บทที่ 4 หมากบนโต๊ะ

บทที่ 4 หมากบนโต๊ะ

สิบนาทีต่อมา

กวางเดินลงมาในชุดที่ธีร์เตรียมไว้ให้ แม้จะปิดบังส่วนเว้าส่วนโค้งไปมาก ทว่าความสวยเซ็กซี่และบุคลิกมั่นใจก็ยังคงโดดเด่นอยู่ไม่น้อย รถยนต์คันหรูสีดำจอดติดเครื่องรออยู่แล้ว ธีร์ยืนเปิดประตูรถรออยู่ด้วยสีหน้าราบเรียบ

“เชิญครับคุณกวาง บอสรออยู่ด้านในแล้ว” ธีร์เอ่ยเสียงเรียบ

กวางก้าวเข้าไปนั่งในเบาะหลังที่กว้างขวาง ภายในรถตกแต่งอย่างหรูหรา คัตเตอร์นั่งรออยู่ก่อนแล้วในชุดสูทสีดำเต็มยศ แววตาคมเลื่อนมามองกวางในชุดใหม่ก่อนจะพยักหน้าอย่างพอใจเล็กน้อย

“ดูเป็นผู้เป็นคนขึ้นมาหน่อย” คัตเตอร์เอ่ยทักทายคำแรก

“ขอบคุณสำหรับคำชมค่ะ แต่กวางคิดว่าชุดกวางเมื่อกี้สวยกว่าตั้งเยอะ” กวางเอ่ยตอบกลับอย่างไม่ลดละ

รถยนต์คันหรูเคลื่อนตัวออกจากตึกเลวินกรุ๊ปทันที มุ่งหน้าสู่โรงแรมหรูระดับห้าดาวริมแม่น้ำเจ้าพระยา ซึ่งเป็นสถานที่นัดหมายประชุมกับชาญ ตลอดการเดินทางภายในรถเงียบสนิท มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่กำลังทำงานดังเบาๆ ชายหนุ่มนั่งหลับตานิ่งราวกับกำลังใช้ความคิด ส่วนกวางลอบมองใบหน้าด้านข้างของเขาด้วยความรู้สึกหลากหลาย

‘คัตเตอร์ เลวิน... คุณนั่งอยู่ข้างๆ ฉันแท้ๆ แต่ทำไมฉันถึงรู้สึกเหมือนคุณกำลังสร้างกำแพงหนาทึบที่ไม่มีใครข้ามผ่านได้กันนะ’ กวางคิดในใจ มือเรียวบางบีบเข้าหากันแน่น

“มองฉันขนาดนั้น มีอะไรสงสัยหรือเปล่า?” เขาเอ่ยถามน้ำเสียงเรียบนิ่ง ทว่าเขายังคงหลับตาอยู่ ทำให้กวางสะดุ้งเล็กน้อยที่ถูกจับได้

“เปล่าค่ะ กวางแค่กำลังทบทวนข้อมูลของคุณชาญที่บอสมอบให้อยู่ค่ะ”

“เหรอ? ชาญเป็นสุนัขจิ้งจอกเฒ่า จำคำฉันไว้ การเจรจาวันนี้มันไม่ใช่แค่เรื่องธุรกิจ แต่มันคือการหักเหลี่ยมเฉือนคม ถ้าเธอเห็นหรือได้ยินอะไรในห้องประชุม ให้เก็บปากไว้ให้เงียบที่สุด เข้าใจไหม?” คัตเตอร์ลืมตาขึ้น นัยน์ตาคู่คมฉายแววที่เต็มไปด้วยความจริงจังและอันตราย

“เข้าใจค่ะ” กวางคลี่ยิ้มแสร้งตอบรับ

เพียงครู่เดียวรถยนต์ก็เลี้ยวเข้าสู่ลานจอดรถของโรงแรมหรู พนักงานต้อนรับรีบวิ่งมาเปิดประตูรถให้ทันที คัตเตอร์ก้าวขาลงจากรถก่อนตามด้วยกวางและธีร์ ทั้งสามคนเดินตรงไปยังห้องอาหารส่วนตัวที่ถูกจองไว้ล่วงหน้า

เมื่อประตูห้องอาหารเปิดออก ร่างของชายวัยกลางคนรูปร่างท้วมในชุดสูทภูมิฐานก็นั่งรออยู่ก่อนแล้ว เขาคนนั้นคือ ‘ชาญ’ อดีตเพื่อนสนิทของพ่อกวาง ทันทีที่เห็นคัตเตอร์ ชาญรีบลุกขึ้นยืนพร้อมรอยยิ้มประจบสอพลอ

“สวัสดีครับคุณคัตเตอร์ ยินดีเหลือเกินครับที่วันนี้คุณให้เกียรติมาพบผมด้วยตัวเอง” ชาญยื่นมือมาทักทาย

