ตอนที่ 3/2

สองวันต่อมา

อิ่มเอมก็มาโผล่ที่ต่างจังหวัดจนได้เพราะเธอก็รู้สึกผิดที่เป็นฝ่ายตีตัวออกห่างจากเพื่อนแบบนี้ ท่ามกลางสายตาที่ไม่พอใจของเพื่อนคาร่าที่มาด้วยอีกสามคน คนเหล่านั้นก็ทำได้แค่เพียงเขม่นมองดูด้วยสายตาไม่พอใจเท่านั้น เพราะไม่สามารถขัดความต้องการของคาร่าได้

"คิดถึงเธอจังเลยอิ่มเอม สามวันนี้เรามาสนุกกันให้สุดเหวี่ยงไปเลยนะ"

"คาร่า…เธอเป็นอะไรไปหรือเปล่า ถึงเราจะไม่ได้เจอกันบ่อย แต่ฉันก็พอจะดูออกนะว่าเธอมีเรื่องไม่สบายใจ"

"ก็นิดหน่อยน่ะ เดี๋ยวให้แม่บ้านเอาของไปไว้ที่ห้องก่อน เดี๋ยวฉันจะเล่าให้ฟัง คืนนี้เธอนอนกับฉันได้ไหม"

"ได้สิ เรื่องแค่นี้เอง งั้นเราขึ้นไปกันเถอะ" อิ่มเอมมองตามเพื่อนสาวด้วยความเป็นห่วง หลังจากที่ไม่ได้ติดต่อกันมาสักพักใหญ่ เธอก็ไม่รู้เลยว่าจิตใจของคาร่าในตอนนี้เป็นยังไงบ้าง

"คาร่า เล่นน้ำค่อยเล่นพรุ่งนี้ได้ไหม ฉันมีเรื่องอยากจะถามเธอเยอะเลย"

"ไม่รู้ว่าเพื่อนฉันจะโอเคหรือเปล่าน่ะสิ งั้นเดี๋ยวฉันลองไปถามดูก่อนนะ"

"ไม่ต้องหรอกคาร่า เดี๋ยวฉันไปถามเอง ห้องของเพื่อนเธออยู่ข้าง ๆ นี่เองใช่ไหมล่ะ เดี๋ยวฉันไปบอกให้นะ เธอนั่งรอก่อนเถอะ"

อิ่มเอมเคาะประตูห้องสองครั้ง แล้วก็เป็นไปตามคาด คนที่มาเปิดประตูให้ก็ทำสีหน้าไม่พอใจใส่ทันที

"มีอะไร!"

"เย็นนี้คาร่าคงไม่ได้ลงไปเล่นน้ำกับพวกเธอนะ เห็นบอกว่ารู้สึกไม่ค่อยสบายน่ะ"

"อยากทำอะไรก็ทำไปเถอะ ก็เป็นคุณหนูเอาแต่ใจอยู่แล้วนี่ พวกฉันพูดอะไรก็ขัดไม่ได้อยู่แล้ว"

"ทำไมเธอถึงพูดแบบนี้กับคาร่าล่ะ"

"แล้วมันจริงไหมล่ะ ตอนอยู่บนรถก็ยังดี ๆ อยู่เลย ไม่อยากเล่นกับพวกฉันก็บอกมาตรง ๆ ก็ได้"

"เอาเป็นว่าคาร่าไม่ได้ไปกับพวกเธอ แต่ขอเตือนไว้นะว่าอย่าพูดแบบนี้ให้คาร่าได้ยินล่ะ"

"พวกฉันรู้หรอกนะว่าอะไรควรพูดอะไรไม่ควรพูด ไม่ต้องให้คนชั้นต่ำอย่างเธอมาสั่งสอนหรอก" อิ่มเอมได้แต่ส่ายหน้ากับคำพูดของคนเหล่านั้น แล้วก็ได้แต่เป็นห่วงเพื่อนสนิทอยู่ในใจ

"คาร่า! เป็นอะไร ร้องไห้ทำไม" อิ่มเอมรีบล็อกประตูแล้ววิ่งไปหาคาร่าอย่างรวดเร็ว

"ฉันเหนื่อยจังเลยอิ่มเอม"

"เธอไม่เหมือนเดิมจริง ๆ ด้วยคาร่า เราไม่ได้คุยกันแค่สี่เดือนเองแต่ทำไมเธอถึงดูเศร้าขนาดนี้ล่ะ หรือสาเหตุเป็นเพราะฉันใช่ไหมที่ทำให้เธอต้องเป็นแบบนี้ เพราะฉันหายไปจากเธอหรือเปล่า ถึงทำให้เธอต้องเป็นแบบนี้"

"ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน แต่ฉันไม่มีความสุขเลย"

"โอเค...เธอหยุดร้องไห้ก่อนได้ไหม แล้วค่อย ๆ เล่าให้ฉันฟังได้ไหม ฉันจะรับฟังเธอทุกอย่างแล้วฉันจะช่วยแบ่งเบาความทุกข์ใจให้เธอเองนะ"

