86 หมอวสนต์-ลดาวัลย์8

เวลาผ่านไปประมาณสิบนาที  วสนต์จับมือของลดาวัลย์ที่วางบนตัวเขา  ชายหนุ่มเหนี่ยวคอเธอให้โน้มลงมาหาเขา ลดาวัลย์เบิกตาโตเมื่อริมฝีปากเธอแตะกับปากเขา  หญิงสาวยกมือยันตัวเองไว้ไม่ให้ถูกดึงลงไปกอดแต่ไม่ทัน 

วสนต์กอดเธอทั้งตัว พลิกร่างเธอลงนอนหงายมีเขาคร่อมทับอยู่เหนือร่าง  ริมฝีปากรุมร้อนละเลียดจูบนุ่มนวลจนเธอเผยอปากรับจูบของเขา

ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานแค่ไหน  ลดาวัลย์ผลักเขาออกเมื่อได้สติกลับมา แต่วสนต์แกล้งทิ้งน้ำหนักลงมาเต็มที่

“สนต์ปล่อย  ลุกไปนะเป็นบ้าอะไรนี่”

วสนต์ซบหน้าลงกับซอกคอของเธอ  “อยู่เฉยๆ ก่อนได้ไหม  ไม่ทำอะไรหรอก”

“นี่ยังเรียกว่าไม่ทำเหรอ ลุกไปเลยนะ ฉันไม่เป็นแฟนอะไรของเธอแล้ว  พอเลย”  ยังไม่ครบอาทิตย์ถึงเนื้อถึงตัวกันขนาดนี้  นานไปเธอจะเอาตัวรอดได้ไหม  ลดาวัลย์ไม่เคยมองวสนต์ในแง่ของผู้ชายคนหนึ่ง เธอเห็นเขาเป็นเพื่อนมาตลอดจึงค่อนข้างจะตกใจ

“ไม่เป็นแฟนแล้วก็ได้ เป็นเมียเลยแล้วกัน”  วสนต์จับข้อมือเธอทั้งสองข้างตรึงไว้แน่นกับเบาะ ก้มหน้าลงจูบที่ริมใบหูบางทำให้อีกฝ่ายรีบร้องห้าม

“หยุดนะ เป็นแฟนก็ได้พอแล้วสนต์” 

วสนต์ยอมปล่อยลดาวัลย์ เขาลุกขึ้นยืน  “ฉันกลับล่ะ พรุ่งนี้เจอกันที่โรงพยาบาลนะ” 

###############

การคบหากันของวสนต์และลดาวัลย์เป็นไปอย่างปกติ  เมื่อนายแพทย์เนื้อหอมมีแฟนเป็นตัวเป็นตน  ดีกรีความฮอตของเขาก็ลดลงจนสาวๆ มาพัวพันน้อยลงมาก

“เสาร์หน้าฉันมีไปประชุมที่น่าน ไปด้วยกันนะลดา”  วสนต์เอ่ยชวนแฟนสาว เขามีงานประชุมวิชาการเรื่องการใช้สมุนไพรร่วมกับการยาหลัก  มีกำหนดการจัดงานหนึ่งวัน

“เสาร์หน้าเหรอ”  หญิงสาวนิ่งคิด

“ไม่ไปดีกว่า เธอไปประชุมฉันจะไปทำอะไร” เธอปฏิเสธ

“ประชุมวันเดียวเอง เธอก็นอนรอในห้องก็ได้  ประชุมเสร็จแล้วไปเที่ยวกัน ไปนะเดี๋ยวป๋าเป็นเจ้ามือให้หมดเลย”  ป๋าพร้อมเปย์ตบกระเป๋าแล้วยิ้ม

ลดาวัลย์บวกลบคูณหาร ไปก็ได้บอกเลยว่าไม่ได้เห็นแก่ของฟรี แต่เห็นใจวสนต์ต่างหากไปคนเดียวจะเหงาเธอคิดในใจ

“ไปก็ได้ แล้วจะกลับวันอาทิตย์ใช่ไหม” 

“ลาพักร้อนวันจันทร์ต่อสักวันก็ได้ จะได้ไม่ต้องรีบ”  วสนต์บอก เขายกน้ำออกมาให้แฟนสาววันนี้เขาชวนเธอมาดูหนังที่ห้อง  มีขนมกรุบกรอบซื้อมาไว้จำนวนหนึ่ง

วันนั้นสองหนุ่มสาวดูหนังด้วยกัน และทำอาหารทานกันเองในห้องแบบง่ายๆ  ลดาวัลย์กลับมาถึงห้องตัวเองในตอนค่ำ  เธอรู้ดีว่าเรื่องของเธอและวสนต์เป็นที่จับตามองของคนหลายคน  หญิงสาวเริ่มคิดมากขึ้นทุกที  ต่อให้ไม่ได้คบกันจริงๆ แต่ถ้าวันหนึ่งยุติบทบาทแฟนกลับไปเป็นเพื่อนเหมือนเดิม  เธอยังจะทำงานที่นี่ต่อไปได้หรือเปล่า

ลดาวัลย์ตั้งใจว่าไปน่านกับวสนต์คราวนี้  เธอจะคุยกับเขาเรื่องเลิกเล่นละครสักที เธอยังไม่พร้อมที่จะหางานที่ใหม่

“ลดาจ๊ะ”  คุณมัญชุตามารดาของวสนต์แวะมาหาเธอที่แผนกในวันหนึ่ง  เธอถึงกับตกใจเมื่อแม่เพื่อนมาถึงห้อง

“อุ๊ยคุณป้า  สวัสดีค่ะ”

“พอมีเวลาไหม ป้าขอคุยด้วยสักห้านาทีสิ” 

เธอออกมาคุยกับท่านท่ามกลางเสียงซุบซิบของเพื่อนร่วมงาน

“สงสัยคุณนายผอ.จะมาสั่งให้ลดาเลิกกับลูกชายแน่ๆ”

“รักกับลูกชายเจ้าของโรงพยาบาลมันจะไปรอดได้ยังไง ขนาดยายอ้อมได้แต่งยังต้องหย่า”

“ใหม่ๆ ก็ดีพอหมอสนต์เบื่อก็ถูกทิ้งไปเอง  หมอสนต์เจ้าชู้จะตาย”

บลา บลา บลา....มากมายหลายคำที่ดูเหมือนจะไม่ใช่การนินทา เพราะมันลอยมาเข้าหูลดาวัลย์จนเธอเบื่อที่จะได้ยิน หญิงสาวกลับเข้ามาทำงานต่อหลังจากที่คุณมัญชุตากลับไปด้วยสีหน้าเรียบเฉย