คัตเตอร์ยื่นมือไปจับตอบตามมารยาทธุรกิจ แววตาราบเรียบไร้ความรู้สึก

“สวัสดีครับคุณชาญ เชิญนั่งเถอะครับ จะได้เริ่มคุยงานกัน”

สายตาของชาญเลื่อนมองมาที่กวางที่ยืนอยู่เยื้องด้านหลังของคัตเตอร์ ชายหนุ่มวัยกลางคนชะงักไปเล็กน้อย แววตาฉายแววความสงสัยและระแวงออกมาแวบหนึ่งเมื่อมองใบหน้าสวยของเลขาสาว

“เอ่อ... แม่หนูคนนี้คือ?” ชาญเอ่ยถามด้วยความสงสัย เพราะปกติแล้วไม่เคยเห็นเขาจะพาเลขาสาวมาด้วย ปกติจะมาก็แค่ลูกน้องคนสนิทที่ชื่อธีร์เท่านั้น

“นี่กวาง... เลขาส่วนตัวคนใหม่ของฉันเอง” คัตเตอร์แนะนำเสียงเรียบ

“สวัสดีอย่างเป็นทางการค่ะคุณชาญ ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ” กวางยกมือไหว้พร้อมรอยยิ้มหวาน ทว่าในอกของเธอกลับร้อนรุ่มไปด้วยเพลิงแค้นที่แทบจะระเบิดออกมา สองคนที่ทำลายชีวิตครอบครัวเธอ ตอนนี้อยู่ตรงหน้าเธอพร้อมกันแล้ว

“อ๋อ... ยินดีที่ได้รู้จักครับคุณกวาง หน้าตาคุ้นๆ เหมือนเคยเจอที่ไหนมาก่อนเลยนะ” ชาญเอ่ยพึมพำ พร้อมกับจ้องมองมาที่หญิงสาวไม่วางตา

“คนสวยๆ บนโลกนี้ก็หน้าตาคล้ายๆ กันหมดแหละครับคุณชาญ อย่าเสียเวลาเรื่องเลขาของฉันเลย เรามาเข้าเรื่องผลประโยชน์ของท่าเรือฝั่งใต้กันดีกว่า” คัตเตอร์เอ่ยขัดจังหวะด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง ดึงความสนใจของชาญกลับไปที่กระดานธุรกิจทันที

กวางลอบสูดหายใจเข้าลึกๆ ดึงสติและสวมหน้ากากเลขาผู้ซื่อสัตย์กลับคืนมาทันที สงครามประสาทและความแค้นที่เธอรอคอยมานับสิบกว่าปี กำลังขยับหมากตัวสำคัญขึ้นเรื่อยๆ

“นั่นสินะครับ เรื่องธุรกิจต้องมาก่อน” ชาญหัวเราะกลบเกลื่อน พลางผายมือให้นั่ง “ข้อนำเสนอของผมรอบนี้ คุณคัตเตอร์ได้ดูพิมพ์เขียวโครงสร้างท่าเรือฝั่งใต้ที่ส่งไปให้หรือยังครับ?”

คัตเตอร์ทิ้งตัวนั่งลงบนเก้าอี้ตัวใหญ่ทันที

“ดูแล้ว แต่ตัวเลขเปอร์เซ็นต์ส่วนแบ่งที่ได้จากสินค้าผ่านท่าเรือ มันดูตลกไปหน่อยนะคุณชาญ สามสิบเปอร์เซ็นต์เนี่ยนะ?”

“โธ่~~ ท่าเรือนี้ฝั่งผมต้องเคลียร์ทางกับผู้ใหญ่ฝั่งท้องถิ่นตั้งหลายคน แถมความเสี่ยงก็สูง” ชาญรีบเอ่ยชี้แจงทันที

“ความเสี่ยงของฝ่ายคุณมันก็แค่เงิน แต่ความเสี่ยงของเลวินกรุ๊ปคือเส้นทางขนส่งทั้งหมด” คัตเตอร์เคาะนิ้วลงบนโต๊ะ “กวาง... เอาแฟ้มสัญญาตัวใหม่ให้คุณชาญดูซิ”

“ค่ะบอส” กวางขยับตัวก้าวมาข้างหน้า มือเรียวเปิดกระเป๋าเอกสารแล้วส่งแผ่นสัญญาแผ่นใหม่วางลงตรงหน้าชาญอย่างสุภาพ ร่างบางจงใจสบสายตาจิ้งจอกเฒ่าตรงๆ พร้อมส่งยิ้มหวานไปให้

ชาญหยิบเอกสารขึ้นมาดู สายตาไล่อ่านก่อนจะเบิกตากว้างทันที

“นี่มัน... ห้าสิบห้าสิบเหรอครับ! แบบนี้ฝั่งผมก็แทบไม่เหลือกำไรเลยนะครับ”

