บทที่10.สัมผัสแห่งอารมณ์

ที่ร้านภาพ The Brushstroke

เสียงกระดิ่งหน้าประตูดัง กริ๊ง กริ๊ง ขณะที่หญิงสาววัยกลางคนในชุดผ้าเนื้อดีสีเข้มที่ตัดเย็บอย่างพิถีพิถันก้าวเข้ามา ใบหน้าของเธอแต่งแต้มอย่างปราณีตเข้ากับผมลอนสีดำที่จัดเรียงอย่างไร้ที่ติ สายตาเธอกวาดมองรอบร้านพลางขาก้าวเป็นจังหวะดังก้องรอบห้อง ราวกับกำลังค้นหาสิ่งที่มีความหมายที่สุด

“สวัสดีครับ คุณผู้หญิง” เลโอก้าวออกมาจากเคาน์เตอร์

“มีอะไรให้ผมแนะนำไหมครับ?แต่เหลือเวลาอีก 15 นาทีร้านจะปิด” เขากล่าวพลางเหลือบมองนาฬิกาข้อมือ

เธอหันมามองเขาด้วยดวงตาคมกริบ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่น “ฉันกำลังมองหาภาพวาดที่เป็นชายหนุ่ม ราวกับหลุดออกมาจากนิยาย”

แต่สายตาของเธอหยุดที่ใบหน้าเลโอชั่วครู่ ก่อนจะหันกลับไปมองภาพวาดที่จัดแสดงอยู่รอบตัว “แต่ภาพพวกนี้... ไม่มีวิญญาณ ฉันต้องการอะไรมากกว่านั้น”  เธอกล่าวด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ทว่าเต็มไปด้วยความผิดหวัง “ฉันต้องการอะไรมากกว่านั้น ”

ในขณะนั้น อิมิลี่ ก้าวแหวกม่านจากห้องด้านหลังออกมา

“สวัสดีค่ะ คุณอลิซซาเบธ มีอะไรให้ฉันช่วยไหมคะ?” อิมิลี่ถามด้วยน้ำเสียงสุภาพ เธอจำลูกค้าคนนี้ได้ดี อลิซซาเบธเป็นลูกค้าชั้นสูงของแกลเลอรีผู้มีรสนิยมและความต้องการที่เฉพาะเจาะจง

"สวัสดี อิมิลี่" อลิซซาเบธเอ่ยขึ้น น้ำเสียงของเธอนุ่มนวลแต่แฝงไปด้วยอำนาจบนใบหน้าที่แต่งแต้มด้วยสีสันจากเครื่องสำอางพรีเมี่ยม

"ฉันต้องการหาภาพวาดของชายหนุ่มที่มีชีวิต... มีวิญญาณ" เธอพูดพลางทอดสายตาไปยังภาพวาดรอบร้าน น้ำเสียงของเธอแน่วแน่ราวกับว่าคำขอนี้ไม่ได้เป็นเพียงการซื้อขาย แต่เป็นการแสวงหาบางสิ่งที่เธอโหยหา

แววตาของอลิซซาเบธสะท้อนภาพในจินตนาการของเธอออกมาอย่างชัดเจน ขณะที่เสียงรองเท้าส้นสูงของเธอกระทบพื้นเป็นจังหวะ คลิก คลิก ก้องอยู่ในบรรยากาศที่เงียบสงบของร้าน

"และฉันยอมจ่ายเต็มราคา สำหรับภาพนั้น" เธอพูดต่อ พร้อมหยุดยืนตรงหน้าอิมิลี่ น้ำเสียงของเธอเปี่ยมไปด้วยความมุ่งมั่น ราวกับย้ำถึงความสำคัญของสิ่งที่เธอต้องการอย่างที่สุด

อิมิลี่ยิ้มรับด้วยความสุภาพ แต่ภายในใจกลับรู้สึกถึงแรงกดดันจากคำขอที่จริงจังของลูกค้าคนสำคัญ "ได้เลยค่ะ คุณอลิซซาเบธ ฉันจะหาภาพวาดที่ตรงตามที่คุณต้องการที่สุด และเมื่อได้ชิ้นงานนั้นแล้ว ฉันจะติดต่อส่งงานให้ค่ะ"

อลิซซาเบธพยักหน้าช้า ๆ แววตาของเธอเต็มไปด้วยความคิดขณะหันไปมองภาพวาดที่ประดับอยู่รอบตัวอีกครั้ง ราวกับกำลังพิจารณาสิ่งที่เธอยังไม่ได้พบ

