Mag-log inบทที่ 57 คืนรังรถสปอร์ตสีดำคันหรูเลี้ยวผ่านประตูรั้วเหล็กดัดขนาดใหญ่ เข้าสู่เขตบ้านพักตระกูลเดิมของกวาง บรรยากาศรอบข้างที่เคยเงียบเหงาและเต็มไปด้วยความทรงจำที่เจ็บปวด ตอนนี้กลับดูอบอุ่นอย่างน่าประหลาด ไฟสวนตลอดสองข้างทางเปิดสว่างไสว ต้นไม้ใหญ่และแปลงดอกไม้ได้รับการตัดแต่งอย่างสวยงามสมบูรณ์แบบ แสดงให้เห็นถึงความใส่ใจของคนที่คอยดูแลรักษาบ้านหลังนี้ไว้ตลอดหลายปีที่ผ่านมากวางมองลอดกระจกรถออกไป นัยน์ตากลมโตเต็มไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความตื้นตัน ความทรงจำวัยเด็กยามที่มีพ่อกับแม่คอยโอบอุ้มหลั่งไหลเข้ามาในความคิด แต่คราวนี้มันไม่ได้นำพาความโกรธแค้นหรือบาดแผลมาให้อีกต่อไปแล้ว หากแต่เป็นความอบอุ่นใจที่ได้กลับคืนสู่ ‘บ้าน’ ที่แท้จริงคัตเตอร์จอดรถที่หน้าเรือนใหญ่ ชายหนุ่มก้าวลงมารับและกุมมือเรียวของกวางไว้แน่น ประคองพาเธอเดินขึ้นบันไดหินอ่อนเข้าไปภายในตัวบ้านภายในบ้านถูกทำความสะอาดอย่างหมดจด เฟอร์นิเจอร์เดิมของครอบครัวถูกจัดวางไว้ในตำแหน่งเดิมอย่างเป๊ะๆ ราวกับกาลเวลาไม่เคยหมุนผ่าน คัตเตอร์พากวางเดินตรงไปยังห้องโถงกลาง ซึ่งเป็นที่ตั้งของโต๊ะหมู่บูชาและรูปถ่ายของพ่อและแม่ของเธอที่ถูกทำความสะอาดจนไม
บทที่ 56 ร่มเงาช่วงบ่ายของวันเดียวกันกลิ่นหอมอบอวลของกาแฟเอสเปรสโซและความวุ่นวายเล็กๆ ในห้องประชุมใหญ่ถูกแทนที่ด้วยความเงียบสงบ กวางเดินถือแฟ้มสรุปการประชุมเดินตามหลังคัตเตอร์กลับเข้ามาในห้องทำงานประธานบริหาร ทันทีที่ประตูห้องกระจกหนาปิดลง ความเป็นทางการทั้งหมดก็คล้ายจะเจือจางไปในอากาศคัตเตอร์ปลดกระดุมเสื้อสูทออกแล้วพาดไว้กับเก้าอี้ทำงานตัวใหญ่ ก่อนจะเดินไปหยุดยืนอยู่หน้าบานกระจกทรงสูงที่มองเห็นวิวเมืองหลวงกว้างไกล สายตาคมเข้มทอดมองออกไปภายนอกด้วยความรู้สึกผ่อนคลายอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนกวางวางแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะทำงานของเขาอย่างเบามือ แล้วเดินก้าวเข้าไปหยุดยืนข้างๆ ร่างสูง“เหนื่อยไหมคะวันนี้? ประชุมตั้งสองชั่วโมง แถมยังต้องตอบคำถามบอร์ดบริหารอีก” หญิงสาวเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลพลางเอียงคอมองใบหน้าหล่อเหลาด้านข้างคัตเตอร์หมุนตัวกลับมาหาเธอ นัยน์ตาคมเข้มฉายแววอ่อนโยน ชายหนุ่มยื่นมือหนาไปคว้าเอวบางของกวางแล้วรั้งเข้ามาชิดตัวเบาๆ โดยที่คนตัวเล็กไม่ได้ขัดขืนแม้แต่น้อย“ถ้าบอกว่าเหนื่อย... จะได้รางวัลอะไรไหม?” เสียงทุ้มเอ่ยเย้ากระซิบชิดใบหูใบหน้าหวานขึ้นสีแดงระเรื่อทันที กวางสบสายต