“ถ้าคิดว่าไม่เหลือกำไร ก็ไม่ต้องเซ็นครับ” คัตเตอร์ตอบเสียงเรียบ นัยน์ตาคมไร้ความปรานี “เลวินกรุ๊ปไม่ได้ง้อคุณชาญ ท่าเรือฝั่งใต้มีอีกสามเจ้าที่พร้อมจะเสนอสัญญาระดับเจ็ดสิบสามสิบให้ฉันด้วยซ้ำ แต่ที่ฉันมานั่งคุยที่นี่... เพราะเห็นแก่ประวัติเก่าๆของคุณหรอกนะ”

คำว่าประวัติเก่าทำให้หัวใจของกวางกระตุกวูบ เธอรู้ดีว่าประวัติเก่าที่ว่ามันคือเรื่องอะไร เรื่องสกปรกที่พวกมันทำไว้กับครอบครัวเธอยังไงล่ะ

“คุณคัตเตอร์... อย่าตัดรอนกันแบบนี้สิครับ” ชาญเริ่มมีเหงื่อซึมตามไรผม สายตาเลื่อนมองไปหาข้อมูลจากเลขาสาวอย่างกวางคล้ายหาพวก “คุณกวางครับ ในฐานะที่คุณเป็นเลขา คุณคิดว่าสัญญานี้มันไม่โหดร้ายเกินไปสำหรับพันธมิตรอย่างผมเหรอครับ?”

กวางแสร้งทำสีหน้าเห็นอกเห็นใจ ทว่าน้ำเสียงกลับเต็มไปด้วยความเรียบนิ่ง

“กวางคิดว่า... ตัวเลขที่บอสประเมินออกมา เป็นตัวเลขที่สมเหตุสมผลที่สุดสำหรับคุณชาญแล้วนะคะ เพราะถ้าไม่มีเลวินกรุ๊ปคอยหนุนหลัง... ท่าเรือฝั่งใต้อาจจะถูกเจ้าหน้าที่ตรวจสอบจนไม่เหลืออะไรเลยก็ได้ค่ะ”

ชาญสะดุ้งเมื่อถูกเลขาสาวตอกกลับอย่างทันเกม

“คุณกวางนี่... พูดจาฉลาดกว่าจะเป็นแค่เลขาทั่วไปนะครับ แววตาท่าทางแบบนี้... ทำให้ผมคิดถึงคนรู้จักคนหนึ่งเลยจริงๆ”

“เหรอคะ? แปลว่ากวางหน้าโหลสินะคะเนี่ย” กวางหัวเราะเบาๆ กลบเกลื่อน

“พอได้แล้ว” คัตเตอร์เอ่ยขัดขึ้น เสียงเข้มตัดทุกบทสนทนาที่ไร้สาระ “ฉันไม่ได้มาฟังพวกเธอทบทวนความหลังหรือเปรียบเทียบหน้าตาใคร ตกลงจะเซ็นสัญญาห้าสิบห้าสิบนี้ไหมคุณชาญ? ถ้าไม่... ฉันจะได้กลับ”

ชาญสูดหายใจเข้าลึกๆ มือหนาสั่นเล็กน้อย ก่อนจะยอมหยิบปากกาหรูขึ้นมาเซ็นเอกสารตรงหน้า

“เซ็นครับ ผมเซ็น ร่วมงานกับเลวินกรุ๊ปยังไงก็ปลอดภัยที่สุด”

ชาญตวัดปากกาลงบนเนื้อกระดาษทันที หญิงสาวลอบยิ้มสะใจในใจ หมากตัวแรกในเกมนี้เริ่มเดินแล้ว ชาญยอมคุกเข่าให้คัตเตอร์ และคัตเตอร์ก็คิดว่าตัวเองควบคุมทุกอย่างได้

“กวาง เก็บเอกสาร” คัตเตอร์เอ่ยสั่งน้ำเสียงเรียบ

“ค่ะ” กวางเดินเข้าไปหยิบแฟ้มสัญญามาถือไว้ในอ้อมอก

“ยินดีที่ได้ร่วมงานกันอีกครั้งครับคุณคัตเตอร์ หวังว่าอาหารมื้อนี้จะถูกปากนะครับ” ชาญเอ่ยประจบ พลางยกแก้วไวน์ขึ้น

คัตเตอร์ขยับแก้วไวน์ในมือเบาๆ สายตาคมไม่ได้มองชาญ แต่เลื่อนตรงมาจับจ้องที่ใบหน้าสวยของกวางที่ยืนอยู่ด้านหลัง

“อืม... หวังว่ามื้อนี้จะอร่อย และไม่มีกวางตัวไหนหลงทางจนโดนเสือคาบไปกินซะก่อน”

กวางสบสายตาคมของคัตเตอร์อย่างไม่เกรงกลัว รอยยิ้มท้าทายผุดขึ้นบนใบหน้าสวย สงครามประสาทครั้งนี้... มันเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นต่างหาก