมาสู่ชั้นสูงของคอนโด ทุกสิ่งกลับเงียบงัน แสงไฟจากตึกสูงรอบข้างลอดผ่านม่านเนื้อบางในห้องนอนที่เงียบสนิท ห้องที่ตกแต่งอย่างเรียบหรูด้วยโทนสีขาว ตรงข้ามกับแสงสีด้านล่างอย่าสิ้นเชิง

มีเพียงแสงจากเทียนหอมส่งกลิ่นกุหลาบผสมน้ำหอมกลิ่นฟีโรโมนอบอวลทั่วห้องบนเตียงขนาดใหญ่ที่ปูด้วยผ้าเนื้อดีมันวาว ร่างชายหนุ่มคร่อมอยู่บนร่างหญิงสาว นั่นคือ อิมิลี่ ผู้เป็นภรรยาที่เปลือยกายอยู่ใต้ผ้าห่มเนื้อหรูหราซึ่งปกคลุมร่างขาวเพรียว

เขาขยับตัวขึ้นลง ราวกับพยายามปลุกเร้าความรู้สึกที่เคยคุ้น แต่ท่อนชายของเขากลับไม่ตอบสนองตามที่ใจปรารถนา ท่ามกลางบรรยากาศที่น่าลุ้นระทึก มีเพียงเสียงลมหายใจของทั้งคู่ที่ดังแทรกผ่านอากาศอย่างแผ่วเบา

“เจมส์... คุณโอเคไหม?” เสียงของอีมิลี่ขาดความมั่นใจ เธอเอ่ยถามด้วยความพะวง สายตาของเธอเต็มไปด้วยความห่วงใย

เจมส์หยุดนิ่งไปชั่วขณะเมื่อได้ยินคำถามจากภรรยา ก่อนจะพลิกตัวลงจากเธอ เขานอนหงายบนเตียงและหลับตา ถอนหายใจหนักๆ “ผมขอโทษ...” เขากล่าวเบาๆ ราวกับไม่ต้องการให้เสียงนั้นหลุดออกมา

อีมิลี่ขยับตัว ดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมร่าง แล้วเคลื่อนนิ้วเรียวจับมือของเจมส์เบาๆ “มันไม่ใช่เรื่องใหญ่หรอก เราแค่...เหนื่อยใช่ไหม? ทั้งคุณและฉัน”

เจมส์ไม่ได้ตอบในทันที เขาลืมตาขึ้น มองเพดานสีขาวที่ตอนนี้ดูเหมือนจะกลายเป็นกำแพงที่กดทับความรู้สึกในใจ

“แต่ผมไม่รู้...” เขาลุกขึ้นจากเตียงราวกับต้องการเวลาสักครู่

เสียงเท้าที่กระทบกับพื้นห้องสะท้อนก้องในความเงียบเขาเดินตรงไปยังประตูห้องอาบ อิมิลี่เลื่อนสายตาตามแผ่นหลังของเขาที่หายลับเข้าไปในห้องอาบน้ำได้ยินเสียง ประตูที่ปิดลงดัง "ปัง" เบา ๆ แววตาของเธอเต็มไปด้วยคำถามที่ไร้คำตอบ

เจมส์ยืนจ้องมอง ร่างกายหนุ่มแน่นที่เปลือยเปล่าสะท้อนอยู่ในกระจกบานใหญ่ ในสมองเขายังหมกมุ่นอยู่กับภารกิจรักที่ไม่เสร็จสิ้น เสียงน้ำจากฝักบัวดังเป็นจังหวะเหมือนเสียงสะท้อนของความคิดในหัวที่ยังหมกมุ่น

เขาโยกร่างชายไปใต้สายน้ำเย็นที่ไหลริน ปล่อยให้มันชโลมร่างกายและหวังว่าจะชำระล้างความเร่าร้อนในจิตใจ แต่ถึงแม้น้ำจะเย็นเพียงใด มันกลับไม่อาจเติมเต็มช่องว่างความต้องการในหัวใจเขาได้…

เจมส์ปิดเปลือกตา หายใจลึก พลางปล่อยมือไปตามสัญชาตญาณที่คุ้นเคย ท่อนที่หวงแหนที่เขาจับแน่นนั้นเคยเป็นสิ่งที่เขาภูมิใจ แต่ค่ำคืนนี้กลับไม่เหมือนเดิม เขาพยายามนึกถึงภาพอย่างและบางคนที่ร้อนแรงเพื่อสนองความรู้สึก เคลื่อนมือซ้ายหยิบนิตยสารปลุกใจชายที่เขาแอบไว้ใช้สำเร็จอารมณ์

เสียงน้ำยังคงดังต่อเนื่อง เจมส์ขยับมือขึ้นลงอย่างเชื่องช้าจินตนาการและสลับมองภาพเล่มนั้นไปมาเขาจินตาการถึงบางอย่างที่น่าตื่นเต้นราวกับสงครามที่มัดแน่นนักโทษสาวพลางเคลื่อนมือขึ้นลงบนท่อนเอ็นที่ขึ้นลำอย่างเร้าใจตามเสียงของน้ำที่ไหลแรง กลบเสียงหนุ่มที่ร้องลั่นเมื่อน้ำชายพุ่งจนสำเร็จกาม

