บทที่ 2 คนในความทรงจำ

บทที่ 2 คนในความทรงจำ

ร่างเล็กลอบเม้มริมฝีปากแน่น หัวใจเต้นรัวด้วยความเกลียดชังที่แล่นพล่าน แต่เธอต้องสะกดอารมณ์ไว้ เธอบิดตัวหันไปเผชิญหน้ากับเขาทันที ระยะห่างระหว่างใบหน้าของทั้งคู่เหลือเพียงไม่ถึงคืบ นัยน์ตาคู่สวยจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคมดุของมาเฟียหนุ่มอย่างจริงจัง

“ถ้าฉันกลัว... ฉันคงไม่มานั่งอยู่ตรงหน้าคนที่มีอิทธิพลที่สุดในเมืองนี้หรอกค่ะคุณคัตเตอร์ เลวิน” กวางเอ่ยตอบเสียงนิ่ง แววตาท้าทาย “ความอันตรายของคุณ... คือสิ่งที่ฉันคิดว่าน่าตื่นเต้นที่สุดแล้วค่ะ”

คัตเตอร์จ้องมองดวงตาคู่สวยที่ไหววูบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะกลับมาแข็งกร้าวอีกครั้ง เขารู้ดีว่าแววตาแบบนี้คืออะไร มันไม่ใช่ความตื่นเต้น แต่มันคือเปลวไฟของความเกลียดมากกว่าตื่นเต้น

“ดี...” คัตเตอร์ยื่นมือหนาไปเชยคางมนของเธอขึ้นมาเล็กน้อย ออกแรงบีบเบาๆ ที่ปลายคาง “งั้นเริ่มงานพรุ่งนี้ อยู่ข้างตัวฉันให้ตลอด รอดูว่าคนอย่างเธอจะทำงานได้ดีแค่ไหน”

“ค่ะ รอดูอย่างตั้งใจได้เลยค่ะ” กวางเอ่ยตอบรับ พร้อมกับรอยยิ้มแสร้งให้เขา

สงครามประสาทและความแค้นระหว่างมาเฟียใหญ่กับเลขาสาวสวย กำลังจะเริ่มต้นขึ้นแล้ว โดยที่หญิงสาวไม่รู้เลยว่าตัวเธอมีพิรุธอะไรในสายตาของมาเฟียใหญ่

“เชิญ” คัตเตอร์เอ่ย พลางส่งสายตาไปทางประตูห้อง ทำให้คนตัวเล็กคลี่รอยยิ้มให้กับชายหนุ่ม ก่อนจะยันตัวลุกขึ้นยืน แล้วยกมือไหว้เขาพร้อมกับเดินออกจากห้องไปทันที

หลังจากที่กวางเดินออกจากห้องไป ลูกน้องคนสนิทอย่างธีร์ก็เดินเข้ามาภายในห้องทำงานทันที เขาเดินมาหยุดยืนอยู่หน้าโต๊ะทำงาน พลางเอ่ยถามถึงการภาษณ์งานของหญิงสาว

“เป็นยังไงบ้างครับ ยังมีอีกสองคนที่รอให้สัมภาษณ์อีกนะครับ”

ชายหนุ่มยังคงมองค้างอยู่ที่บานประตูที่เพิ่งปิดลง เขายกมือขึ้นลูบปลายคิ้วตัวเองเบาๆ ก่อนจะเอ่ยตอบเสียงเรียบ

“น่าสนใจดี”

“ครับ? นายหมายถึงผู้หญิงคนเมื่อกี้เหรอครับ” ธีร์เอ่ยถามอย่างแปลกใจ เพราะปกติผู้เป็นเจ้านายไม่เคยให้ความสนใจผู้หญิงคนไหนเป็นพิเศษ

“อืม คนเมื่อกี้แหละ” คัตเตอร์เอนตัวพิงพนักเก้าอี้หนังตัวใหญ่ ท่าทางดุดันและทรงอำนาจ “ไปไล่สองคนที่เหลือกลับไปให้หมด ไม่ต้องสัมภาษณ์ต่อแล้ว ฉันไม่รับ”

“เอ่อ... ไม่สัมภาษณ์แล้วเหรอครับ แต่สองคนนั้นเป็นคนของทางพันธมิตรฝั่งใต้ส่งมานะครับ ถ้าเราปฏิเสธแบบนี้...”

