ตอนที่ 5/1

อิ่มเอมลืมตาขึ้นมาท่ามกลางความมืดบนพื้นแข็ง ๆ พอรู้สึกตัวก็หายใจลำบาก เพราะความรู้สึกรับรู้ถึงความอึดอัดภายในห้องนี้ได้เป็นอย่างดี

ที่นี่ไม่ใช่ห้องของเธออย่างแน่นอน อิ่มเอมย้อนกลับไปคิดถึงเหตุการณ์ล่าสุดก่อนที่สติของเธอจะดับวูบไป ก่อนจะรู้สึกถึงหัวใจที่เต้นรัวของตัวเอง แล้วรับรู้ได้ว่าเธอกำลังตกอยู่ในสถานการณ์ที่เสี่ยงอันตรายเข้าให้แล้ว

มือเล็กพยายามสัมผัสไปที่ผนังห้องสี่เหลี่ยมจัตุรัสเพื่อหาทางออกในความมืด แต่ในห้องนี้ไม่มีหน้าต่างหรือช่องทางให้หนีได้เลย อิ่มเอมจึงเขย่าลูกบิดประตูเผื่อว่าจะจะเปิดออกได้ แม้ว่าความเป็นจริงจะเป็นแบบนั้นไม่ได้เลย

แกรก!

เสียงลูกบิดประตูถูกเปิดออกพร้อมกับชายแปลกหน้าร่างใหญ่สองคนที่เดินเข้ามา อิ่มเอมรีบถอยหลังจนติดกับผนังห้องไปตามสัญชาตญาณ แต่ก็ดูไม่ออกว่าชายร่างใหญ่สองคนหน้าตาเป็นยังไง เพราะห้องนี้มันมืดเกินไปจนมองอะไรไม่ออก

"พวกคุณเป็นใครคะ ต้องการอะไรจากฉัน แล้วพวกคุณจับตัวฉันมาทำไม" เสียงหวานเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงสั่น เธอไม่สามารถควบคุมร่างกายให้เป็นปกติได้เลย ห้องสี่เหลี่ยมที่มืดและแคบอยู่แล้ว พอมีชายแปลกหน้าสองคนเข้ามาอยู่ในห้องด้วย จากห้องที่คับแคบก็ยิ่งอึดอัดขึ้นไปอีก

ชายสองคนไม่ได้พูดอะไร แต่ก็เอากล่องอาหารและน้ำดื่มมาวางไว้ข้างตัวเธอให้ แล้วหันหลังกลับไปทางประตู

"เดี๋ยวสิ อย่าเพิ่งไป" มือเล็กรีบคว้าข้อมือแกร่งของชายแปลกหน้านั้นทันที "พวกคุณยังไม่ได้ตอบคำถามฉันเลยนะว่าจับตัวฉันมาทำไม"

คนตัวสูงสะบัดมือออกจากการเกาะกุม ก่อนจะเอ่ยประโยคหนึ่งออกมาด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบ

"หุบปากแล้วทานข้าวให้เรียบร้อย อีกครึ่งชั่วโมงฉันจะมาที่นี่อีกครั้ง"

"แต่ว่าคุณคะ คุณยังไม่ตอบคำถามฉันเลยว่าคุณจับตัวฉันมาทำไม"

"บอกให้หุบปากแล้วกินข้าวไป เพราะคืนนี้เธอต้องเข้าไปพบนาย แล้วต้องได้ออกแรงด้วย เพราะฉะนั้นอย่าอ่อนปวกเปียกล่ะ"

"นี่คุณ เดี๋ยวสิ! คุณ!"

ปัง!

เสียงประตูเหล็กหนาถูกปิดใส่หน้าอย่างแรง อิ่มเอมจึงเดินกลับไปที่เดิมก่อนจะสัมผัสกับไฟฉายที่วางไว้ข้างกล่องอาหารด้วย

พอจมูกสัมผัสกับกลิ่นอาหารก็ทำให้เธอรู้สึกหิวขึ้นมาทันที อิ่มเอมจึงรีบรับประทานอาหารที่ถูกจัดเตรียมไว้ให้อย่างรวดเร็ว

ปัง

เสียงประตูเหล็กถูกเปิดออกอีกครั้งหลังจากผ่านไปสามสิบนาที พร้อมกับผู้ชายร่างใหญ่สองคนที่เดินตรงเข้ามาที่เธอ ก่อนจะมองดูที่กล่องอาหาร

"เธอทานหมดแล้วใช่ไหม"

"ค่ะ"

"ดี…งั้นก็ลุกขึ้น"

"คุณจะปล่อยฉันออกจากที่นี่ใช่ไหมคะ"

"อยู่เงียบ ๆ แล้วตามมา"

"ได้โปรดช่วยตอบคำถามของฉันด้วยเถอะค่ะ"

"ฉันจะไม่พูดย้ำอีกเป็นครั้งที่สอง ถ้าไม่อยากโดนฉุดกระชากออกไปก็ทำตามคำสั่งซะ!"

