ตอนที่ 4/1

คาร่าถึงกับพูดไม่ออกเพราะสิ่งที่ได้ยินจากปากของคนที่เธอรักมาก ทำให้ความรู้สึกที่อยากจะกอดเพื่อนเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะปลิดชีพตัวเองหายไปเป็นปลิดทิ้ง

"นี่คาร่า เวลาที่เธอเศร้าเธอจะชอบกินของหวาน งั้นเดี๋ยวฉันจะออกไปหาไอติมมาให้นะ ถ้าฉันกลับมาจะต้องมีแต่ความสดใสบนใบหน้านะเข้าใจไหม ไม่งั้นเธออดกินแน่"

"ขอบใจนะ ฉันจะตั้งตารอเลยล่ะ" คาร่ามองตามหลังเล็กของเพื่อนด้วยสายตาละห้อย เป็นอีกครั้งที่เพื่อนรักได้ช่วยให้เธอรู้สึกอยากจะมีชีวิตอยู่ต่อไป

เธอยังจำความรู้สึกครั้งแรกที่เจอกับอิ่มเอมได้ เป็นคนแปลกหน้าคนแรกที่เธอเปิดใจอยากจะพูดเรื่องของตัวเองให้ฟัง

"ถ้าเธออยากเข้มแข็งขึ้น อันดับแรกเลย จิตใจของเธอต้องเข้มแข็งก่อน แล้วก็ต้องดูสาเหตุว่าทำไมเธอถึงชอบโดนเพื่อนแกล้ง จากนั้นเราก็ต้องเข้มแข็งและอย่ากลัวที่จะต้องเผชิญหน้ากับคนเหล่านั้น ยิ่งถ้าเธอกลัว คนพวกนั้นก็จะยิ่งได้ใจนะ"

คาร่าหยิบยาที่เตรียมไว้เททิ้งลงถังขยะ ไม่รู้ทำไมเธอถึงตัดสินใจที่จะไม่ฆ่าตัวตาย เพียงแค่เธอคิดว่าถ้าอิ่มเอมกลับมาแล้วไม่เห็นหน้าเธออีกตลอดกาล เพื่อนที่เธอรักจะต้องเสียใจมากแน่ ๆ

"ไอติมมาแล้ว" อิ่มเอมหิ้วถุงไอติมและขนมหวานมาถุงใหญ่ ก่อนจะยื่นของกินทั้งถุงให้กับเพื่อน

"ขอบใจนะ"

"เพื่อนของเธอชวนให้ไปที่สระว่ายน้ำในตอนค่ำน่ะ เห็นบอกจะจัดปาร์ตี้กัน เดี๋ยวคืนนี้เราไปกันนะ เผื่อเธอจะได้รู้สึกผ่อนคลายขึ้นไง"

"ฉันไม่อยากไปเลย ฉันรู้สึกเบื่อ ๆ ยังไงไม่รู้"

"ไปเถอะนะ ฉันว่าเธอควรจะผ่อนคลายบ้าง ไม่ต้องกังวลใจอะไรทั้งนั้น เพราะฉันจะอยู่ข้างเธอเอง อย่ากังวลไปเลย"

"แต่ว่าฉัน..."

"นะ...ผ่อนคลายบ้าง ไหน ๆ เราก็มาพักผ่อนแล้ว เราก็มาสนุกกันให้เต็มที่เถอะนะคาร่า"

"เอางั้นก็ได้ ถ้าเธอว่าดีฉันจะไปก็ได้"

"มันก็ต้องดีอยู่แล้วสิ"

"แต่ฉันไม่อยากไปเจอคนพวกนั้นเลย"

"เธอก็แปลกคนนะ ไม่อยากเจอแต่ก็พามาด้วย"

"ถ้าพวกนี้ไม่มาด้วย ครอบครัวฉันไม่ยอมให้มาคนเดียวหรอก แต่เธอขอร้องขนาดนี้จะไปด้วยก็ได้"

"งั้นเดี๋ยวทานเสร็จเธอก็ไปหาชุดสวย ๆ มาใส่นะ ฉันจะถ่ายรูปให้"

"สมองของผู้บาดเจ็บได้รับความกระทบกระเทือนอย่างรุนแรง ต้องรีบส่งตัวไปที่โรงพยาบาลเฉพาะทางที่กรุงเทพฯ อย่างเร่งด่วน ช่วยประสานครอบครัวของคนป่วยเพื่อให้รับรู้อาการของเคสนี้ด้วยนะครับ ขออย่างเร่งด่วนที่สุด"