“แล้วยังไง?” คัตเตอร์ตวัดสายตาคมมองมือขวาของตัวเอง “เลวินกรุ๊ปเป็นของใคร? ฉันบอกว่าได้คนแล้วก็คือได้คนแล้ว ไปบอกพวกมันว่าฉันเลือกคนที่ดีที่สุดไปแล้ว”

“รับทราบครับ ผมจะไปจัดการให้เรียบร้อยเดี๋ยวนี้ครับ” ธีร์รับคำสั่งทันที ชายหนุ่มโค้งคำนับเล็กน้อยแล้วหมุนตัวเดินออกไปจัดการตามที่ของเจ้านายสั่งทันที

ภายในห้องทำงานหรูกลับมาเงียบสงบอีกครั้ง คัตเตอร์ยันตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างสูงใหญ่เดินไปที่หน้าต่างกระจกใสบานใหญ่ที่มองเห็นวิวเมืองหลวงได้อย่างชัดเจน

มาเฟียหนุ่มยืนกอดอก สายตาทอดมองลงไปที่ด้านล่าง นึกถึงใบหน้าสวยคม ทว่าแฝงไปด้วยความเกลียดเมื่อครู่ ชายหนุ่มขยับรอยยิ้มบางเบาที่มุมปาก ก่อนจะเอ่ยพึมพำเสียงเบาอยู่คนเดียวในห้องกว้าง

“เธอยังมีชีวิตอยู่จริงๆ ด้วยสินะ”

เขาถอนลมหายใจยาวๆ ความทรงจำในอดีตย้อนคืนกลับมาในสมองอย่างรวดเร็ว

“แล้วก่อนหน้านี้เธอไปอยู่ไหนมา ยัยหนูแก้มป่องในวันนั้น โตมากลับกลายเป็นแม่กวางสาวแบบนี้ไปได้ยังไง”

คัตเตอร์ส่ายหน้าไปมา เสียงหัวเราะในลำคอดังขึ้นเบาๆ เขาเดินกลับมาที่โต๊ะทำงานทันที มือหนาเอื้อมไปเปิดลิ้นชักด้านล่างสุด คัตเตอร์หยิบกรอบรูปไม้เก่าๆ ชิ้นหนึ่งขึ้นมา ในรูปนั้นมีชายหญิงคู่หนึ่งที่ดูภูมิฐาน และมีเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ ผูกโบสีชมพูยืนอยู่ตรงกลาง ยิ้มตาปิดจนแก้มดันขึ้นมาเป็นก้อน

“หึ! คิดว่าเปลี่ยนชื่อ เปลี่ยนประวัติ ลบทุกอย่างจนเกลี้ยง แล้วฉันจะจำเธอไม่ได้อย่างนั้นเหรอ มนศิชา” นิ้วโป้งสากของมาเฟียไล้ไปบนใบหน้าของเด็กผู้หญิงในรูปถ่ายเก่าใบนั้น

“ฉันจำเธอได้... จำแววตาของเธอได้ดี ไม่มีวันลืม”

คัตเตอร์พลิกกรอบรูปไปมา สายตาอ่อนโยนลงเล็กน้อยเมื่อนึกถึงคนในรูปภาพ

“ก็พ่อของเธอ ชอบเอารูปเธอมาอวดอยู่บ่อยๆ นี่นา ดูสิคัตเตอร์ ลูกสาวพี่น่ารักไหม คัตเตอร์ ถ้าพี่เป็นอะไรไป นายต้องช่วยดูยัยหนูของพี่ด้วยนะ คำพูดพวกนั้นมันยังดังอยู่ในหัวฉันทุกวัน”

เขารำลึกถึงเรื่องราวความหลังอย่างสะเทือนใจ พ่อและแม่ของกวางไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็นรุ่นพี่ที่เขานับถือมากๆ เป็นคนที่เคยให้คำแนะนำและร่วมทำธุรกิจด้วยกันมา ตั้งแต่ตอนที่คัตเตอร์ยังเป็นเพียงวัยรุ่นที่เพิ่งก้าวขาเข้าสู่วงการมาเฟียและธุรกิจสีเทา ทั้งสองคนมีพระคุณและเป็นครอบครัวเดียวที่เขาให้ความเคารพรักอย่างแท้จริง

“แววตาอวดดีที่ถอดแบบมาจากพ่อเธอเป๊ะๆ คิดจะมาแก้แค้นฉันงั้นเหรอ?”

