LOGINบทที่ 53 รุ่งอรุณใหม่แสงแดดยามเช้าทอดผ่านม่านขาวนวลเข้ามาในห้องนอน หญิงสาวค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาพร้อมกับความรู้สึกโล่งสบายอย่างที่ไม่เคยสัมผัสมาก่อนตลอดหลายวันที่ผ่านมาเธอลุกขึ้นนั่งบนเตียง สายตามองไปยังแฟ้มเอกสารสีน้ำเงินที่วางอยู่บนโต๊ะทำงาน แม้ความจริงเรื่องการจากไปของพ่อแม่และโฉมหน้าแท้จริงของอาอนันต์จะยังคงทิ้งร่องรอยบาดแผลไว้ในใจ แต่การได้รู้ว่าเธอไม่ได้สู้เพียงลำพัง และมีใครบางคนคอยยืนหยัดปกป้องเธออยู่เสมอ ก็ทำให้บาดแผลนั้นเริ่มได้รับการเยียวยากวางหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาดู ก็พบข้อความสั้นๆ จากคัตเตอร์ที่ส่งมาตั้งแต่ช่วงเช้า‘อย่าลืมกินข้าวเช้า วันนี้พักผ่อนให้เต็มที่ มีอะไรด่วนโทรหาฉันได้ตลอด’รอยยิ้มจางๆ จุดขึ้นบนใบหน้าเนียนอย่างห้ามไม่ได้ กวางพิมพ์ข้อความตอบกลับด้วยความรู้สึกปลอดภัย ก่อนที่จะตัดสินใจใช้เวลาในวันหยุดยาวนี้เพื่อจัดระเบียบชีวิตใหม่เธอเดินไปที่ตู้เสื้อผ้า นำกล่องเก็บของเก่าที่เคยเต็มไปด้วยเอกสารสืบสวนและภาพถ่ายความทรงจำที่เจ็บปวดออกมา เธอค่อยๆ จัดเก็บมันไว้อย่างเป็นระเบียบ ไม่ใช่เพื่อซ่อนความแค้นอีกต่อไป แต่เพื่อเก็บไว้เป็นความทรงจำว่าเธอได้ผ่านพ้นฝันร้ายนั้นมาแล
บทที่ 52 ปิดฉากเงา“คิดว่ากระดาษแผ่นเดียวกับคลิปเสียงงี่เง่าพวกนี้จะทำอะไรฉันได้เหรอ!”อนันต์ที่กำลังตื่นตระหนกตะคอกขึ้นเสียงดัง ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธ เขาตระหนักดีว่าหากก้าวออกจากร้านอาหารนี้ไปแบบเปล่ามือ อนาคตและอิสรภาพของเขาจะจบลงทันที ชายวัยกลางคนตัดสินใจล้วงมือเข้าไปในเสื้อสูท หมายจะคว้าบางอย่างออกมาเพื่อใช้เป็นไพ่ใบสุดท้ายในการดิ้นรนทว่าคัตเตอร์กลับนิ่งสงบ ชายหนุ่มไม่ได้มีท่าทีตื่นตระหนกเลยแม้แต่น้อย นัยน์ตาคมเข้มเรียบเฉยดุจแผ่นน้ำแข็ง เขาเพียงแค่ยื่นมืออีกข้างไปกอดกระชับร่างบางของกวางให้ขยับมาอยู่ด้านหลังของตัวเอง ก่อนที่จะยกมือขึ้นส่งสัญญาณเบาๆพริบตาเดียว ชายฉกรรจ์ในชุดสากลสองคนซึ่งเป็นเจ้าหน้าที่ตำรวจนอกเครื่องแบบที่ซุ่มรออยู่รอบๆ ก็ก้าวพรวดเข้ามา ล็อกท่อนแขนทั้งสองข้างของอนันต์ไว้แน่นพร้อมใส่กุญแจมือทันที“ปล่อยฉัน! พวกแกเป็นใคร มีสิทธิ์อะไรมาจับฉัน!” อนันต์ดิ้นรนโวยวายด้วยความคลั่ง“คุณอนันต์ครับ คุณถูกจับกุมในข้อหาพยายามยักยอกทรัพย์ และข้อหาฆ่าผู้อื่นโดยเจตนา” นายตำรวจหัวหน้าชุดก้าวออกมาชูหมายจับต่อหน้าเขา “หลักฐานการเดินบัญชี ภาพถ่ายในคืนเกิดเหตุ รวมถึงคลิปบันทึกเส
