ถึงเขาร้าย...เธอก็ยังรัก

กลิ่นกระดาษเก่าและเครื่องหนังจากเก้าอี้บุผนังห้องทำงานทนายความให้ความรู้สึกน่าเกรงขาม เข็มนาฬิกาโบราณบนผนังไม้สักขยับเดินหน้าด้วยเสียงติ๊ก-ต็อก เป็นจังหวะสม่ำเสมอ ตัดกับความเงียบงันที่หนักอึ้งราวกับแผ่นหินกดทับอากาศภายในห้อง

บนโต๊ะไม้มะฮอกกานีขัดเงา แผ่นกระดาษสีครีมหนาที่ประทับตราครุฑสีแดงสดวางอยู่ตรงหน้าลัลนลิน ตัวอักษรสีดำระบุสถานภาพใหม่ของเธอไว้อย่างชัดเจนจนแสบตา

‘ทะเบียนสมรส’

“เชิญครับคุณลัลนลิน” ทนายสมชายเอ่ยขึ้น

หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าลึก กลิ่นอับของห้องผสมกับโคโลญจน์กลิ่นเย็นเยียบของผู้ชายที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามทำให้เธอรู้สึกคลื่นเหียน มือขวาของเธอที่วางบนหน้าขาเริ่มสั่นน้อยๆ จนต้องใช้มือซ้ายกำชายกระโปรงผ้าไหมสีงาช้างของตัวเองไว้แน่นเพื่อข่มอาการ

เธอเหลือบมองเขา อคินทร์นั่งหลังตรงในชุดสูทสีเทาเข้มไร้ที่ติ ดวงตาคมกริบของเขาจับจ้องอยู่ที่เธอ ราวกับนักล่ากำลังมองเหยื่อที่ติดกับ…. ดวงตาคู่นั้นว่างเปล่า เย็นชา และเจือปนด้วยความเกลียดชังที่ไม่ได้ปิดบัง

มันเป็นสายตาที่เธอมองเห็นมาตลอดหลายปี แต่ไม่เคยชินชา

การแต่งงานครั้งนี้ คล้ายจะเป็นเทพนิยายแต่ก็ไม่ใช่ หากมันคือบทสรุปของโศกนาฏกรรมที่ถูกผูกมัดด้วยสัญญาทางธุรกิจ

เรื่องราวเริ่มต้นขึ้นจากการล่มสลายของเครือธุรกิจตระกูลเธียรประเสริฐ เพียงไม่กี่สัปดาห์หลังจากนั้น โลกของอคินทร์ก็พังทลายลงอีกครั้งเมื่อบิดามารดาของเขาประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์เสียชีวิตอย่างมีเงื่อนงำ ซึ่งใครๆ ก็ต่างสันนิษฐานว่าเป็นการฆ่าตัวตายเพื่อหนีหนี้สินและความอัปยศ

ท่ามกลางความมืดมิดนั้น บิดาของลัลนลินกลับก้าวเข้ามาในฐานะผู้มีพระคุณ

เจ้าสัวเตชินทร์ยื่นมือเข้าช่วยเหลืออคินทร์ จัดการเรื่องหนี้สิน และประคับประคองซากบริษัทที่เหลืออยู่ให้ดำรงต่อไปได้ ภาพลักษณ์นักบุญของเขาไร้ข้อกังขาในสายตาคนนอก แต่สำหรับอคินทร์ มันคือการหยามเหยียดที่เจ็บปวดยิ่งกว่าสิ่งใด

และแล้ว เมื่ออคินทร์กลับจากเรียนต่อปริญญาโทที่ประเทศอังกฤษ ข้อเสนอก็ถูกยื่นมาให้.... การแต่งงานระหว่างเขากับลัลนลิน เพื่อเป็นสัญลักษณ์ของการควบรวมสองบริษัทอย่างสมบูรณ์ และเพื่อมอบสิทธิ์ให้อคินทร์ได้กอบกู้เกียรติยศของตระกูลกลับคืนมาอีกครั้ง

มันคือพันธะสัญญาที่อคินทร์ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากยอมรับ

ทว่าโชคชะตากลับเล่นตลก บิดาของลัลนลินเสียชีวิตลงด้วยโรคหัวใจกำเริบกะทันหันเพียงหนึ่งเดือนก่อนวันวิวาห์ ทิ้งไว้เพียงพินัยกรรมและสัญญาที่อคินทร์ไม่อาจบิดพลิ้วได้ เขาจึงยังต้องแต่งงานกับเธอ....

