LOGINShare
บทที่ 6 จี้หยดน้ำ
publish date:
2026-07-30 21:13:03บทที่ 6 จี้หยดน้ำ
แสงไฟนีออนส่องสว่างสะท้อนกระจกเงาด้านหลังเคาน์เตอร์บาร์หรู เสียงแก้วคริสตัลกระทบกันเบาๆ คละเคล้าไปกับเสียงดนตรีจังหวะช้าๆ รถยนต์คันหรูของคัตเตอร์เลี้ยวเข้ามาจอดที่ลานจอดรถVIP ชั้นล่างสุดของคาสิโน ‘เลวิน เอ็นเตอร์เทนเมนต์’ ซึ่งเป็นสถานบันเทิงและคาสิโนที่ใหญ่ที่สุดในแถบนี้ ประตูกระจกอัตโนมัติเปิดออกพร้อมกับสายตาหลายคู่ที่หันมามอง กวางก้าวลงจากรถในชุดเดรสสีแดงสด ร่างเล็กดูสง่างามและโดดเด่นท่ามกลางบรรยากาศหรู ทว่าเต็มไปด้วยกลิ่นอายของความอันตราย คัตเตอร์ลงจากรถตามมาติดๆ เขาขยับสูทสีเข้มให้เข้าที่ ก่อนจะยื่นแขนออกมาข้างลำตัวเล็กน้อย นัยน์ตาคมเข้มเลื่อนมองมาที่เลขาสาวทันที “ควงแขนฉันไว้” คัตเตอร์เอ่ยน้ำเสียงเรียบ “ต้องขนาดนี้เลยเหรอคะบอส? กวางคิดว่าหน้าที่เลขาคือการถือแฟ้มเอกสาร เดินตามหลังสองก้าวซะอีก” กวางย้อนถาม พลางเอียงคอส่งยิ้มหวาน “คืนนี้เธอไม่ได้มาในฐานะเลขาหิ้วเอกสารกวาง แต่เธอมาในฐานะคู่ออกงานของฉัน” คัตเตอร์เอ่ย “บรรยากาศข้างในนี้เต็มไปด้วยเสือสิงห์กระทิงป่า ถ้าเธอเดินร่อนไปร่อนมาคนเดียวโดยไม่มีฉันคุม... ฉันไม่ประกันความปลอดภัยของเธอนะ” “อ๋อ... แปลว่าบอสกำลังปกป้องกวางอยู่เหรอคะ?” มือเรียวสวยเอื้อมไปสอดเข้ากับท่อนแขนแกร่งของเขาอย่างเชี่ยวชาญ ริมฝีปากสีสดแย้มยิ้ม “ขอบคุณในความหวังดีค่ะ แต่กวางคิดว่าคนที่อันตรายที่สุดในงานนี้... น่าจะเป็นคนที่กวางกำลังควงแขนอยู่นี่มากกว่าค่ะ” คัตเตอร์หัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงทุ้มต่ำนั้นฟังดูเย้ายวนและอันตรายในเวลาเดียวกัน “รู้ตัวก็ดีแล้ว งั้นก็อย่าซ่าให้มันมากนัก อยู่ใกล้ๆ ฉันไว้” ทั้งสองคนเดินควงแขนกันเข้าไปในโซนVIP ชั้นบนสุด ซึ่งเป็นพื้นที่สำหรับแขกชั้นสูงและนักลงทุนต่างประเทศ บรรยากาศภายในเต็มไปด้วยโต๊ะแบล็กแจ็ก รูเล็ต และโป๊กเกอร์ ชายหนุ่มวัยกลางคนในชุดสูทสีเข้มและหญิงสาวในชุดราตรีหรูหราต่างจับกลุ่มคุยกันอย่างเป็นกันเอง “คุณคัตเตอร์ ยินดีที่ได้พบกันอีกครับ” เสียงทักทายภาษาอังกฤษสำเนียงยุโรปดังขึ้น ชายชาวต่างชาติรูปร่างสูงใหญ่ เดินถือแก้วไวน์เข้ามาหาคัตเตอร์พร้อมรอยยิ้มกว้าง “ยินดีที่ได้พบเช่นกันครับคุณมาร์คัส” คัตเตอร์ตอบกลับเป็นภาษาอังกฤษได้อย่างไหลลื่น มือหนายื่นไปจับทักทาย “เดินทางมาถึงเมืองไทยราบรื่นดีไหมครับ?” “ราบรื่นดีมากครับ โดยเฉพาะเมื่อรู้ว่าการมาครั้งนี้จะได้เจอกับคุณคัตเตอร์” มาร์คัสเอ่ย ก่อนที่สายตาแพรวพราวของเขาจะเลื่อนมาหยุดอยู่ที่กวาง “โอ้ว... เลดี้ท่านนี้คือใครกันครับ สวยงามโดดเด่นจนผมไม่อาจละสายตาได้เลยจริงๆ” กวางคลี่ยิ้มอย่างเป็นมิตร เธอก้าวออกมาข้างหน้าเล็กน้อยโดยที่ยังไม่ปล่อยมือออกจากแขนของคัตเตอร์ ก่อนที่จะเอ่ยภาษาอังกฤษด้วยสำเนียงเป๊ะระดับเกียรตินิยม “สวัสดีค่ะ ฉันชื่อกวางค่ะ เป็นเลขาส่วนตัวของคุณคัตเตอร์ ยินดีที่ได้รู้จักนะคะ” มาร์คัสทำหน้าประหลาดใจอย่างเห็นได้ชัด