บทที่ 51 เพลิงความแค้น“ปล่อยกวางนะ!”กวางสะบัดข้อมือออกสุดแรง ความกลัวที่เคยเข้าครอบงำในตอนแรก ถูกแผดเผาจนมอดไหม้เหลือทิ้งไว้เพียงความโกรธแค้นและความผิดหวังอย่างรุนแรงที่ปะทุขึ้นมาจากลึกสุดของหัวใจ ดวงตากลมโตที่เคยฉ่ำน้ำตา ทว่าตอนนี้ฉายแววไปด้วยความโกรธ ร่างบางสั่นสะท้าน ไม่ใช่เพราะความเกรงกลัวอีกต่อไป แต่เพราะความเค้นแค้นที่ถูกคนตรงหน้าหลอกลวงมาตลอดครึ่งชีวิต“จิตใจของคุณทำด้วยอะไร!” กวางตบโต๊ะเสียงดังสนั่นขึ้นมาบ้างอย่างไม่ยอมแพ้ เสียงของเธอสั่นพร่า ทว่าเต็มไปด้วยความเค้นเสียงที่อัดแน่นอยู่ในอก “คนที่คุณบอกว่าเป็นเหมือนน้องชาย... คนที่คุณยิ้มให้ คนที่คุณยกมือไหว้อย่างนอบน้อมทุกครั้งที่คุณมาหาที่บ้าน! พ่อกับแม่เคารพและไว้ใจคุณมากขนาดไหน คุณก็น่าจะรู้ดีที่สุดไม่ใช่เหรอ!”อนันต์เค่นหัวเราะในลำคอ ใบหน้าภูมิฐานเปี่ยมเมตตาพังทลายลงไม่เหลือชิ้นดี เขายกมือขึ้นปัดฝุ่นที่แขนสูทของตัวเองด้วยท่วงท่าเย้ยหยัน“เคารพเหรอ? ไว้ใจเหรอ? อย่ามาพูดเรื่องตลกร้ายหน่อยเลยกวาง! พ่อของเธอ... มันก็แค่คนโชคดีที่เกิดมาบนกองเงินกองทอง! มันเคยเห็นหัวฉันจริงๆ ที่ไหนกัน”“นั่นมันเพราะความคิดอุบาทว์ๆ ของคุณเองต่าง
บทที่ 50 เงาเผชิญหน้ามือเรียวที่กำลังสั่นเทาค่อยๆ กดปุ่มโทรออก เสียงสัญญาณรอสายดังก้องอยู่ในความเงียบของห้องทำงานที่ผู้คนเริ่มทยอยกลับบ้าน หัวใจของกวางเต้นแรงด้วยความตึงเครียด ไม่กี่วินาทีต่อมา น้ำเสียงทุ้มอบอุ่นที่คุ้นเคยของชายผู้เป็นเหมือนญาติคนเดียวที่เหลืออยู่ก็ดังมาจากปลายสาย(เย็นป่านนี้แล้ว โทรหาอา มีเรื่องด่วนอะไรหรือเปล่า?)น้ำเสียงเอ็นดูและห่วงใยที่แสนจะธรรมชาตินั้น ทำให้กวางชะงักไปชั่วครู่ ความอบอุ่นที่เคยได้รับมาหลายปีฉายวนขึ้นมาในความคิด จนเธอเริ่มสับสนว่าสิ่งที่คัตเตอร์พูดอาจเป็นเพียงกลอุบายล่อลวง แต่เมื่อนึกถึงแฟ้มเอกสารสีน้ำเงินที่กอดไว้แน่น กวางก็สูดหายใจเข้าลึกเพื่อตั้งสติ“อาอนันต์คะ... เย็นนี้อาพอจะสะดวกไหมคะ? กวางมีเรื่องสำคัญอยากคุยด้วยค่ะ”“สะดวกสิ สำหรับกวาง อาว่างเสมออยู่แล้ว งั้นเจอกันที่ร้านอาหารเดิมตรงริมน้ำไหม? เดี๋ยวอาออกไปตอนนี้เลย”“ได้ค่ะอา อีกครึ่งชั่วโมงเจอกันนะคะ”กวางกดวางสายพลางถอนหายใจยาวๆ หญิงสาวรวบรวมเอกสารทั้งหมดใส่กระเป๋า รวมถึงแฟ้มสีน้ำเงินของคัตเตอร์ด้วย เธอตัดสินใจว่าจะต้องเผชิญหน้าและสังเกตปฏิกิริยาของอาอนันต์ด้วยตาตัวเอง วันนี้ทุกอย่างต