"ฉันแค่อยากจะเจอเธออีกสักครั้งน่ะ"

"อะไร? เธอพูดอะไรน่ะคาร่า อย่าพูดเป็นลางแบบนั้นสิ มีอะไรก็เล่าให้ฉันฟังได้ไหม เธอไม่ต้องกังวลอะไรอีกแล้วนะ ต่อไปฉันจะอยู่ข้างเธอเองนะคาร่า แต่ขอร้องล่ะ เธออย่าพูดอะไรที่เหมือนกับการสั่งเสียแบบนั้นได้ไหม"

อิ่มเอมรู้สึกผิดในใจเป็นอย่างมาก เพราะคาร่าเปลี่ยนไปจากเดิมมากตั้งแต่ที่ห่างกันไป เธอก็ไม่รู้เลยว่าคาร่าจะจัดการกับความรู้สึกของตัวเองได้ยังไง เพราะที่มาผ่านเธอจะเป็นผู้ที่คอยรับฟังอยู่เสมอ ไม่ว่าจะมีเรื่องอะไรที่ขุ่นเคืองใจ แม้จะเป็นแค่เรื่องเล็กน้อย ทั้งเธอกับคาร่าก็จะพูดคุยและปรึกษากันอยู่ตลอด

"ฉันแต่อยากเจอเธอแค่นั้นเอง แล้วฉันก็ดีใจมากนะที่เธอยังเหมือนเดิมกับฉัน ไม่มีเพื่อนคนไหนที่จริงใจกับฉันเท่าเธออีกแล้ว แต่....เฮีย แด๊ดและคุณแม่ก็มักจะพูดกรอกหูให้ฟังตลอดว่าฉันควรคบกับคนพวกนั้น"

"เธอหมายถึงเพื่อนที่มากับเธอด้วยใช่ไหม"

"เธอรู้หรือเปล่าว่าที่ฉันต้องทนคบกับคนพวกนั้นน่ะ ก็เพราะว่าครอบครัวฉันเป็นคนบอกให้คบน่ะสิ ทำให้ฉันอึดอัดใจทุกครั้งที่เจอกับคนพวกนั้น แล้วฉันก็รู้มาตลอดว่าพวกนั้นไม่จริงใจและพูดนินทาลับหลังว่าร้ายฉันมาเสมอ"

"แล้วเธอได้อธิบายให้พวกท่านรู้ไหม"

"อธิบายไปก็เท่านั้นแหละ แด๊ดกับคุณแม่ก็ห่วงแค่ชื่อเสียงและหน้าตาเท่านั้น ไม่เคยนึกถึงจิตใจของฉันหรอก ฉันก็รู้นะว่าท่านทั้งสองรักฉันมากแค่ไหน เรื่องที่เธอห่างหายไปจากชีวิตของฉันก็เหมือนกัน ฉันก็รู้ดีว่าที่เธอต้องหนีห่างจากฉัน เป็นเพราะครอบครัวฉันไปขู่เธอใช่ไหมล่ะ"

"นี่เธอรู้เรื่องนี้ได้ยังไง"

"รู้สิ ฉันรู้ทุกอย่างเลย แต่ฉันแค่พูดออกไปไม่ได้น่ะ"

"แล้วเธอก็ต้องเก็บทุกอย่างไว้ในใจคนเดียวแบบนี้ตลอดเลยหรือคาร่า" อิ่มเอมสวมกอดเพื่อนสาวแน่นเพื่อมอบกำลังใจให้ ทั้งสองคนกอดกันแล้วส่งผ่านความห่วงใยให้กันด้วยความจริงใจ

มีแค่อ้อมกอดของคนตรงหน้าเท่านั้น ที่ทำให้คาร่ายิ้มได้ คนแบบเธอที่ไม่สามารถคิดหรือตัดสินใจอะไร ต้องอยู่ภายในกรอบที่ครอบครัวกำหนดให้มาตลอด ต้องคอยเป็นความหวังและแบกรับชื่อเสียงของวงศ์ตระกูลในฐานะลูกสาวเพียงคนเดียวของตระกูล ต้องเป็นที่คาดหวังของครอบครัวและพี่ชาย ต้องคอยรักษาเกียรติและชื่อเสียงไว้ให้ดีที่สุด

"เธอคงจะถูกกดดันจากครอบครัวมาตลอดสินะ ฉันก็รู้อยู่แล้วว่าเธอจะต้องเจออะไรบ้าง แต่ก็ยังทิ้งให้เธอเผชิญอยู่คนเดียวอีก ขอโทษนะที่หายไป แต่ฉันสัญญาว่าจะไม่หายไปไหนอีกแล้ว ฉันจะคอยเป็นที่รับฟังให้เธอเหมือนที่ผ่านมานะ อย่าเศร้าไปเลยคาร่า"