บทที่ 3 กาแฟดำ

บทที่ 3 กาแฟดำ

คำย้อนถามพร้อมกับรอยยิ้มหวานของเลขาสาวคนใหม่ทำให้บรรยากาศภายในห้องทำงานเงียบลงไปในทันตา คัตเตอร์ยังคงยืนกอดอก ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีเข้มขยับยิ้มมุมปากเล็กน้อย นัยน์ตาคู่คมหรี่ลงเล็กน้อย จ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวย

“ใจงั้นเหรอ?” คัตเตอร์ทวนคำ “คิดดีแล้วเหรอที่จะใส่สิ่งนั้นลงมาในแก้วของฉัน”

คนตัวเล็กยังคงรักษารอยยิ้มหน้ากากนั้นเอาไว้ได้เป็นอย่างดี

“คิดดีแล้วสิคะ บอสเป็นเจ้านายคนสำคัญของกวาง วันแรกของการทำงาน อะไรที่ทำให้บอสประทับใจได้ กวางก็อยากจะทำค่ะ”

“ถ้าอยากให้ฉันประทับใจจริงๆ กวาง...” คัตเตอร์เดินขยับเข้ามาอีกหนึ่งก้าว จนระยะห่างที่ว่าแคบอยู่แล้วแทบไม่เหลือช่องว่าง ลมหายใจอุ่นๆ ผสมกลิ่นบุหรี่จางๆ เป่ารดอยู่ที่หน้าผากมนของคนตัวเล็ก “เธอก็ควรจะรู้ว่า สิ่งที่ฉันต้องการจากเลขาไม่ใช่ใจ แต่เป็นความภักดีที่ไม่มีวันหักหลังต่างหาก”

“ความภักดีงั้นเหรอคะ?” กวางเลิกคิ้ว นัยน์ตาคมสวยฉายแววเย้ยหยันขึ้นมาแวบหนึ่งก่อนจะจางหายไปอย่างรวดเร็ว “บอสไม่ต้องห่วงหรอกค่ะ ตราบใดที่บอสยังคงเป็นบอสของกวาง... กวางไม่มีวันทำให้บอสผิดหวังแน่นอนค่ะ”

“พูดได้ดี” คัตเตอร์เอื้อมมือหนาไปปัดปอยผมที่ตกลงมาปรกแก้มเนียนของเธอออกให้อย่างถือวิสาสะ ปลายนิ้วลากผ่านผิวแก้มนุ่มแผ่วเบาจนกวางต้องลอบขบกรามแน่นเพื่อสะกดอารมณ์ “งั้นก็รีบไปจัดการกับกาแฟดำแก้วแรกของเธอได้แล้ว อย่าให้ฉันต้องรอนาน”

“ค่ะบอส” กวางหมุนตัวเดินออกจากห้องทำงานทันที

ทันทีที่ประตูบานยักษ์ปิดลง รอยยิ้มหวานบนใบหน้าสวยก็หายไปทันทีเช่นกัน เปลี่ยนเป็นความแข็งกร้าว มือเรียวบางยกขึ้นมาเช็ดแก้มข้างที่ถูกเขาแตะต้องอย่างแรงด้วยความรู้สึกสะอิดสะเอียน

“คิดว่าตัวเองถือไพ่เหนือกว่างั้นเหรอ สักวันเถอะ คุณต้องกระอักเลือดเพราะความไว้ใจที่มีต่อฉัน!” กวางเอ่ยพึมพำเสียงรอดไรฟัน

เธอเดินไปที่โซนเครื่องดื่มที่อยู่ถัดไปไม่ไกล ที่นั่นมีเครื่องชงกาแฟ แล้วก็เป็นโซนสำหรับพนักงานของเลวินกรุ๊ป ทันทีที่เดินมาถึง คนตัวเล็กลงมือบดเมล็ดกาแฟทันที สายตาคมจ้องมองสายน้ำสีดำที่ค่อยๆ ไหลกลั่นลงสู่แก้วเซรามิกราคาแพง

