13

อวิกามองภาพที่วสนต์ส่งมาให้  มันเป็นรูปที่คิมหันต์อุ้มน้องเอื้อ และเด็กน้อยเอามือจับที่ใบหน้าของบิดา  เธอนิ่งไปเมื่อเห็นภาพนี้  จนพีรยาที่นั่งใกล้กันถามขึ้น

“มีอะไรเหรออ้อม” 

หญิงสาวจึงส่งโทรศัพท์ให้เพื่อนดู  พีรยารับไปดูแล้วก็เงียบ  ก่อนจะพูดขึ้นว่า

“ก็ยังรู้จักดูลูกนะ นึกว่าจะไม่มีความเป็นคนเหลืออยู่” 

“ภาพเดียวบอกอะไรไม่ได้หรอกมด  แต่อย่างน้อยถ้ามองว่าน้องเอื้อมีคนเอ็นดูเพิ่มขึ้นสักคน ไม่ว่าคนนั้นจะเป็นใคร ก็คงไม่มีอะไรเสียหาย”  อวิกาพูดอย่างวางใจเป็นกลางที่สุด 

“นอนเถอะ  พรุ่งนี้ต้องตื่นตั้งแต่ตีสาม”  พีรยาชวนเมื่อบรรยากาศเริ่มเครียด  คืนนี้พวกเธอจะนอนค้างที่บ้านเจ้าสาว  ส่วนไอยเรศไปคุยกับนาวิน และคงค้างที่คอนโดของนาวินเลย ก่อนจะไปรับน้องเอื้อตอนเช้า

#########################

เช้ามืดวันนั้น ที่บ้านเจ้าสาวมีแต่ความวุ่นวาย  ลดาวัลย์ตื่นตั้งแต่ตีสาม  เพื่อมาอาบน้ำแต่งตัวรอช่างแต่งหน้าและทำผม  เจ้าสาวสวมชุดไทยบรมพิมานสีกลีบบัว ห่มสไบทอง ผ้านุ่งผ้าไหมลำพูนทอยกใหญ่ทอพิเศษยกดิ้นทอง “ลายดอกพิกุลโบราณ”  ซึ่งเป็นผ้าผืนพิเศษที่ไอยเรศสั่งทอเพื่อให้เป็นของขวัญวันแต่งงานของเพื่อนสนิทภรรยา   และช่างก็ตัดออกมาได้สวยงามสมกับผ้าจริงๆ 

ส่วนเพื่อนเจ้าสาวสองคนแต่งกายด้วยชุดไทยบรมพิมานสีเดียวกันแต่เฉดอ่อนกว่าและไม่ห่มสไบ  แต่งหน้าทำผมโดยทีมช่างที่จ้างเหมามาทั้งวัน 

เพื่อนเจ้าบ่าวคือไอยเรศและ นพ.ศศินเพื่อนสนิทของเจ้าบ่าว  ซึ่งไอยเรศไปรับน้องเอื้อและมาแต่งตัวที่บ้านเจ้าสาวเช่นกัน  ส่วนศศินเพื่อนสนิทของวสนต์แต่งตัวที่บ้านเจ้าบ่าว และจะร่วมเดินทางมาในขบวนเจ้าบ่าวพร้อมกัน

เก้านาฬิกาขบวนเจ้าบ่าวมาพร้อมกันที่ปากทางเข้าบ้านเจ้าสาว  เป็นระยะทางประมาณห้าสิบเมตรเพราะวสนต์ไม่อยากให้บิดามารดาเดินไกล  ขบวนถูกจัดตามแบบโบราณ เจ้าบ่าวถือพานดอกไม้ธูปเทียน   ตามด้วยเฒ่าแก่ผู้ใหญ่ตัวแทนฝ่ายเจ้าบ่าว  คู่ต้นกล้วย ต้นอ้อย,  ขันหมากเอก บิดามารดาถือ  คู่พานขันหมากพลู,   คู่พานขันหมากสินสอด คิมหันต์เป็นผู้ถือ,  พานแหวนหมั้น พานธูปเทียน,   ขันหมากโท,   พานไก่ต้มพานหมูนอนตอง,  คู่พานวุ้นเส้น,  คู่พาน กล้วยน้ำว้า ส้ม,  คู่พานขนมเสน่ห์จันทร์,  คู่พานทองหยิบทองหยอดฝอยทอง  และขบวนรำ

เมื่อมาถึงหน้าบ้านเจ้าสาว  จะเปลี่ยนลำดับเป็นเฒ่าแก่นำหน้าเจ้าบ่าว  และทางฝ่ายเจ้าสาวจะมี พานเชิญขันหมาก 1 พานโดยจะให้เด็กผู้หญิง ฝ่ายเจ้าสาวถือต้อนรับขันหมาก นำขันหมากเจ้าบ่าว

จากนั้นจึงเป็นการผ่านประตูเงินประตูทอง อันได้แก่การกั้นประตูจะต้องทำโดยเพื่อนสนิทญาติพี่น้องหรือคนในครอบครัวเจ้าสาว   ส่วนใหญ่มักทำกัน 3 ครั้ง ครั้งแรกใช้ผ้ากางกั้นไว้เรียกว่าประตูชัย ประตูที่สองใช้ผืนแพรเรียกว่า ประตูเงิน สุดท้ายกั้นด้วยสายสร้อยทองเรียกว่า ประตูทอง 

ซึ่งงานของวสนต์พิเศษตรงที่ประตูทองมีถึง 7 ชั้นตามที่พีรยาบอกไว้จริง  โดยที่ชั้นสุดท้ายผู้ถือเข็มขัดทองแท้คือพีรยาและอวิกาซึ่งอุ้มน้องเอื้อให้คอยจับประตูช่วงที่อาหนุ่มมาถึงนั่นเอง