"งั้นฉันคงไม่มีอะไรแล้ว... แล้วเจอกันนะ อิมิลี่" เธอกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบง่าย แต่ยังแฝงไว้ด้วยมาดที่สง่างาม รอยยิ้มเล็กน้อยปรากฏบนใบหน้า ก่อนที่เธอจะหมุนตัวอย่างนุ่มนวลและก้าวออกจากร้าน

เสียงรองเท้าส้นสูงของเธอกระทบกับพื้นของแกลเลอรีดัง คลิก คลิก จนเสียงนั้นจางหายไปหลังประตูที่ปิดลง

อิมิลี่และเลโอมองตามร่างของเธอจนลับไปจากสายตา ก่อนที่อิมิลี่จะหันกลับมามองเลโอ ใบหน้าของเธอแฝงความมุ่งมั่น

“คุณพร้อมหรือยังคะ?” เธอถามด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล แต่จริงจัง

เลโอยิ้มเล็กน้อยก่อนพยักหน้า “ยินดีครับ”

อิมิลี่ยิ้มตอบ “งั้นเรามาต่อกันเลยค่ะ” เธอกล่าวพร้อมเดินนำเลโอไปยังห้องวาดด้านใน ทั้งสองเตรียมที่จะสร้างงานศิลปะที่อาจเป็นคำตอบสำหรับความต้องการที่ลึกซึ้งของอลิซซาเบธ

อิมิลี่จ้องมองผืนผ้าใบตรงหน้า ภาพวาดของเลโอที่เธอได้แต่งแต้มค้างไว้วันก่อน ท่าทางของเธอดูจริงจัง ราวกับกำลังพยายามค้นหา "ชีวิต" และ "วิญญาณ" ที่อลิซซาเบธต้องการเห็น สมองของเธอครุ่นคิดถึงวิธีถ่ายทอดความรู้สึกที่จับต้องไม่ได้ให้ปรากฏบนผืนผ้าใบ

ข้าง ๆ เธอ เลโอยืนอยู่ด้วยท่าทางสงบนิ่ง แววตาเขามองอิมิลี่ด้วยความเข้าใจ เขาเหลือบมองภาพวาดก่อนจะหันมามองเธอ แล้วเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล

“คุณลองใช้หัวใจสื่ออารมณ์ในตัวผมสิครับ”

อิมิลี่ชะงัก หันมองเลโอด้วยความประหลาดใจ แต่คำพูดของเขากลับทำให้เธอเริ่มเข้าใจอะไรบางอย่าง เธอหลับตาลงชั่วครู่ หายใจลึก และพยายามเชื่อมโยงกับตัวตนของเลโอ ผ่านแววตา รอยยิ้ม และท่าทางที่เขาแสดงออก

เลโอปลดกระดุมเสื้อทีละเม็ด เผยให้เห็นแผ่นอกที่มีกล้ามเนื้อชัดเจน ผิวที่ตึงกระชับสะท้อนแสงไฟอ่อน ๆ ในห้อง เขาเอนตัวลงบนโซฟาที่บุด้วยผ้ากำมะหยี่นุ่ม เส้นสายของท่าทางเต็มไปด้วยความมั่นใจ แต่แฝงไปด้วยความผ่อนคลายราวกับเขาเกิดมาเพื่อเป็นแบบให้วาด

“เรามาเริ่มวาดภาพใหม่กัน” เลโอพูด น้ำเสียงนุ่มทุ้มของเขาแฝงไปด้วยเสน่ห์ ใบหน้าคมชัดของเขาหันมามองอิมิลี่ แววตาที่มีประกายความท้าทายเล็ก ๆ สบเข้ากับสายตาของเธอ

อิมิลี่รู้สึกถึงแรงกดดันและแรงบันดาลใจในเวลาเดียวกัน เธอจ้องมองเขาและสูดลมหายใจลึก เธอไม่สามารถปฏิเสธได้ว่าทุกสิ่งที่อยู่ตรงหน้าคือภาพที่สมบูรณ์แบบสำหรับการสร้างผลงานที่เต็มไปด้วย "ชีวิต" และ "วิญญาณ"

เธอหยิบพู่กันขึ้นมา พยายามรวบรวมสมาธิ ขณะที่ปลายพู่กันเริ่มสัมผัสกับผืนผ้าใบ สายตาของเธอจับจ้องไปยังแสงและเงาที่ตกกระทบกับกล้ามเนื้อของเขา ทุกเส้นสายถูกถ่ายทอดออกมาด้วยความตั้งใจ ใบหน้าคมของเขาเป็นจุดเด่นที่เธอใส่ใจในรายละเอียดที่สุด