“คุณกวางครับ” เสียงของธีร์ดังขึ้นจากทางด้านหลัง ทำให้กวางสะดุ้งเล็กน้อยแต่ก็ปรับสีหน้าให้เป็นปกติได้อย่างรวดเร็ว

“คุณธีร์มีอะไรหรือเปล่าคะ?” กวางหันกลับมาเอ่ยถามพร้อมรอยยิ้มหวาน

ธีร์เดินเข้ามาหยุดยืนมองแก้วกาแฟดำที่ส่งกลิ่นกรุ่น

“ผมแค่อยากจะมาเตือนคุณ เรื่องคุณคัตเตอร์... นายไม่ใช่คนที่จะยอมให้ใครมาเล่นหูเล่นตาใส่ได้ง่ายๆ นะครับ ชุดเดรสสีแดงของคุณในวันนี้ มันค่อนข้างจะเด่นเกินไปในเลวินกรุ๊ป”

กวางหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ท่าทางดูไร้เดียงสาทว่าแฝงความมั่นใจเอาไว้ไม่น้อย

“ขอบคุณในความหวังดีค่ะคุณธีร์ แต่กวางคิดว่า บอสเขาไม่ได้ติดใจเรื่องสีชุดของกวางหรอกค่ะ ไม่อย่างนั้นเขาคงไล่กวางไปเปลี่ยนชุดตั้งแต่ห้านาทีแรกแล้วจริงไหมคะ?”

“บอสอาจจะยังไม่พูด แต่นั่นไม่ได้แปลว่าเขาชอบนะครับ หรือว่าคุณกวางมีอะไรซ่อนอยู่ในใจ ”

“ซ่อนอะไรกันคะคุณธีร์?” กวางขยับเข้าไปหาธีร์เล็กน้อย แววตาคมจ้องมองมือขวาหนุ่ม “กวางก็แค่ผู้หญิงธรรมดาๆ คนหนึ่ง ที่อยากได้งานดีๆ ทำ และอยากอยู่ใกล้ชิดกับคนเก่งๆ อย่างบอส เพื่อเรียนรู้งานก็เท่านั้นเองค่ะ ไม่มีอะไรซับซ้อนไปกว่านั้นเลย”

“ผมจะคอยดูครับว่าคุณจะพูดคำนี้ได้นานแค่ไหน” ธีร์เอ่ยเสียงเรียบ “แต่จำไว้เถอะครับ ถ้าคุณคิดจะทำอะไรที่เป็นอันตรายต่อเลวินกรุ๊ปหรือบอส... ผมจะเป็นคนแรกที่จัดการคุณเอง”

“อย่าขู่สิค่ะ กวางกลัวนะ” กวางแกล้งเอ่ยเย้า ก่อนจะยกแก้วกาแฟขึ้นมาประคองไว้ในมือ “ถ้าไม่มีอะไรแล้ว กวางขอตัวก่อนนะคะ เดี๋ยวบอสจะรอนาน”

กวางเดินเลี่ยงชายหนุ่มกลับเข้าไปในห้องทำงานของบอสอีกครั้ง คัตเตอร์ยังคงนั่งตรวจเอกสารอยู่บนเก้าอี้ตัวเดิม คนตัวเล็กเดินเข้าไปใกล้เขาช้าๆ ก่อนจะวางแก้วกาแฟลงบนแผ่นรองจานตรงหน้าเขาอย่างเบามือที่สุด

“กาแฟดำร้อนๆ ได้แล้วค่ะ ไม่ใส่น้ำตาล ไม่ใส่ครีม... และไม่มีสิ่งแปลกปลอมแน่นอนค่ะ”

คัตเตอร์ละสายตาจากแฟ้มเอกสารตรงหน้าขึ้นมามองแก้วกาแฟ จากนั้นก็ปัดสายตาขึ้นมองใบหน้าสวยของเลขาสาว เขาเอื้อมมือไปจับหูแก้วกาแฟขึ้นมาจรดริมฝีปาก ค่อยๆ จิบลิ้มรสชาติขมของมันช้าๆ โดยที่สายตายังคงจับจ้องอยู่ที่ใบหน้าของกวางไม่วางตา

