บทที่8.เส้นทางเริ่มต้นแห่งตัณหา

บนถนนที่ทอดตัวผ่านป่าและสวนเขียวชอุ่ม เสียงเครื่องยนต์ของรถยนต์หรูสีดำดังแผ่วเบาเหมือนกลมกลืนไปกับธรรมชาติรอบข้าง

แอลซ่านั่งอยู่บนเบาะหนังข้างเจมส์ ท่าทางของเธอมั่นใจพลางชี้นิ้วไปยังทิศทางข้างหน้า "ใช้ทางนี้ดีกว่าค่ะ ทางลัดเข้าด้านหลังของโครงการ" น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความแน่ใจและผ่อนคลาย

เจมส์ปรายตามองไปตามทิศที่เธอบอก ก่อนพยักหน้าเบาๆ แล้วหมุนพวงมาลัยอย่างนุ่มนวล รถคันหรูเคลื่อนตัวเข้าสู่ถนนสายเล็กที่ราวกับถูกลืมเลือนจากกาลเวลา ทั้งสองข้างทางถูกปกคลุมด้วยร่มเงาของต้นไม้ใหญ่ กิ่งก้านหนาแน่นปกคลุมเป็นอุโมงค์ แสงแดดลอดผ่านใบไม้ลงมาราวกับภาพวาดอันละเอียดอ่อน เสียงใบไม้กระทบกันแผ่วๆ กับสายลม ทำให้บรรยากาศดูเหมือนฉากในนิยายที่อบอุ่นและลึกลับในเวลาเดียวกัน

แต่ความสงบนั้นอยู่ได้ไม่นาน เสียง "ปึ้ง!" ดังสนั่นจากใต้ท้องรถทำให้ทุกอย่างชะงัก เจมส์รีบเหยียบเบรก สีหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดทันที เขาหันมามองแอลซ่า ดวงตาเบิกกว้าง

“ผมว่าเรามีปัญหาแล้วละครับ” เจมส์กล่าวเสียงหนักแน่นแต่เสียงสะท้อนถึงความกังวลพลางหักพวงมาลัยนำรถจอดเข้าข้างทางใต้เงาป่าทึบ

เขาเปิดประตูและก้าวลงจากรถทันที เสียงรองเท้ากระทบพื้นดินดังก้องเล็กน้อยในความเงียบสงบของป่า แอลซ่าตามลงมาอย่างรวดเร็ว เธอขมวดคิ้ว มองเขาด้วยความสงสัยและคาดหวัง

เจมส์เดินไปที่ล้อหน้าด้านซ้าย เขาชะโงกมองยางรถอย่างใกล้ชิด สีหน้าของเขาไม่สู้ดี ดวงตาจับจ้องไปที่ยางที่แบนจนแนบกับพื้นถนน “เหยียบอะไรเข้าแน่ๆ” เขาพึมพำเบาๆ ก่อนลุกขึ้นยืนเต็มความสูง หันกลับมาสบตาแอลซ่า

“แย่แล้ว ล้อรถโดนตะปู” เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจัง พลางยกมือขึ้นปาดหน้าผากเบาๆ ราวกับกำลังคิดหาทางแก้ไข

สายตาของเขากวาดมองไปรอบอย่างตั้งใจเพื่อประเมินสถานการณ์โดยรอบแล้วหันกลับมาหาแอลซ่า ดวงตาของเขาฉายแววมั่นใจแต่จริงจัง

“คุณรอผมสักครู่นะครับ ผมต้องเปลี่ยนยางสำรอง” น้ำเสียงของเขานุ่มนวลแต่หนักแน่น แฝงด้วยความชัดเจน

แอลซ่าพยักหน้ารับ พร้อมส่งยิ้มจางๆ ที่เผยความไว้ใจ เธอยืนอยู่ข้างรถด้วยท่าทีที่เต็มไปด้วยความสง่างาม สายตาของเธอจับจ้องเจมส์ขณะเขาเริ่มถอดแจ็กเก็ตออกอย่างคล่องแคล่ว เผยให้เห็นเสื้อเชิ้ตที่เขาเพิ่งผ่อนกระดุมลงเล็กน้อยเพื่อความสะดวกในการเคลื่อนไหว

เธอมองตามเขาด้วยความสนใจ ร่างกายของเขาดูแข็งแรงและสมส่วน ท่าทางการเคลื่อนไหวที่มุ่งมั่นทำให้เธออดรู้สึกทึ่งไม่ได้ แม้ตัวเธอเองจะไม่ทันสังเกต แต่แววตาของเธอพราวระยับขึ้น เป็นประกายแห่งความชื่นชม

เจมส์เดินไปท้ายรถ หยิบล้อสำรองและเครื่องมือออกมา ขณะที่เขานั่งลงเปลี่ยนยางบนพื้นดินข้างทาง แอลซ่ามองด้วยความสนใจสียงโลหะของน็อตหมุนก้องเบาๆ ในอากาศ ทุกการเคลื่อนไหวแสดงถึงความชำนาญ

……..