“ดีมากค่ะ... อยู่ท่านี้สักครู่” อิมิลี่พูดเบา ๆ น้ำเสียงของเธอมีสมาธิเต็มที่ขณะที่สายตาจับจ้องไปยังเลโอที่นั่งเอนตัวอยู่บนโซฟา พู่กันในมือเริ่มเคลื่อนที่ไปบนผืนผ้าใบ ท่วงท่าของเลโอและแสงเงาที่ตกกระทบทำให้ภาพเริ่มมีมิติและชีวิตชีวาขึ้น

บรรยากาศในห้องเงียบสงบจนได้ยินเสียงแผ่วเบาของลมหายใจ จนกระทั่งเสียงสั่นเบา ๆ จากโทรศัพท์มือถือของอิมิลี่ทำลายความเงียบ เธอเหลือบมองหน้าจอเล็กน้อย เห็นข้อความจากเจมส์:

"คืนนี้ไม่ได้กลับนะ ดูแลตัวเองด้วย"

เธอหยุดชั่วครู่ ราวกับสมองกำลังประมวลผลข้อความนั้น แต่เพียงเสี้ยววินาที เธอเลือกที่ไม่ตอบสนองของข้อความนั้น สายตาของเธอกลับมาที่เลโอและภาพที่อยู่เบื้องหน้า

…….

“ทุกอย่างดูดี แต่ขาดอะไรบางอย่าง...” อิมิลี่พึมพำกับตัวเองอย่างแผ่วเบา ขณะที่ดวงตาจับจ้องภาพวาดตรงหน้า แต่กลับยังรู้สึกว่ามันไม่สมบูรณ์ เธอเงยหน้ามองใบหน้าคมชัดของเลโอ ดวงตาของเธอเคลื่อนไล่ไปตามร่างกายของเขา รูปร่างที่สมบูรณ์แบบและมีเสน่ห์ แต่เธอยังไม่สามารถจับจุดที่ขาดไปได้

เลโอสังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงในสีหน้าของเธอ เขาลุกขึ้นจากโซฟาอย่างนุ่มนวล ก้าวเข้ามาหาอิมิลี่ ขณะที่เธอยังคงหลุบตามองภาพด้วยความครุ่นคิด มือของเขาจับมือเธออย่างแผ่วเบาแล้ววางลงบนแผ่นอกของเขา

“ลองสัมผัสดูสิครับ” เขาพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มลึก มีเสน่ห์เย้ายวน สายตาของเขาประสานกับดวงตาของอิมิลี่ที่ดูสับสน มือของเธอเคลื่อนไปบนแผงอกแน่นหนาของเขาอย่างช้า ๆ ราวกับถูกสะกด

ดวงตาแพรวพราวของเลโอส่งผ่านบางสิ่งราวกับต้องการสนองบางอย่างที่เธอขาดหาย ความใกล้ชิดนั้นทำให้เธอรู้สึกเหมือนกำลังจะตกหลุมพราง เธอรีบดึงมือกลับและสูดลมหายใจลึกเพื่อเรียกสติ

“ฉันแต่งงานแล้ว...” เธอคิดในใจ ราวกับต้องเตือนตัวเองให้กลับมาสู่ความเป็นจริง

“เดี๋ยวฉันเลี้ยงข้าวเย็นคุณดีกว่า เย็นนี้” อิมิลี่พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงร่าเริงผิดปกติ แท้จริงแล้วเธอพยายามทำลายบรรยากาศที่กำลังจะเลยเถิด เธอหมุนตัวกลับไปยังโต๊ะทำงาน หลบสายตาที่เลโอมองเธออย่างแรงกล้า

“เดี๋ยวเราค่อยกลับมาต่อกันใหม่ค่ะ” อิมิลี่กล่าวด้วยน้ำเสียงพยายามควบคุมให้มั่นคง มือของเธอค่อย ๆ จัดเรียงพู่กันและอุปกรณ์วาดภาพลงบนโต๊ะ

ร่างกายของเธอสั่นระริกหัวใจเต้นแรงจนเธอรู้สึกถึงมันในอก ท่ามกลางบรรยากาศที่ดูเหมือนจะคุกรุ่นไปด้วยอำนาจภายในที่ซ่อนเร้น….