ตอนที่ 4/2

ผ่านมาหนึ่งสัปดาห์หลังจากเกิดเหตุการณ์ในวันนั้น อิ่มเอมก็อยากรู้เหลือเกินว่าเพื่อนสาวของเธอเป็นยังไงบ้าง แต่เธอก็จนหนทางที่จะหาข่าวคราวของเพื่อนสนิท เพราะถึงเธอจะพยายามโทรไปหาเบอร์ส่วนตัวของคาร่ากี่ครั้งก็ไม่ติดอยู่ดี

"ใกล้ได้เวลาแล้วสินะ" อิ่มเอมลุกขึ้นจากเก้าอี้ในห้องนอน แล้วส่องกระจกดูความเรียบร้อยของตัวเอง ก่อนจะเดินลงไปชั้นล่างแล้วไปยังตึกแถวติดกันที่เป็นบ้านของแฟนพี่ชาย

"เดี๋ยวหนูไปเรียกแท็กซี่ให้นะคะ"

"ไม่ต้องหรอกเอม เดี๋ยวพี่ชายพี่จะไปส่งที่สนามบินเองน่ะ ไม่เกินครึ่งชั่วโมงน่าจะถึง เอมเข้ามารอข้างในด้วยกันก่อนสิ"

"ค่ะพี่หญิง"

"เอมแน่ใจนะว่าอยู่คนเดียวได้ จะไม่ไปอยู่ต่างประเทศกับพวกพี่จริง ๆ ใช่ไหม ยังไงพี่ก็เป็นห่วงเอมอยู่ดี ผู้หญิงตัวคนเดียวอยู่บ้านคนเดียวแบบนี้ พี่อดเป็นห่วงไม่ได้จริง ๆ"

"พี่โอบจะเอาหนูไปเป็นภาระอีกหรือไงคะ ค่าใช้จ่ายที่โน่นก็ไม่ใช่น้อย ๆ เลย หนูอยู่ที่นี่แหละค่ะดีแล้ว เพราะพี่จะได้เก็บเงินเอาไว้รักษาขาได้เต็มที่"

"แต่พี่อยากให้เอมไปด้วยนะ เพราะเอมก็เรียนมหาวิทยาลัยระบบเปิดอยู่แล้ว ไม่จำเป็นต้องเข้าเรียน ถึงเวลาก็แค่ไปสอบเท่านั้น เมื่อถึงตอนนั้นก็ค่อยบินกลับมาสอบก็ได้"

"ไม่เป็นไรจริง ๆ ค่ะพี่หญิง หนูไม่อยากรบกวนพี่จริง ๆ นี่พี่ก็ต้องขายไร่ขายสวนที่ต่างจังหวัดเพื่อจะให้พี่โอบได้ไปรักษาตัวที่ต่างประเทศแบบนี้ แค่นี้หนูก็เกรงใจจะแย่อยู่แล้วค่ะ ขอแค่ให้พี่ชายของหนูหายเป็นปกติก็พอแล้ว ส่วนทางนี้ไม่ต้องเป็นห่วงนะคะ"

"เอมอยู่ที่นี่คนเดียวก็ต้องดูแลตัวเองด้วยนะ แล้วก็อย่าขาดการติดต่อจากพวกพี่ด้วย ส่วนงานพิเศษก็ไม่ต้องโหมหนักมากเพราะเอมไม่จำเป็นต้องทำงานหนักเพื่อรักษาพี่โอบอีกแล้วเข้าใจไหม อย่าทำเกินกำลังตัวเองล่ะ ให้ทำเท่าที่ไหวก็พอ"

"เข้าใจแล้วค่ะพี่หญิง"

"เอมก็ดูแลตัวเองด้วยนะ พี่จะรีบรักษาร่างกายให้หายแล้วจะได้รีบกลับมา"

"หนูเป็นกำลังใจให้พี่นะคะ ว่าแต่ทำไมต้องไปถึงต่างประเทศล่ะคะ ที่ไทยเรารักษาไม่ได้หรือคะพี่หญิง"

"ที่ประเทศเราก็รักษาได้นะ แต่ที่ต่างประเทศมันมีเทคโนโลยีทางการแพทย์ที่ทันสมัยกว่า ส่วนพี่ก็อยากจะให้พี่โอบหายให้เร็วที่สุดด้วย พี่ถึงได้ตัดสินใจขายที่ที่ต่างจังหวัดเพื่อเอาเงินมารักษานี่แหละ ถ้าหายแล้วก็ค่อยมาสร้างทุกอย่างด้วยกันใหม่"

"ขอบคุณพี่หญิงมากนะคะที่ทำเพื่อพี่ชายของหนูขนาดนี้ หนูขอให้พี่โอบกลับมาเดินได้เร็ว ๆ นะคะ หนูจะรอฟังข่าวดีของพี่ที่นี่ค่ะ"

"นี่เป็นกุญแจบ้านของพี่นะ ยังไงพี่ก็ฝากเอมดูแลบ้านให้พี่หน่อย ถ้าว่าง ๆ ก็มาทำความสะอาดให้พี่สักเดือนละครั้งก็ได้"

"ค่ะพี่หญิง เดี๋ยวไว้เอมจะเข้าไปทำความสะอาดให้บ่อย ๆ นะคะ"

"รถพี่ชายพี่มาจอดข้างหน้าแล้วล่ะ เอมไม่ต้องไปส่งพี่หรอกนะ จากที่นี่ไปสนามบินสุวรรณภูมิก็ไกลด้วย ส่วนพี่ชายพี่ถ้าไปส่งที่สนามบินแล้วก็คงไม่ได้กลับมาที่บ้านแล้วล่ะ ก็คงจะเลยกลับไปต่างจังหวัดเลย เดี๋ยวพี่ก็จะห่วงเอมอีกที่ต้องกลับคนเดียว ส่งพี่ขึ้นรถตรงนี้ก็พอนะ"

"แต่ว่าเอมอยากไปส่ง..."

