14

“น้องเอื้อ วันนี้ไม่เป็นฝ่ายอาสนเหรอครับ”  วสนต์พูดปนหัวเราะเมื่อเห็นประตูสุดท้าย  แน่นอนว่าซองทั้งหมดที่เหลือจะต้องถูกเหมาให้หลานสาวตัวน้อย

“ประตูนี้พิเศษนะหมอสน  มีเท่าไหร่ส่งมาให้หมด”  พีรยาพูด  เรียกเสียงหัวเราะจากบรรดาคนในขบวนเจ้าบ่าวได้อย่างดี  วสนต์หยิบซองพิเศษที่อยู่ในกระเป๋าเสื้อสูทด้านในสองซองให้พีรยาและน้องเอื้อรับไปคนละซอง 

“ธุอาสนก่อนค่ะลูก”  อวิกาบอกลูกสาวให้ขอบคุณคุณอาก่อนจะรับซอง  เด็กน้อยทำตามก่อนจะมีเสียงหนึ่งบอกให้เปิดซองดู  อวิกาจึงเปิดซองดูพบว่ามันเป็นเช็คเงินสดจำนวนหกหลักจ่ายในชื่อของวสนต์  เธอร้อง 

“โห..อาสนให้ค่าขนมหนูเยอะมากเลยค่ะลูก”

ประตูสุดท้ายถูกเปิดและซองที่เตรียมมาก็หมดพอดี  พีรยาส่งซองเช็คที่ได้จากวสนต์ยื่นให้น้องเอื้อ 

“น้องเอื้อ น้ามดให้เป็นค่าขนมค่ะลูก” 

“ไม่เอาหรอกมด  ของน้องเอื้อก็ได้แล้ว”  อวิกาปฎิเสธ  แต่ไอยเรศบอกว่า 

“รับเถอะครับอ้อม  พี่กับมดอยากให้อยู่แล้ว  มาน้องเอื้อมาให้พ่อช้างอุ้มค่ะ ให้แม่อ้อมเก็บของนะคะ” 

เขารับตัวสาวน้อยจากอวิกา  จังหวะนั้นคิมหันต์ซึ่งยืนไม่ไกล  ฟังการสนทนาของพวกเขาแล้วรู้สึกแปลกๆ  จะหาจังหวะคุยกับอวิกาแต่เธอไม่เปิดโอกาสให้เขาได้ทัก  คิมหันต์จึงทำได้แค่มอง

หลังจากพิธีหมั้นแล้วจึงเป็นการรดน้ำสังข์  ซึ่งเพื่อนเจ้าสาวและเพื่อนเจ้าบ่าวต้องทำหน้าที่คู่กัน  เพื่อนเจ้าสาวจะมีช่อดอกไม้ผูกที่ข้อมือ  และเพื่อนเจ้าบ่าวจะมีเข็มกลัดติดอกเสื้อ 

ก่อนที่จะยืนประจำตำแหน่ง  อวิกาเห็นศศินยืนเก้ๆ กังๆ ติดเข็มกลัดไม่ตรงสักที

“ศิน เราติดให้ เอาเข็มกลัดมา”  ศศินส่งเข็มกลัดให้เพื่อนเจ้าสาว  ซึ่งจริงๆ ก็เป็นเพื่อนเขาด้วยเขามองมือเล็กๆ ที่เล็งตำแหน่งที่อกเสื้อให้เขา

“วันนี้เธอสวยมาก  เกินหน้าเกินตาฉันอ่ะอ้อม ฉันแต่งมาหล่อน้อยไปหน่อย”  หมอหนุ่มพูดเสียงเบา  อวิกาหัวเราะคิก

“เก็บอาการหน่อยศิน  เดี๋ยวสาวๆ ทั้งงานจะฝันสลาย”  เธอติดเข็มกลัดให้เพื่อนเสร็จ  เอามือตบหน้าอกเพื่อนเจ้าบ่าวเบาๆ  ก่อนจะพูดว่า 

“อยู่หล่อๆ โสดๆ ให้สาวๆ เสียดายเล่นแบบนี้ดีแล้ว” 

“เธอไม่คิดจะหันไปมองอดีตผัวเลยเหรอจ้องมาซะขนาดนั้น”  ศศินก้มลงถาม เพราะเขาตัวสูงกว่าอวิกามาก

“ไม่นี่ จะมองทำไม”  อวิกาตอบ ก่อนที่จะมีเสียงด้านหลังทักมา 

“เพื่อนเจ้าบ่าวเจ้าสาวคู่นี้คุยอะไรกันจ๊ะ  เตรียมตัวได้แล้ว”  พีรยาถาม ไอยเรศเดินเข้ามาเขาบอกอวิกาว่า

“น้องเอื้ออยู่กับคุณหมอคิมหันต์นะครับอ้อม” 

“ค่ะพี่ช้าง”  เธอพยักหน้ารับรู้  มองไปที่มุมห้องเห็นคิมหันต์นั่งอยู่ที่ชุดรับแขกมีลูกสาวนั่งบนตัก 

กว่าจะเสร็จพิธีช่วงเช้า  เธอต้องยืนนานเกือบสองชม.  เมื่อยกันไปตามๆ กันไม่ว่าจะเป็นเพื่อนเจ้าบ่าวเจ้าสาว รวมถึงตัวเจ้าบ่าวเจ้าสาวเอง

“แกนั่งก่อน”  ศศินลากเก้าอี้มาให้อวิกานั่ง  เขาเดาออกเมื่อเห็นสีหน้าหญิงสาว  “เหน็บกินใช่ไหม”

อวิกาพยักหน้า  เพื่อนเจ้าบ่าวจึงนั่งยองๆ “โทษนะ” เขาเลื่อนชายผ้านุ่งขึ้นไปนิดหน่อยพอให้นวดได้ที่น่อง 

“เบาๆ มันเจ็บ”  หญิงสาวรู้สึกเหมือนเข็มเล่มเล็กๆ ทิ่มพร้อมกัน  ศศินหัวเราะ “เจ็บนิดเดียว เดี๋ยวก็หาย”

“ศิน บอกว่าเบาๆ ไง” 

“เออน่า เดี๋ยวดีเอง”

“พวกแกสองคนนี่  ถ้าได้ยินแค่คำพูดฉันคิดไปไกลเลยนะ ว่าทำอะไรกันอยู่”  พีรยาแซวทำให้ทั้งอวิกาและศศินหัวเราะ

คิมหันต์มองภาพตรงหน้า เขาไม่เข้าใจเลยว่าทำไมไอยเรศไปยืนคู่กับพีรยา  และทำไมศศินถึงดูเหมือนสนิทสนมกับอวิกาแปลกๆ