อิ่มเอมรีบทำตามคำสั่งทันที แล้วเดินตามหลังชายแปลกหน้าไปด้วยความจำใจ

ยิ่งเดินออกมามากเท่าไหร่ เธอก็ยิ่งรู้สึกคุ้นตากับสถานที่แห่งนี้เหลือเกิน อิ่มเอมยิ่งใจเต้นแรงเมื่อเห็นภาพที่ปรากฏอยู่บนผนังที่เธอคุ้นเคย

"พ่อของคาร่านี่นา งั้นที่นี่ก็..."

"ถึงแล้ว" อิ่มเอมชะงักไปเมื่อได้ยินเสียงของชายแปลกหน้าสองคนบอกแบบนั้น ก่อนจะมองไปยังประตูที่แกะสลักอย่างสวยหรู

"เธอเดินเข้าไปซะ"

"คะ? ให้ฉันไปที่ห้องนี้?"

"เข้าไปสิ นายรออยู่"

อิ่มเอมอิดออดเล็กน้อย แต่มือหนาของชายแปลกหน้าก็ดันหลังเธอเข้าไป จากนั้นก็ปิดประตูห้องทันที

"คุณครูซ!" สิ่งแรกที่เธอเห็นหลังจากเข้าไปในห้องนั้น อิ่มเอมก็เจอใบหน้าของชายที่เธอคุ้นหน้าคุ้นตาเป็นอย่างดี

"ทำไม? ตกใจอะไรล่ะ แปลกใจมากหรือไงที่เห็นฉัน"

"เปล่าค่ะ ฉันไม่ได้ตกใจ แค่แปลกใจมากกว่าที่ฉันมาอยู่ที่นี่น่ะค่ะ เอ่อ...คาร่า คาร่าล่ะคะ คาร่าหายดีแล้วใช่ไหมคะ ฉันพยายามติดต่อคาร่าอยู่ตลอดแต่ก็ติดต่อไม่ได้ แต่มาที่นี่ก็ดีแล้วค่ะ ฉันจะได้ทราบอาการของคาร่าสักที หวังว่าคงจะเป็นข่าวดีนะคะ"

"เลิกแสดงได้แล้วมั้ง"

"คะ? คุณครูซหมายถึงอะไรคะ" อิ่มเอมไม่ค่อยเข้าใจในสิ่งที่พี่ชายของเพื่อนกำลังสื่อ แล้วเธอก็มีคำถามที่อยากจะถามคนตรงหน้ามากมายเหลือเกินว่าทำไมถึงได้จับตัวเธอมาแบบนี้ ถ้าจะให้มาหาคาร่าก็น่าจะบอกกันดี ๆ ก็ได้แท้ ๆ

"เลิกเสแสร้งว่าทำเป็นห่วงอาการของน้องสาวฉันได้ละ คิดอะไรก็แสดงออกมาสิ อย่ามาดัดจริตโดยเฉพาะเวลาอยู่ต่อหน้าฉัน เพราะมันน่ารำคาญ!"

"ฉันไม่ค่อยเข้าใจในสิ่งที่คุณกำลังสื่อนะคะ แต่เรื่องนั้นเอาไว้ก่อนเถอะค่ะ ให้ฉันไปเจอคาร่าก่อนได้ไหมคะ ฉันอยากรู้ว่าตอนนี้คาร่าเป็นยังไงบ้าง ฉันเป็นห่วงคาร่าเหลือเกิน ฉันอยากเจอเธอน่ะค่ะ"

"อยากเจอ? ได้สิ! งั้นเธอก็เดินเข้ามาใกล้ ๆ ฉันสิ"

"ค่ะ" อิ่มเอมเดินเข้าไปหาคนตัวใหญ่ที่ยืนกอดอกอยู่ปลายเตียงหรู อิ่มเอมเดินเข้าไปใกล้พอประมาณ ก่อนจะหยุดเดินเพื่อเว้นระยะห่างเล็กน้อย "คุณครูซจะพาฉันไปหาคาร่าใช่ไหมคะ อ๊ะ!"

มือหนาผลักคนตัวเล็กลงเตียงสปริงนุ่มอย่างรวดเร็ว เขาจับที่คอขาวแล้วกดคนตัวเล็กให้จมลงกับเตียงนุ่ม ใบหน้าหล่อเหลาดูเหี้ยมและดุดัน อิ่มเอมตัวสั่นจนทำอะไรไม่ถูกเมื่อสบสายตาของพี่ชายเพื่อน น้ำตาก็ไหลออกมาเองอัตโนมัติด้วยความกลัวจับใจ