ผู้หญิงที่เป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของคนที่ทำลายชีวิตเขา!

ลัลนลินละสายตาจากใบหน้าหล่อเหลาที่เย็นชาดุจน้ำแข็งขั้วโลกนั้น เธอยื่นมือที่สั่นเทาออกไปหยิบปากกาหมึกซึมด้ามสีเงินขึ้นมา จรดปลายปากกาลงบนกระดาษตรงช่องลายมือชื่อฝ่ายหญิง.... ความทรงจำที่เธอแอบรักเขาข้างเดียวมานานกว่าสิบปีไหลบ่าเข้ามาในหัว มันคือความรักที่โง่งมและไม่มีวันสมหวัง แต่เธอก็ยังเลือกที่จะทำ

เลือกที่จะยอมทุกอย่างเพื่อผูกมัดตัวเองไว้กับเขา แม้จะรู้ดีว่าปลายทางมีเพียงความเจ็บปวดรออยู่

น้ำหมึกสีน้ำเงินเข้มซึมลงบนเนื้อกระดาษ กรีดชื่อของเธอลงไปในพันธะที่ไม่อาจลบล้าง

เมื่อเธอวางปากกาลง อคินทร์ก็หยิบมันขึ้นมาต่อทันที ลายเซ็นของเขาตวัดเฉียบขาด หนักแน่น และรวดเร็วราวกับจะฟาดฟันกระดาษให้ขาดสะบั้น ทนายสมชายและพยานอีกสองคนลงนามเป็นลำดับสุดท้าย ก่อนจะเก็บเอกสารทั้งหมดใส่แฟ้มอย่างเป็นระเบียบ

“เรียบร้อยแล้วครับ ขอแสดงความยินดีกับคุณอคินทร์และคุณลัลนลินด้วยนะครับ” ทนายสูงวัยกล่าวด้วยรอยยิ้มทางธุรกิจ “เดี๋ยวผมขอตัวออกไปจัดการเรื่องสำเนาเอกสารให้ เชิญทั้งสองท่านตามสบายก่อนนะครับ”

บานประตูไม้หนักอึ้งปิดลง ทิ้งให้ภายในห้องกลับสู่ความเงียบอีกครั้ง แต่คราวนี้มันเป็นความเงียบที่เต็มไปด้วยกระแสแห่งความเกลียดชังที่พร้อมจะปะทุ

อคินทร์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เงาของเขาทอดทาบทับร่างของลัลนลินจนเธอดูกลายเป็นคนตัวเล็กนิดเดียว เขาเดินอ้อมโต๊ะมาหยุดยืนอยู่ข้างเก้าอี้ของเธอ ร่างกายของลัลนลินแข็งทื่อเมื่อเขาก้มหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนแก้มของเธอ ลมหายใจอุ่นๆ ที่ปะปนด้วยกลิ่นโคโลญจน์หรูหรากรุ่นอยู่ที่ข้างหู

“ยินดีต้อนรับสู่นรก”

เสียงกระซิบของเขาแหบพร่าและเย็นเยียบเสียดยะเยือกไปถึงขั้วหัวใจ

“นับจากวินาทีนี้ไป ชีวิตของเธอจะเป็นของฉัน ความทุกข์ทรมาน ความเจ็บปวด และการสูญเสียจนไม่เหลืออะไร เธอจะได้สัมผัสมันทุกอย่าง.... ลัลนลิน!”