“รสชาติดี” คัตเตอร์เอ่ยขึ้นหลังจากวางแก้วลง “ขมกำลังดี และที่สำคัญ... ไม่มีพิษ”

“บอสพูดเหมือนกวางจะวางยาอย่างนั้นแหละค่ะ” กวางหัวเราะเบาๆ แกล้งทำเป็นเรื่องตลก “กวางจะกล้าทำแบบนั้นได้ยังไงกันคะ ขืนทำไป กวางคงไม่มีชีวิตรอดออกจากตึกนี้แน่ๆ”

“ก็รู้ตัวดีนี่” คัตเตอร์เอนหลังพิงเก้าอี้ ประสานมือไว้ที่หน้าตัก “แล้วเรื่องงาน เธอพร้อมที่จะทำ... งานหรือยัง”

“พร้อมเสมอค่ะบอส”

“ดี... งั้นบ่ายนี้เตรียมตัวให้พร้อม ฉันมีนัดคุยกับคุณชาญ นักธุรกิจอสังหาริมทรัพย์รายใหญ่ เขาต้องการจะเจรจาเรื่องท่าเรือขนส่งสินค้าฝั่งใต้กับเรา และเธอ... ต้องเข้าประชุมร่วมกับฉันในฐานะเลขาส่วนตัว”

คำว่า ‘ชาญ’ ทำให้มือของกวางที่อยู่ข้างลำตัวสั่นเทาขึ้นมาเล็กน้อย หัวใจของเธอเต้นกระหน่ำด้วยความเคียดแค้น

ชาญ อดีตเพื่อนสนิทของพ่อเธอ เป็นอีกคนที่ทำให้บริษัทของพ่อแม่เธอต้องล้มละลาย เป็นอีกคนที่เธอต้องการจะแก้แค้นด้วยเช่นกัน ไม่คิดว่าจะได้เจอกันเร็วขนาดนี้

“มีอะไรหรือเปล่า? หน้าเธอดูซีดๆ ไปนะ” คัตเตอร์เอ่ยถาม น้ำเสียงทุ้มต่ำแฝงความจับผิด

กวางรีบปรับสีหน้าอย่างรวดเร็ว คลี่ยิ้มกว้างส่งให้มาเฟียหนุ่ม

“เปล่าค่ะบอส กวางแค่รู้สึกตื่นเต้นนิดหน่อยค่ะ ที่จะได้ร่วมประชุมใหญ่ในวันแรกของการทำงาน”

“งั้นก็ดี... รักษาความตื่นเต้นของเธอเอาไว้ให้ดี เพราะงานของฉัน มันมีเรื่องให้ตื่นเต้นมากกว่านี้อีกเยอะ” คัตเตอร์ยกยิ้มที่มุมปากเล็กน้อย แววตาคมกริบจ้องมองเธออย่างจริงจัง

หลังจากที่ได้รับคำสั่ง กวางถูกมอบหมายให้นั่งทำงานที่โต๊ะเลขาหน้าห้องทำงานของคัตเตอร์ เพื่อเคลียร์เอกสารช่วงเช้าก่อนถึงเวลาประชุม แฟ้มเอกสารกองโตถูกส่งต่อมาจากธีร์ ซึ่งแต่ละแฟ้มล้วนแต่เป็นข้อมูลโครงสร้างธุรกิจและงบการเงินของเลวินกรุ๊ป

กวางเปิดแฟ้มเหล่านั้นด้วยหัวใจที่เต้นรัว สายตาคู่สวยกวาดมองตัวเลขและรายชื่อบริษัทในเครืออย่างรวดเร็ว หวังจะเจอหลักฐานความผิดปกติที่จะเอาผิดชายหนุ่มผู้นั่งอยู่หลังประตูบานนั้นได้ ทว่างานทุกอย่างกลับถูกจัดระเบียบไว้อย่างแยบยลและไม่มีช่องโหว่แม้แต่น้อย