บทที่ 55 จุดเริ่มต้นใหม่หลายวันผ่านไปแสงแดดอ่อนๆ ยามเช้าของวันทำงานวันแรกหลังจากผ่านพ้นมรสุมใหญ่ ส่องสว่างผ่านกระจกบานโตของตึกสูงใจกลางเมือง กวางในชุดทำงานสีพาสเทลเรียบหรูเดินก้าวเข้ามาในตึกด้วยท่าทางที่เปลี่ยนไปความหมองเศร้า ความระแวง และแววตาที่เคยอมความแค้นบดบังไว้ ได้ถูกแทนที่ด้วยความสดใส มั่นใจ และรอยยิ้มจางๆ ที่ประดับบนใบหน้าหวานพนักงานในบริษัทที่เดินผ่านไปมาต่างทักทายเธอด้วยรอยยิ้ม กวางยิ้มรับทุกคนด้วยความอ่อนโยน หัวใจของเธอเบาหวิว ราวกับยกภูเขาลูกใหญ่ออกจากอกลิฟต์ผู้บริหารเคลื่อนตัวขึ้นมาถึงชั้นสูงสุด ประตูกระจกเปิดออกเผยให้เห็นโต๊ะทำงานประจำตำแหน่งเลขาที่คุ้นเคย กวางวางกระเป๋าลง เตรียมจัดแจงเอกสารและชงกาแฟดำซึ่งเป็นของโปรดของประธานบริหารตามหน้าที่ที่ทำมาตลอดทว่ายังไม่ทันที่เธอจะเดินไปถึงประตูห้องทำงานใหญ่ก็ถูกเปิดออกเสียก่อน ร่างสูงของคัตเตอร์ในชุดสูทสีเข้มเดินก้าวออกมา สายตาคมเข้มที่เคยเย็นชา ทว่าตอนนี้กลับฉายแววอ่อนโยนอย่างเปิดเผย ชายหนุ่มหยุดยืนมองเลขาสาวตรงหน้า พลางยกยิ้มมุมปากเพียงเล็กน้อย“มาทำงานสายไปสามนาทีนะ” เสียงทุ้มเอ่ยทักทายเรียบๆ ทว่าน้ำเสียงกลับแฝงไปความเ
บทที่ 54 สัญญาสายลมยามค่ำคืนพัดผ่านระเบียงร้านอาหารบนเนินเขา นำพาความเย็นฉ่ำมาปะทะผิวแก้มเนียน คัตเตอร์ยิ้มมุมปากเล็กน้อยกับคำตอบของเลขาสาว มือหนายังคงกุมมือเรียวของกวางไว้แน่นไม่ยอมปล่อยนัยน์ตาคมเข้มจ้องมองใบหน้าหวานที่เริ่มขึ้นสีระเรื่อภายใต้แสงไฟเหลืองนวล“แน่ใจนะว่าจะไม่เปลี่ยนใจ?” คัตเตอร์เอ่ยเย้า น้ำเสียงทุ้มต่ำแฝงความหยอกล้อ “ประธานบริหารหน้าซีเรียสคนนี้ดุมากนะ แถมชอบใช้งานเลขาข้ามเวลาด้วย”“กวางชินแล้วค่ะ” หญิงสาวเอ่ยกลั้วหัวเราะ ดวงตากลมโตฉายแววสดใสอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน “อีกอย่าง... ถ้ากวางไม่อยู่ คอยดูสิคะว่าใครจะยอมทนรับอารมณ์เย็นชาของบอสได้”“ก็คงไม่มี” ชายหนุ่มตอบทันควัน “เพราะฉันก็ไม่คิดจะเปิดโอกาสให้ใครเข้ามายืนตรงนี้แทนเธอเหมือนกัน”ประโยคสั้นๆ แต่ทว่าหนักแน่น ทำเอาหัวใจของกวางเต้นระรัวอย่างรุนแรง ความอบอุ่นสายหนึ่งแล่นผ่านมือที่กุมกันอยู่ตรงไปถึงหัวใจคำว่า ‘ตรงนี้’ ของเขา ไม่ได้หมายถึงแค่ตำแหน่งเลขาหน้าห้องทำงาน แต่หมายถึงพื้นที่ข้างกายและพื้นที่ในหัวใจของเขาอีกด้วยมื้ออาหารยามค่ำดำเนินไปอย่างผ่อนคลาย ไร้ซึ่งรังสีแห่งความกดดัน ความแค้น หรือเรื่องราวที่หนักอึ้งใ