เพื่อนของคาร่ารีบให้เบอร์ติดต่อของครอบครัวคาร่าที่อยู่ในกรุงเทพฯ ทันที ก่อนจะโทรไปแจ้งข่าวอุบัติเหตุที่ไม่คาดคิดของคาร่าให้ครอบครัวของคาร่ารับรู้

อิ่มเอมก็เป็นห่วงเพื่อนเหลือเกิน เธอไม่สามารถทนนั่งอยู่เฉย ๆ ได้ นอกจากต้องเดินไปเดินมาอยู่หน้าห้องฉุกเฉินด้วยความกังวลใจ

"เกิดอะไรขึ้น ทำไมถึงทำสีหน้าตกใจแบบนั้นล่ะมายู"

"ก็พี่ชายของคาร่าน่ะสิ เขาโกรธสุด ๆ เลยล่ะ ตอนนี้กำลังจะเอาเครื่องบินส่วนตัวบินมาที่นี่แล้ว เห็นบอกว่าจะรับคาร่าไปรักษาเอง"

"ฟังจากที่เธอเล่าก็ปกตินี่นา แล้วทำไมเธอถึงได้ทำหน้าตากังวลแบบนั้นล่ะ"

"พวกเราต้องโดนพี่ชายคาร่าเล่นงานแน่ ๆ น้ำเสียงของคุณครูซดูโกรธมากจนฉันเสียวสันหลังเลยล่ะ"

"ก็เธอนั่นแหละ ดันไปพูดนินทาคาร่าจนนางมาได้ยินแล้วทะเลาะกันรุนแรงขนาดนั้น ถ้าเธอแค่ทะเลาะกันเฉย ๆ ไม่ไปผลักคาร่า เรื่องมันก็คงไม่เกิดแบบนี้หรอก แบบนี้ต้องแย่แน่ ๆ แล้วจะเอายังไงต่อดีล่ะ"

"ก็ไม่เห็นยาก เราก็โยนความผิดให้ยัยอิ่มเอมนั่นสิ"

"แต่ว่ายัยนั่นไม่ได้เป็นคนทำนะ"

"แล้วไงล่ะ เธอคิดว่าคุณครูซเขาจะเชื่อใครมากกว่ากัน ระหว่างคนแบบเราที่เป็นเพื่อนคาร่ามาตั้งแต่เรียนเกรดห้า กับคนที่ไม่มีหัวนอนปลายเท้าที่คุณครูซเกลียดน่ะ"

"นั่นสินะ งั้นก็เอาตามนั้นแหละ"

ทางด้านอิ่มเอมก็จิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว เธอได้แต่อ้อนวอนและภาวนาให้คาร่าปลอดภัยอยู่ในใจแบบนั้น

หนึ่งชั่วโมงต่อมา พี่ชายของคาร่าก็มาถึงหน้าห้องฉุกเฉินของน้องสาว พร้อมกับทำสีหน้าไม่พอใจทันทีเมื่อเห็นใบหน้าของอิ่มเอม

"นี่เธอยังโผล่หน้าเข้ามาวุ่นวายในชีวิตของน้องสาวฉันอีกหรือไง เธอคิดจะลองดีกับฉันสินะ เดี๋ยวรอให้ฉันจัดการเรื่องคาร่าจบก่อน ถ้าน้องสาวฉันเป็นอะไรแม้แต่ปลายเล็บ เธอเจอดีแน่!"

เจ้าหน้าที่รีบนำตัวของคาร่าไปรักษาตัวที่โรงพยาบาลเฉพาะทางอย่างเร่งด่วน อิ่มเอมเห็นสภาพของเพื่อนที่ถูกนำตัวออกมาจากห้องฉุกเฉินก็สงสารเพื่อนจับใจ แล้วก็วิ่งตามเตียงไปด้วย

"คาร่า…เธอต้องรีบหายนะ เธอต้องเข้มแข็งนะคาร่า"

ปึก!

มือหนาผลักคนตัวเล็กออกไปให้ห่างจากรัศมีของน้องสาวจนอิ่มเอมล้มไปกองลงกับพื้น

"หลีกไป! อย่ามายุ่งกับคาร่าอีก แล้วนี่เป็นสารเตือนครั้งสุดท้าย ถ้าเธอยังโผล่เข้ามาในชีวิตน้องสาวฉันอีก ทั้งเธอและครอบครัวเจอดีแน่"

อิ่มเอมมองตามเตียงที่ถูกเข็นออกไปด้วยแววตาเศร้า เพราะจากนี้ไปเธอไม่รู้เลยว่าจะสามารถติดตามอาการของเพื่อนได้ยังไง เพราะเธอมั่นใจมากว่าครอบครัวของคาร่าจะต้องปิดกั้นไม่ให้เธอไปยุ่งกับคาร่าอีกอย่างแน่นอน