“ขยันดีนะคุณเลขา” เสียงทุ้มขึ้นอยู่เหนือหัว

กวางสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมอง คัตเตอร์เดินออกมาจากห้องทำงานโดยไม่มีเสียงฝีเท้าเลยแม้แต่น้อย ชายหนุ่มไม่ได้สวมเสื้อสูทตัวนอก เหลือเพียงเสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขนเสื้อขึ้นถึงศอก เผยให้เห็นกล้ามแขนกำยำ

“กองงานพวกนี้คือหน้าที่ของกวางนี่คะบอส ถ้าไม่รีบทำตอนนี้คงไม่เสร็จทันเที่ยงแน่ค่ะ” กวางเอ่ยตอบพลางปิดแฟ้มลง

“งั้นเหรอ? ฉันนึกว่าเธอใจจดใจจ่ออยากจะหา ‘อะไรบางอย่าง’ ในเอกสารพวกนี้เสียอีก” คัตเตอร์โน้มตัวลงมาใกล้ มือหนาทั้งสองข้างค้ำยันลงบนโต๊ะทำงานของเธอ กักร่างเล็กในชุดเดรสสีแดงสดไว้ในอาณาเขตของเขา แววตาคมดุจ้องจับผิดอย่างเปิดเผย

“บอสหมายถึงอะไรคะ? กวางจะหาอะไรนอกจากรายละเอียดงานที่บอสมอบหมายล่ะคะ” กวางแสร้งทำตาซื่อ จ้องตอบเขาโดยไม่หลบเลี่ยง ไม่แสดงพิรุธอะไรแม้แต่น้อย

“ไม่มีอะไรก็ดีแล้ว เพราะคนก่อนหน้านี้... ที่พยายามหาเรื่องที่ไม่ใช่เรื่องของตัวเอง ปัจจุบันนี้ฉันก็จำไม่ได้แล้วว่าไปนอนเฝ้ารากมะม่วงอยู่ที่ไหน” เขาเอ่ยขู่ด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่กลับเย็นยะเยือกไปถึงขั้วหัวใจ ทว่ามันไม่ได้ทำให้กวางหวาดกลัว ตรงกันข้าม มันกลับจุดประกายความโกรธในใจเธอให้เพิ่มยิ่งขึ้น

“ขอบคุณที่เตือนค่ะบอส แต่กวางมั่นใจว่ากวางเป็นคนรักตัวกลัวมากตายพอ และกวางรู้ดีว่า... อะไรควรทำ อะไรไม่ควรทำ”

“ฉันชอบผู้หญิงฉลาดกวาง... และฉันหวังว่าเธอจะฉลาดจริงอย่างที่ปากพูด” คัตเตอร์ผละตัวออกแล้วยืนตัวตรง “สิบเอ็ดโมงสี่สิบแล้ว พักเที่ยงซะสิ”

“บอสจะรับอาหารเที่ยงเลยไหมคะ? กวางจะได้สั่งอาหารจัดขึ้นมาให้”

“ไม่ต้อง วันนี้ฉันจะพาเธอไปกินข้างนอก” คัตเตอร์เอ่ยออกคำสั่ง “ไปเปลี่ยนชุดซะด้วย ชุดเดรสสีแดงตัวนี้มันทำคนในตึกไม่มีสมาธิทำงาน โดยเฉพาะฉัน”

“อ้าว!~~ ไม่สวยเหรอคะ?” กวางแกล้งย้อนถามพร้อมรอยยิ้มกรุ้มกริ่ม

“ไปเปลี่ยนเป็นชุดธรรมดาที่ฉันให้ธีร์เตรียมไว้ในห้องพักผ่อนซะ อีกสิบนาทีเจอกันที่ลานจอดรถชั้นใต้ดิน อย่าช้าแม้แต่วินาทีเดียว”

“รับทราบค่ะบอส” กวางรับคำพลางยันตัวลุกขึ้นยืนมองแผ่นหลังกว้างของมาเฟียใหญ่ที่เดินกลับเข้าห้องทำงานไป