บทที่ 53 รุ่งอรุณใหม่แสงแดดยามเช้าทอดผ่านม่านขาวนวลเข้ามาในห้องนอน หญิงสาวค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาพร้อมกับความรู้สึกโล่งสบายอย่างที่ไม่เคยสัมผัสมาก่อนตลอดหลายวันที่ผ่านมาเธอลุกขึ้นนั่งบนเตียง สายตามองไปยังแฟ้มเอกสารสีน้ำเงินที่วางอยู่บนโต๊ะทำงาน แม้ความจริงเรื่องการจากไปของพ่อแม่และโฉมหน้าแท้จริงของอาอนันต์จะยังคงทิ้งร่องรอยบาดแผลไว้ในใจ แต่การได้รู้ว่าเธอไม่ได้สู้เพียงลำพัง และมีใครบางคนคอยยืนหยัดปกป้องเธออยู่เสมอ ก็ทำให้บาดแผลนั้นเริ่มได้รับการเยียวยากวางหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาดู ก็พบข้อความสั้นๆ จากคัตเตอร์ที่ส่งมาตั้งแต่ช่วงเช้า‘อย่าลืมกินข้าวเช้า วันนี้พักผ่อนให้เต็มที่ มีอะไรด่วนโทรหาฉันได้ตลอด’รอยยิ้มจางๆ จุดขึ้นบนใบหน้าเนียนอย่างห้ามไม่ได้ กวางพิมพ์ข้อความตอบกลับด้วยความรู้สึกปลอดภัย ก่อนที่จะตัดสินใจใช้เวลาในวันหยุดยาวนี้เพื่อจัดระเบียบชีวิตใหม่เธอเดินไปที่ตู้เสื้อผ้า นำกล่องเก็บของเก่าที่เคยเต็มไปด้วยเอกสารสืบสวนและภาพถ่ายความทรงจำที่เจ็บปวดออกมา เธอค่อยๆ จัดเก็บมันไว้อย่างเป็นระเบียบ ไม่ใช่เพื่อซ่อนความแค้นอีกต่อไป แต่เพื่อเก็บไว้เป็นความทรงจำว่าเธอได้ผ่านพ้นฝันร้ายนั้นมาแล
บทที่ 52 ปิดฉากเงา“คิดว่ากระดาษแผ่นเดียวกับคลิปเสียงงี่เง่าพวกนี้จะทำอะไรฉันได้เหรอ!”อนันต์ที่กำลังตื่นตระหนกตะคอกขึ้นเสียงดัง ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธ เขาตระหนักดีว่าหากก้าวออกจากร้านอาหารนี้ไปแบบเปล่ามือ อนาคตและอิสรภาพของเขาจะจบลงทันที ชายวัยกลางคนตัดสินใจล้วงมือเข้าไปในเสื้อสูท หมายจะคว้าบางอย่างออกมาเพื่อใช้เป็นไพ่ใบสุดท้ายในการดิ้นรนทว่าคัตเตอร์กลับนิ่งสงบ ชายหนุ่มไม่ได้มีท่าทีตื่นตระหนกเลยแม้แต่น้อย นัยน์ตาคมเข้มเรียบเฉยดุจแผ่นน้ำแข็ง เขาเพียงแค่ยื่นมืออีกข้างไปกอดกระชับร่างบางของกวางให้ขยับมาอยู่ด้านหลังของตัวเอง ก่อนที่จะยกมือขึ้นส่งสัญญาณเบาๆพริบตาเดียว ชายฉกรรจ์ในชุดสากลสองคนซึ่งเป็นเจ้าหน้าที่ตำรวจนอกเครื่องแบบที่ซุ่มรออยู่รอบๆ ก็ก้าวพรวดเข้ามา ล็อกท่อนแขนทั้งสองข้างของอนันต์ไว้แน่นพร้อมใส่กุญแจมือทันที“ปล่อยฉัน! พวกแกเป็นใคร มีสิทธิ์อะไรมาจับฉัน!” อนันต์ดิ้นรนโวยวายด้วยความคลั่ง“คุณอนันต์ครับ คุณถูกจับกุมในข้อหาพยายามยักยอกทรัพย์ และข้อหาฆ่าผู้อื่นโดยเจตนา” นายตำรวจหัวหน้าชุดก้าวออกมาชูหมายจับต่อหน้าเขา “หลักฐานการเดินบัญชี ภาพถ่ายในคืนเกิดเหตุ รวมถึงคลิปบันทึกเส