หลังจากเสร็จกิจชำระร่างแล้วเจมส์ก้าวออกจากห้องอาบ เขาเหลือบมองไปที่เตียง เห็นอิมิลี่นอนอย่างไม่ขยับ เปลือกตาเธอปิดสนิท ร่างของเธอขดตัวเล็กน้อยใต้ผ้าห่ม ใบหน้าเธอดูสงบเมื่อเธอได้พักผ่อน

เขาเดินเข้าไปใกล้ช้า ๆ ราวกับกลัวจะปลุกเธอ ดวงตาของเขาไล่สำรวจใบหน้าที่คุ้นเคยแต่ดูเหมือนจะเต็มไปด้วยความเศร้าที่เขาไม่เคยสังเกตมาก่อน

เจมส์ค่อยๆนั่งลงข้างเธอ เอื้อมมือไปเกลี่ยเส้นผมที่ตกลงมาปรกหน้าเธอเบา ๆ ก่อนจะก้มตัวลง เคลื่อนริมฝีปากจูบหน้าผากของเธออย่างแผ่วเบา

……

แสงแดดลอดผ่านม่านบางเบากระทบใบหน้าของเอมิลี่ เธอพลิกตัวบนเตียงขาวนวล เศษผ้าห่มสีขาวพันตัวอย่างหลวม ๆ มือที่เหยียดไปด้านข้างเพื่อหาความอบอุ่นของเจมส์กลับพบเพียงความว่างเปล่า

เธอค่อย ๆ เปิดตาขึ้นช้า ๆ หัวใจเต้นแผ่วเบาเมื่อมองเห็นพื้นที่ข้างว่างเปล่า เจมส์จากไปอีกแล้ว...แต่เช้าตรู่เหมือนเดิม

สายตาของเธอเหลือบไปเห็นกระดาษโน้ตใบเล็กที่วางไว้บนโต๊ะหัวเตียง ลายมือของเจมส์ยังคงคุ้นตาและเรียบร้อย

“วันนี้มีงานด่วนแต่เช้า อาจต้องนอนค้าง… ดูแลตัวเองด้วยนะ”

เอมิลี่ถอนหายใจยาว โน้ตใบนั้นช่างเหมือนกับทุกครั้งข้อความที่อ้างถึงงาน ข้อความที่บอกว่าเขาจะกลับดึก หรือไม่ก็อาจจะไม่กลับเลย

สายตาเลื่อนผ่านกรอบรูปที่บรรจุภาพถ่ายงานแต่งงานของเธอและเจมส์ ภาพในวันนั้นเธอสวมชุดเจ้าสาวสีขาวสะอาดบริสุทธิ์ ในอ้อมแขนของเจมส์ที่ยิ้มอย่างอ่อนโยน ความสุขในวันนั้นยังตราตรึงอยู่ในใจเธอ

วันนี้…ครบรอบ 10 ปีของการแต่งงานของเธอและเจมส์เธอควรจะรู้สึกยินดีแต่กลับมีบางสิ่งที่กดทับหัวใจของเธอไว้ซึ่งเธอพยายามหาคำตอบ…

เธอใช้นิ้วลูบเบา ๆ บนกรอบรูป ความอบอุ่นในรอยยิ้มของพวกเขาในวันนั้นช่างแตกต่างจากความเงียบเหงาในวันนี้ เอมิลี่รู้ดีว่าเจมส์ไม่ใช่คนเลวร้าย เขาเป็นผู้ชายที่รับผิดชอบและทุ่มเทกับงานอย่างเต็มที่ แต่ความรักที่เธอเคยรู้สึกชัดเจนในทุกวัน กลับดูเหมือนจางลงเรื่อย ๆ

เธอวางกรอบรูปไว้บนตัก นัยน์ตาแววเศร้าเล็กน้อย ก่อนจะหลับตา สูดลมหายใจลึกเพื่อพยายามควบคุมความรู้สึกทั้งหมด เสียงถอนหายใจยาวเบา ๆ ดังขึ้นในห้องที่เงียบสนิท

เธอค่อยๆคลายมือจากกรอบรูปแล้ว วางมันลงบนโต๊ะใกล้ตัวเหมือนกับการวางความทรงจำที่ไว้ชั่วคราว

เธอยืดตัว ขึ้น ฝีเท้าของเธอเดินอย่างช้า ๆ และมั่นคง เธอเปิดประตูห้องน้ำ กลิ่นสบู่จาง ๆ และเสียงน้ำไหลกลายเป็นจังหวะที่ช่วยปลบรรเทาความเหนื่อยล้าจากใจ แม้ในความสงบนั้น เธอปล่อยน้ำอุ่นไหลผ่านตัว เคลิ้มไปกับสายน้ำที่ไหลผ่านร่างใช้สบู่เคลื่อนไปทั่วเรือนร่างที่เปลี่ยวเหงา ในวันครบรอบแต่งงานที่แสนหดหู่ สายน้ำชโลมร่างที่โหยหา ให้คลายอารมณ์ที่ค้างเมื่อคืนที่ผ่านพลางหลับตาเคลื่อนนิ้วเรียวไล้ทุกจุดไวต่อการสัมผัสตามแรงตัณหาที่เธอต้องการ เสียงน้ำกระทบร่างแรงขึ้นราวว่าเธอกำลังปลดเปลื้องความเร่าร้อนให้เป็นรางวัลแก่ตัวเองในวันครบรอบวันแต่งงาน ที่แสน โดดเดี่ยวและเปลี่ยวใจ