บทที่ 49 รอยร้าวในใจคำพูดทุกถ้อยคำของคัตเตอร์ยังคงดังก้องอยู่ในหัว กวางจ้องมองแฟ้มเอกสารตรงหน้า นัยน์ตากลมโตเต็มไปด้วยหยาดน้ำตา แต่ในความสับสนกลับเริ่มมีสายตาแห่งความระแวงคลุมเครือแล่นผ่าน หญิงสาวค่อยๆ ถอยห่างจากอ้อมแขนของประธานบริหารหนุ่ม ดึงตัวเองออกจากสัมผัสอบอุ่นที่เคยทำให้หัวใจสั่นคลอน“กวาง... ขอกลับไปตั้งสติก่อนค่ะ” เสียงหวานเอ่ย แม้จะฟังดูอ่อนแรง แต่ทว่ากลับมีความเด็ดเดี่ยวซ่อนอยู่ภายในคัตเตอร์ชะงักมือที่กำลังจะยื่นไปไขว่คว้า นัยน์ตาคมเข้มมองตามร่างบางที่ก้าวถอยหลังอย่างระมัดระวัง ชายหนุ่มถอนหายใจยาวๆ ก่อนจะพยักหน้ารับอย่างเข้าใจ“ฉันรู้ว่ามันยากที่จะเชื่อทันที... แต่หลักฐานทุกอย่างอยู่ในแฟ้มนี้ ถ้าเธออยากอ่าน หรืออยากให้คนกลางช่วยตรวจเช็ก ฉันก็ยินดี”กวางไม่ได้เอ่ยตอบอะไร หญิงสาวทำเพียงยื่นมือที่ยังคงสั่นเทาไปหยิบแฟ้มเอกสารสีน้ำเงินบนโต๊ะมากอดไว้แน่น ก้มหัวให้ชายหนุ่มเล็กน้อยตามมารยาทของเลขา ก่อนที่จะหมุนตัวเดินออกจากห้องประชุมไปด้วยหัวใจที่หนักอึ้งตลอดทั้งวัน การทำงานเต็มไปด้วยความเงียบสงบจนชวนอึดอัด กวางนั่งประจำอยู่ที่โต๊ะทำงานหน้าห้องประธานบริหาร พยายามก้มหน้าก้มตาจัดก
บทที่ 48 ไม่จริงดวงตากลมโตคู่สวยมองประสานกับสายตาคมเข้มของชายหนุ่มตรงหน้า หยดน้ำตาอุ่นร้อนที่คลอเบ้าค่อยๆ ไหลรินผ่านแก้มเนียนอย่างห้ามไม่อยู่ ความรู้สึกมากมายตีรวนขึ้นมาในหัวใจ ความสับสน และความตื้นตันที่ก่อตัวขึ้นอย่างกะทันหัน ภาพความทรงจำในอดีตเกี่ยวกับคุณพ่อประวิทย์และคุณแม่อันเป็นที่รักฉายชัดขึ้นมาในหัวมือหนาของคัตเตอร์ค่อยๆ ยกขึ้น สัมผัสผิวนุ่มบริเวณแก้มใสอย่างเบามือ นิ้วโป้งเรียวยาวปาดหยาดน้ำตาที่ไหลเปรอะแก้มของหญิงสาวออกให้อย่างนุ่มนวล ท่าทางที่แสนอ่อนโยนผิดกับบุคลิกแข็งกร้าวที่เขาชอบแสดงออกต่อหน้าคนอื่น“ร้องไห้ทำไม...” น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยถาม แฝงไปด้วยความรู้สึกหนักแน่น “คิดว่าฉันจะทำร้ายเธอเหมือนคนพวกนั้นเหรอ?”“เปล่า...” กวางส่ายหน้าช้าๆ เค้นเสียงออกมาจากลำคอที่แห้งผาก “กวางแค่...”คัตเตอร์ถอนหายใจยาวเบาๆ ชายหนุ่มดึงมือกลับไปประสานไว้ที่ด้านหลัง นัยน์ตาคมเข้มทอดมองไปทางหน้าต่างกระจกบานโตของห้องประชุมที่มองเห็นทิวทัศน์ของเมืองใหญ่“คุณประวิทย์เป็นรุ่นพี่ที่ฉันนับถือมาก ในวันที่บริษัทของฉันยังเป็นแค่บริษัทเล็กๆ พ่อของเธอคือคนที่คอยให้คำแนะนำและช่วยเหลือฉันมาตลอด” ชายหนุ่มหย






![มาเฟียร้าย [ ขัง ] รักเมียเด็ก](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)
