ตอนที่ 5/2

"แค่นี้ก็ทำร้องไห้ ตกใจอะไรนักหนา"

"คุณครูซปล่อยฉันได้ไหมคะ ฉันหายใจไม่ออก" อิ่มเอมพยายามจับข้อมือแกร่งออก เพราะมือหนาของเขากำลังบีบไปที่ลำคอของเธออย่างแรง

มือแกร่งเลื่อนไปจับที่คางเล็กแทน ก่อนที่อิ่มเอมจะไอออกมาทันทีด้วยความอึดอัด

"เจ็บ!" ใบหน้าหวานนิ่วหน้าด้วยความทรมาน ตอนนี้ร่างกายของเธอราวกับถูกตรึงและพันธนาการด้วยสิ่งหนักอึ้ง เพียงแค่มือของเขาที่ออกแรงบีบที่ปลายคางก็ทำให้เธอเจ็บจนน้ำตาร่วง "ปล่อยฉันเถอะนะคะ คุณครูซให้ฉันมาที่นี่เพื่อจะให้ฉันมาเจอกับคาร่าใช่ไหมคะ ฉันขอไปเจอคาร่าได้ไหม"

มือหนาออกแรงบีบที่คางมากขึ้นเมื่อได้ยินชื่อของน้องสาว น้ำหนักจากร่างใหญ่ที่กดทับลงมาบนตัวเธอ ทำให้อิ่มเอมรู้สึกเจ็บราวกับร่างกายจะแตกออกเป็นเสี่ยง ๆ เธอไม่สามารถขยับร่างกายไปไหนได้เลย ราวกับถูกตรึงด้วยแผ่นเหล็กที่ใหญ่และหนักอะไรแบบนั้น

"อย่างเธอยังมีหน้าจะมาเจอคาร่าอีกหรือไง ไม่รู้ตัวเลยสินะว่าเธอได้ทำลายชีวิตของน้องสาวฉันยังไงบ้างน่ะ"

"วะ...ว่าไงนะคะ ทำลายชีวิต? หมายความว่ายังไงคะ คาร่าเป็นอะไร คาร่าเจ็บหนักหรือคะ คาร่ายังไม่หายดีหรือคะ"

สีหน้าของอิ่มเอมแสดงความรู้สึกกังวลออกมาอย่างเห็นได้ชัด เธอรู้สึกเป็นห่วงคาร่าเหลือเกิน ยิ่งได้ยินคำพูดแบบนั้นออกจากปากของคนตรงหน้า ก็ยิ่งทำให้เธอรู้สึกกังวลใจมากขึ้นไปอีก

"เลิกเรียกชื่อน้องสาวฉันได้ละ ก่อนที่ฉันจะหมดความอดทนกับเธอ เธอไม่ต้องรู้หรอกว่าคาร่าจะเป็นยังไง รู้เพียงแค่ว่าเธอนั่นแหละที่เป็นคนทำลายชีวิตของน้องสาวฉัน"

"หมายถึงอะไรคะ คาร่าเป็นอะไร รีบบอกฉันด้วยเถอะค่ะ คาร่ายังอยู่ดีใช่ไหมคะ คาร่าปลอดภัยดีใช่ไหมคะ คาร่า..."

"หุบปาก!" เสียงเข้มเอ่ยออกมาเสียงดังพลางใช้มือใหญ่ไปปิดที่ปากแทน ส่วนมืออีกข้างก็คว้าของบางอย่างออกมาจากด้านหลังกางเกง "ถ้าฉันได้ยินเธอเอ่ยชื่อคาร่าอีก ฉันจะใช้เจ้านี่เป่าสมองเธอให้กระจุยไปเลย"

ปลายกระบอกปืนถูกจ่อไปที่หน้าผากเล็ก อิ่มเอมตัวสั่นด้วยความรู้สึกกลัวจับใจ เธอแทบจะสติกระเจิงเมื่อเห็นปืนของจริงเต็ม ๆ ตาเป็นครั้งแรก พยายามบังคับร่างกายตัวเองให้นิ่งที่สุด ทั้ง ๆ ที่หัวใจเธอรู้สึกกลัวจนแทบระเบิดออกมา

เธอมีสิ่งค้างคาใจที่อยากจะถามเกี่ยวกับคาร่าอีกมากมาย แต่พอเห็นปืนแล้วก็หยุดความคิดนั้นไปทันที เพราะยังไงเธอก็ต้องเอาชีวิตให้รอดจากสถานการณ์ในตอนนี้ให้ได้ก่อน แล้วดูเหมือนคำขู่ของคนตรงหน้าจะไม่ได้พูดล้อเล่นเลยสักนิด

คำถามในใจมากมายที่อยากจะถาม ทั้งเรื่องของคาร่าและเรื่องที่เขาบุกไปจับตัวเธอมาที่นี่ เธออยากจะรู้เหลือเกินว่าเพราะอะไร