“เสร็จแล้วครับ” เขาพูดขึ้นอย่างภูมิใจเมื่อน็อตตัวสุดท้ายถูกขันจนแน่น แล้วผ่อนลมหายใจเบาๆ พร้อมดึงเครื่องมือออกจากล้อ เแต่สายตาของเขาเลื่อนลงไปสะดุดกับรองเท้าส้นสูงของแอลซ่า ซึ่งแวววับสะท้อนแสงแดดที่ลอดผ่านใบไม้เหนือหัว รองเท้าคู่นั้นดูโดดเด่นท่ามกลางพื้นดินสีน้ำตาลเข้ม

ดวงตาของเขาไล่ตามขาเรียวสง่างามราวกับถูกมนต์สะกด ที่ข้างนึงยกขึ้นตั้ง45 องศาขณะที่ร่างเธอแนบไปกับตัวรถหรู เขาเลื่อนสายตาไปจนถึงใบหน้าของเธอที่เผย รอยยิ้มที่แฝงเสน่ห์ลึกลับ เจมส์เผลอหยุดนิ่งอยู่ในจังหวะนั้น ราวกับเวลารอบตัวเขาหยุดหมุนไปชั่วขณะ หัวใจของเขาเต้นแรงจนเขาแทบจะได้ยินเสียงตัวเอง

เขายืดตัวขึ้นเต็มความสูง พลางปัดเศษดินที่ติดมืออย่างลวกๆ สายตาของเขาสบกับเธออีกครั้ง คราวนี้ลึกซึ้งกว่าที่เคย ดวงตาสีเข้มของเขาเผยความรู้สึกที่ยากจะปิดบัง ทั้งความกระหายที่ลึกล้ำและความหลงใหลที่เขาไม่เคยรู้ว่ามีอยู่ในตัวเอง ราวกับแรงดึงดูดที่มองไม่เห็นได้ดึงเขาให้เข้าใกล้แอลซ่ามากขึ้นโดยไม่รู้ตัว

ในขณะที่แอลซ่าจ้องกลับมา แววตาของเธอเฉียบคมและตอบสนองอย่างทันที เธอรับรู้ถึงสิ่งที่กำลังก่อตัวขึ้น และไม่ได้หลีกหนี แต่กลับส่งสายตาที่เต็มไปด้วยเล่ห์เหลี่ยมและความท้าทายไปยังเขา

ความรู้สึกที่ปะทุในอกทั้งสองราวกับพายุที่พร้อมจะพัดโหมแรง เจมส์โน้มตัวเข้าหาแอลซ่ามือคว้าเอวบางเข้าแนบชิดพลางเลื่อน ริมปากหนาประกบริมปากของเธอดันลิ้นอุ่นแลกรสอย่างดูดดื่มราวกับไม่เคยสัมผัสหญิงสาวมาแรมปี

ในจังหวะที่เต็มไปด้วยความกระหายและเร่าร้อน มือของเขาเคลื่อนลูบไล้ขาเรียวไถลไล้เข้าไปใต้ชายกระโปรงที่พริ้วไหวตามจังหวะอารมณ์การเคลื่อนไหวของแอลซ่า

“คุณ เร่าร้อนมากแอลซ่า”ริมปากเขาขยับด้วยน้ำเสียงกระสันอย่างแผ่วเบา

เธอตอบโต้รุกเขาอย่างหนักราวกับเขาคือคน ที่เธอปรารถนาเช่นกัน นิ้วเรียวของเธอเลื่อนต่่ำสัมผัสท่อนชายที่ขึ้นลำ ในณะที่ความรู้สึกที่แล่นผ่านตัวเขาในขณะนั้นรุนแรงและหื่นกะหาย หัวใจของเขาเต้นแรงจนแทบจะกระโดดออกจากอก ร่างกายตอบสนองอย่างไร้การควบคุมต่อหญิงสาวผู้แสนมั่นใจตรงหน้า

พลันเสียงเรียกเข้า "ติ้ง ติ้ง" ดังขึ้น ขัดจังหวะอารมณ์ที่กำลังไหลลื่นราวสายน้ำ ความรู้สึกที่พลุ่งพล่านเมื่อครู่พลันหยุดนิ่ง

เจมส์และแอลซ่าขยับตัวออกจากกันเล็กน้อย ราวกับพยายามดึงสติกลับมาจากตัณหาที่แผ่ซ่าน แอลซ่าจัดกระดุมเสื้อหน้าอกให้เข้าที่อย่างรวดเร็ว ขณะที่เจมส์ล้วงโทรศัพท์ขึ้นมาจากกระเป๋า

เขามองหน้าจอครู่หนึ่ง เห็นชื่อของคนสำคัญจึงกดรับสายอย่างไม่ลังเลเสียงทุ้มจากปลายสายดังชัดเจน

“คุณทนายเย็นนี้เจอผมผมที่บาร์นะ ให้เลขาผมนำคุณมาได้เลย”

เจมส์ฟังอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนตอบกลับสั้นๆ ด้วยน้ำเสียงที่นิ่งและจริงจัง

“ครับ”

เมื่อวางสายและเก็บโทรศัพท์เข้าที่ เขาหันกลับมามองแอลซ่าอีกครั้ง ดวงตาที่พราวระยับและแฝงเสน่ห์ร้อนแรงดูไม่มีทีท่าว่าจะจางหาย แม้บรรยากาศเพิ่งถูกขัดจังหวะไป แต่การสบตาของทั้งสองเหมือนยิ่งทำให้ทุกอย่างเข้มข้นขึ้น

สายตาแห่งกามและราคะที่ทั้งคู่ส่งให้กันบอกได้ชัดเจนว่า ความรู้สึกที่เกิดขึ้นนี้ไม่มีทางถอยกลับไป ….