คัตเตอร์วางรูปถ่ายลงบนโต๊ะ สายตาเปลี่ยนกลับมาดุดันและเย็นชาเช่นเดิม

“ก็ดี... ในเมื่อเธอเลือกที่จะเดินกลับเข้ามาด้วยตัวเอง ฉันก็จะยอมเล่นละครฉากนี้เป็นเพื่อนเธอเอง ยัยหนูกวาง แล้วมาดูกันว่าเกมของเธอ กับเกมของฉัน อะไรมันจะแน่กว่ากัน”

ชายหนุ่มพึมพำประโยคสุดท้ายด้วยน้ำเสียงจริงจัง ก่อนที่เขาจะเก็บรูปถ่ายนั้นลงลิ้นชักตามเดิม แล้วก็เตรียมพร้อมรับมือกับสงครามประสาทที่จะกำลังจะเริ่มต้นขึ้น

เช้าวันต่อมา

บริษัทเลวิน กรุ๊ป

เสียงรองเท้าส้นสูงกระทบพื้นเป็นจังหวะ เรียกสายตาของพนักงานแถวนั้นให้หันมองเป็นตาเดียว กวางเดินออกมาจากลิฟต์ในชุดเดรสรัดรูปสีแดงสดขับผิวให้ขาวผ่อง อวดส่วนโค้งเว้าอย่างไร้ที่ติ ริมฝีปากสีแดงสดคลี่ยิ้มบางๆ ทว่านัยน์ตากลับนิ่งสนิทไร้ความรู้สึก

“อรุณสวัสดิ์ค่ะคุณธีร์” กวางเอ่ยทักทายชายหนุ่มที่ยืนอยู่หน้าห้องทำงานใหญ่

ธีร์มองชุดเดรสสีแดงสดของเลขาคนใหม่ด้วยสายตาอึ้งไปเล็กน้อย ก่อนจะกระแอมไอ

“เอ่อ... อรุณสวัสดิ์ครับคุณกวาง แต่ว่า... ชุดนี้มันจะ...”

“มีปัญหาอะไรหรือเปล่าคะ?”

“เปล่าครับ... แต่นายชอบความเรียบร้อย” ธีร์เอ่ยเตือนด้วยความหวังดี “นายอยู่ข้างในแล้วครับ เชิญครับ”

กวางยกมือเคาะประตูก่อนจะผลักเข้าไปทันที ร่างสูงใหญ่นั่งอยู่หลังโต๊ะทำงาน ชายหนุ่มละสายตาจากเอกสารขึ้นมองผู้ที่เดินเข้ามาใหม่ ทันทีที่เห็นชุดเดรสสีแดงรัดรูปที่แทบจะระเบิดความเซ็กซี่ออกมา

“รายงานตัวค่ะบอส” กวางเดินไปหยุดอยู่ที่หน้าโต๊ะทำงาน พลางส่งยิ้มหวานหยดย้อยให้กับคัตเตอร์

คัตเตอร์เอนหลังพิงพนักเก้าอี้ สายตาคมกริบกวาดมองร่างเล็กตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนที่จะเคาะปากกาลงบนโต๊ะเป็นจังหวะกดดัน

“นี่เธอจะมาทำงานในตำแหน่งเลขา หรือจะมาเดินแบบ?” เขาเอ่ยถามน้ำเสียงประชดประชัน

“ชุดนี้สุภาพและคล่องตัวดีค่ะ หรือว่า...” กวางแกล้งเอียงคอ เอามือค้ำโต๊ะทำงานแล้วโน้มตัวลงไปหาเขาเล็กน้อย จนคอเสื้อเดรสเปิดกว้างเผยให้เห็นเนินอกขาวเนียนชัดเจน “บอสสมาธิหลุดเพราะชุดของฉันเหรอคะ?”

ชายหนุ่มยกยิ้มที่มุมปากเล็กน้อย เขายันตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูงจนร่างเล็กต้องเงยหน้ามอง รังสีความกดดันแผ่ซ่านออกมาทันที

“ลูกไม้ตื้นๆ” คัตเตอร์เอ่ยกระซิบเสียงเบา ทว่าสายตากลับจับจ้องมองริมฝีปากแดงของเธอไม่วางตา

“กวางแค่อยากสร้างความประทับใจให้เจ้านายในวันแรกค่ะ” กวางสบสายตาเขาตรงๆ “แล้ววันนี้มีงานอะไรให้กวางรับใช้บ้างคะ?”

คัตเตอร์เดินอ้อมโต๊ะมาหยุดตรงหน้าเธอ ระยะห่างกันแค่คืบทำให้กวางได้กลิ่นน้ำหอมและบุหรี่จางๆ จากตัวเขา

“งานแรกของเธอ... ชงกาแฟดำมาให้ฉัน ห้ามใส่น้ำตาล ห้ามใส่ครีม”

“รับทราบค่ะ รอสักครู่นะคะ” กวางหมุนตัวเตรียมจะเดินออกไป

“เดี๋ยว!” คัตเตอร์เอ่ยเรียกเสียงเข้ม ทำให้กวางต้องหันกลับมามองที่ชายหนุ่ม “แล้วไม่ต้องใส่สิ่งแปลกปลอมมาด้วยนะ”

“กวางใส่ใจลงไปไม่ได้เหรอคะ” กวางย้อนถาม พลางส่งยิ้มหวานให้เขา