"เอาตามที่พี่หญิงว่านั่นแหละนะเอม อย่าทำให้พี่เป็นห่วงเลยนะ มาให้พี่กอดหน่อยสิ" อิ่มเอมรีบวิ่งเข้าไปกอดพี่ชายที่นั่งอยู่บนวีลแชร์ น้ำตาที่เธออุตส่าห์กลั้นมันไว้ก็ไหลออกมาทันที

"ร้องไห้จนได้สินะ โตแล้วก็ยังขี้แยไม่เปลี่ยนเลย พี่ก็ว่าอยู่ว่ามันแปลก ๆ ที่เอมจะเข้มแข็งขนาดนั้นน่ะ"

"พี่ไปไกลขนาดนี้ จะไม่ให้หนูคิดถึงพี่โอบได้ยังไง ก็เราอยู่ด้วยกัน เจอหน้ากันมาตลอดทุกวันนี่คะ"

"เดี๋ยวพี่จะรีบหายแล้วจะได้กลับมาดูแลเอมให้เต็มที่ไง พี่ขอโทษนะที่ทำให้เอมลำบาก ทั้ง ๆ ที่เอมควรจะสนุกกับการใช้ชีวิตเหมือนกับเพื่อนวัยเดียวกันแท้ ๆ ถ้าพี่ไม่พิการล่ะก็..."

"ไม่เอาแล้วค่ะ ไม่พูดกับพี่แล้วโอบ เดี๋ยวหนูออกไปส่งที่รถนะคะ" อิ่มเอมรีบเปลี่ยนเรื่องทันที เพราะเธอไม่อยากให้พี่ชายต้องพูดโทษตัวเองแบบนี้เลยสักนิด

"งั้นพี่ไปก่อนนะ อย่าลืมดูแลตัวเองดี ๆ ด้วยล่ะ อยู่คนเดียวก็ต้องล็อกประตูตลอดนะเข้าใจไหม"

"รับทราบค่า หนูจะทำตามที่พี่บอกทุกอย่างเลย เดินทางปลอดภัยนะคะพี่โอบพี่หญิง"

เพิ่งจะผ่านไปยังไม่ถึงสิบชั่วโมงเลยด้วยซ้ำที่พี่ชายกับพี่สะใภ้เดินทางไปต่างประเทศ อิ่มเอมก็นอนพลิกตัวไปมาอยู่บนเตียงนุ่ม เพราะยังไม่ชินที่ต้องอยู่ในบ้านคนเดียวเพียงลำพังแบบนี้

อิ่มเอมเลื่อนดูโทรศัพท์ไปเรื่อย ๆ พลางมองดูเวลาบนหน้าจอโทรศัพท์มือถือ

"เที่ยงคืนแล้วหรือเนี่ย ป่านนี้แล้วยังนอนไม่หลับเลย"

อิ่มเอมเลื่อนมองดูรูปถ่ายกับคาร่าที่ถ่ายกันล่าสุดตอนไปเที่ยวทะเลเมื่อหนึ่งสัปดาห์ที่แล้ว จนป่านนี้เธอก็ยังไม่รู้เลยว่าอาการของเพื่อนเป็นยังไงบ้าง เพราะเธอก็จนหนทางที่จะติดต่อแล้วจริง ๆ

"ฉันหวังว่าเธอจะหายดีแล้วนะคาร่า เอ๊ะ! เสียงอะไรดังมาจากข้างล่างนะ เหมือนมีใครมาเปิดประตูเลย" อิ่มเอมดันตัวเองลุกขึ้นจากเตียงนอน "จะมีอะไรได้ยังไง ก็เราอยู่คนเดียวแท้ ๆ"

แกร่ก!

อิ่มเอมที่พึมพำอยู่คนเดียวไม่ทันขาดคำ ก็มีคนแปลกหน้าเดิมเข้ามาที่เตียงหลายคน คนเหล่านั้นเข้ามาจู่โจมประชิดตัวเธออย่างรวดเร็วก่อนที่จะรับรู้ถึงมือเย็น ๆ มาประกบปิดที่ริมฝีปาก

อิ่มเอมไม่ทันได้กรีดร้องขอความช่วยเหลือด้วยซ้ำ เพราะเหตุการณ์ตรงหน้ามันเกิดขึ้นเร็วมาก เธอรับรู้ได้แค่ว่ากำลังตกอยู่ในอันตราย จึงพยายามจะดันตัวหนี ก่อนที่สติของเธอจะค่อย ๆ ดับวูบลงไป หลังจากที่จมูกของเธอได้สูดดมกลิ่นฉุนบางอย่างเข้าไปเต็ม ๆ