ใบหน้าใสเป็นรอยแดงอย่างเห็นได้ชัดเมื่อมือหนาคลายมือออก เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูงตรงปลายเตียงก่อนจะใช้มือลูบที่ปลายกระบอกปืนช้า ๆ อย่างใจเย็น

อิ่มเอมรีบดันตัวเองขึ้นจากเตียงสปริงหนานุ่มเมื่อหลุดจากพันธนาการได้ แล้วรีบลงจากเตียงอย่างรวดเร็ว แต่ก็ต้องชะงักเมื่อได้ยินเสียงเข้มออกคำสั่ง

"ถ้าเธอก้าวลงจากเตียงแม้แต่นิดเดียว รับรองว่าเธอจะไม่มีทางมีชีวิตรอดกลับไปหาครอบครัวเธอได้แน่ ระยะห่างแค่นี้ฉันเล็งยิงสมองของเธอได้สบายเลยนะ รับรองว่าครั้งเดียวเธอได้ไปเจอยมบาลแน่"

อิ่มเอมรีบหยุดเคลื่อนไหวร่างกายอย่างรวดเร็ว เธออยากจะถามเหลือเกินว่าเขาต้องการอะไรจากเธอกันแน่ แต่ก็ได้แค่คิดในใจเท่านั้น

"ถ้าไม่อยากตายก็ทำตามคำสั่งของฉัน ถอดเสื้อผ้าของเธอออกซะ!"

"ทะ...ทำไมคะ? ทำไมฉันต้องถอดเสื้อผ้าด้วยล่ะคะ"

"ถอดเสื้อผ้า เดี๋ยวนี้!"

อิ่มเอมพยักหน้าแล้วเริ่มถอดชุดมือไม้สั่น เพราะมือแกร่งกำลังเล็งปลายกระบอกปืนมาทางเธอพร้อมกับปลดไกปืนไว้เตรียมพร้อม ถึงเธอจะไม่เคยเห็นและไม่เคยสัมผัสกับสถานการณ์แบบนี้เลย แต่เธอก็เคยดูจากละครในโทรทัศน์มาบ้างว่าตอนนี้ตัวเองกำลังตกอยู่ในสถานการณ์ที่เสี่ยงอันตรายมากที่สุด

มือเล็กใบหน้าแดงก่ำด้วยความอาย เพราะเธอต้องเปลื้องผ้าต่อหน้าผู้ชายเป็นครั้งแรกในชีวิต เธอค่อย ๆ ปลดกระดุมชุดนอนออก เพราะเธอยังอยู่ในชุดนอนที่สวมตั้งแต่เมื่อคืน

แขนเรียวเล็กกอดอกแล้วห่อไหล่ เมื่อผิวกายสัมผัสกับความเย็นของเครื่องปรับอากาศ

"แล้วจะเหลือชุดชั้นในไว้ทำซากอะไร ถอดออกมาให้หมดสิ"

"ถอดหมดเลยหรือคะ" สีหน้าของคนตัวเล็กกังวลและประหม่าอย่างเห็นได้ชัด แต่เธอก็ยังนิ่งและไม่ขยับตัวไปไหน

"อย่าทำเป็นอายหน่อยเลยน่า ทำอย่างกับไม่เคยนอนกับผู้ชาย รีบถอดออกก่อนที่ฉันจะหมดความอดทน"

"ทำไมต้องให้ฉันทำอะไรแบบนี้ด้วยล่ะคะ ทำไม..."

"หุบปากแล้วเงียบซะ! สถานะของเธอในตอนนี้ไม่มีสิทธิ์ถามหรือสงสัยอะไรทั้งนั้น ฉันสั่งอะไรก็ต้องทำ!"

"ทำแบบนี้จะดีหรือคะคุณครูซ ฉัน...เอ่อ ฉันอายน่ะค่ะ"

พรึ่บ!

ร่างแกร่งเข้าไปประชิดตัวเธอแล้วกระชากบราเซียสีหวานออกจากร่างนุ่มอย่างแรง จากนั้นกางเกงชั้นในชิ้นล่างที่เป็นปราการด่านสุดท้ายก็ถูกโยนออกไปไกลจากเตียง

ทุกอย่างมันเกิดขึ้นเร็วมากจนอิ่มเอมตั้งตัวไม่ทัน ก่อนที่แผ่นหลังเปลือยเปล่าจะสัมผัสกับเตียงนุ่มเพราะแรงที่มากกว่าของคนตัวใหญ่ ใบหน้าคมหล่อเหลาก็โน้มใบหน้าเข้าไปใกล้ใบหน้าใสจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจของกันและกัน

"ยินดีต้อนรับเข้าสู่ขุมนรก!"