ก่อนจะยิ้มกว้างกว่าเดิม “เลขาเหรอครับ? คุณคัตเตอร์นี่โชคดีจริงๆ ที่มีเลขา ทั้งสวย ทั้งทรงเสน่ห์ และภาษาอังกฤษก็เพียบพร้อมขนาดนี้ ถ้าเป็นผม... ผมคงไม่ยอมปล่อยให้เลขาคนสวยระดับนี้ทำงานเอกสารเครียดๆ หรอกครับ” “คุณมาร์คัสชมเกินไปแล้วค่ะ งานเอกสารของคุณคัตเตอร์ก็น่าตื่นเต้นไม่แพ้กันหรอกค่ะ” กวางตอบกลับด้วยท่าทางลื่นไหล คัตเตอร์โอบเอวบางของกวางหลวมๆ ดึงร่างเล็กให้ขยับเข้ามาชิดตัวเขามากขึ้นอย่างเปิดเผย สัมผัสอุ่นร้อนจากฝ่ามือหนาผ่านเนื้อผ้าเดรสสีแดงทำให้กวางสะดุ้งเล็กน้อย แต่เธอก็ต้องจำใจเก็บอาการไว้ “คุณมาร์คัสครับ เลขาของผมเธอมักจะชอบงานท้าทายเสมอ” คัตเตอร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง แต่สายตากลับจ้องมองมาร์คัสเป็นเชิงเตือน “และที่สำคัญ... เธอชอบทำงานกับผมคนเดียวครับ” “ฮ่าๆ โอเคครับคุณคัตเตอร์ ผมเข้าใจแล้ว ผมจะไม่ล้ำเส้น” มาร์คัสยกมือสองข้างขึ้นเป็นเชิงยอมแพ้ “งั้นเราไปร่วมโต๊ะโป๊กเกอร์ทางนู้นกันหน่อยไหมครับ คืนนี้มีพันธมิตรจากจีนและรัสเซียมารวมตัวกันเยอะเลย” “เชิญครับ” คัตเตอร์พยักหน้ารับ ก่อนจะนำกวางเดินตรงไปยังโต๊ะโป๊กเกอร์VIP ที่อยู่ใจกลางห้อง โต๊ะไม้ทรงกลมขนาดใหญ่มีนักธุรกิจต่างชาตินั่งอยู่แล้วสามสี่คน พนักงานแจกไพ่สวมชุดสูทเนี๊ยบกำลังจัดเตรียมไพ่ คัตเตอร์ทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้หนังตัวใหญ่ โดยให้กวางยืนอยู่ข้างๆ เก้าอี้ของเขา ชายหนุ่มหยิบซิการ์มวนโตขึ้นจุดไฟ กลิ่นหอมเข้มข้นของใบยาสูบราคาแพงคละคลุ้งไปทั่ว “บอสคะ... กวางขอไปน้ำดื่มสักหน่อยได้ไหมคะ?” กวางกระซิบข้างหูคัตเตอร์ เสียงแผ่วเบา คัตเตอร์พ่นควันบุหรี่ออกมาช้าๆ สายตาคมจ้องมองใบหน้าสวย “อยากไปเดินสำรวจคาสิโนของฉันงั้นเหรอ?” “กวางแค่หิวน้ำค่ะบอส คุยกับคุณมาร์คัสเมื่อกี้ใช้พลังงานเยอะไปหน่อย” กวางทำสีหน้าซื่อๆ “หรือว่าบอสกลัวว่ากวางจะแอบไปส่งข่าวให้ใครคะ?” “หึ! เธอจะไปไหนก็ไปเถอะกวาง” คัตเตอร์เหยียดยิ้มมุมปาก นัยน์ตาฉายแววรู้ทัน “แต่อย่าลืมว่าธีร์ยืนอยู่ตรงมุมห้องโน้น... และลูกน้องของฉันก็อยู่ทุกจุดในคาสิโนนี้ จะทำอะไรก็คิดให้ดีๆ” “กวางทราบดีค่ะบอส ขอบคุณในความห่วงใยนะคะ” กวางส่งยิ้มหวานให้เขา ก่อนจะหมุนตัวเดินเลี่ยงออกมาจากโต๊ะโป๊กเกอร์ทันที หญิงสาวเดินตรงไปยังโซนบาร์เครื่องดื่มที่อยู่ไกลออกไปเล็กน้อย บรรยากาศตรงนี้ค่อนข้างเป็นส่วนตัวและเงียบกว่าโซนโต๊ะเกม กวางสั่งน้ำแร่จากบาร์เทนเดอร์ ก่อนจะยกขึ้นจิบช้าๆ สายตาคู่สวยแอบกวาดมองไปรอบๆ คาสิโนอย่างละเอียด 'ที่นี่คือแหล่งเงินหมุนเวียนหลักของเลวินกรุ๊ป... เส้นทางสีเทาทั้งหมดถูกฟอกผ่านคาสิโนแห่งนี้ สินค้าและเงินมหาศาลต้องมีบันทึกอยู่ที่ไหนสักแห่ง' กวางคิดในใจ สมองกำลังประมวลผลข้อมูลที่เธอสืบมาตลอดหลายปี “ขอน้ำมันก๊าดใส่แก้วให้ผู้หญิงคนนี้สักแก้วสิครับ” เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยดังขึ้นจากทางด้านหลัง กวางสะดุ้งเล็กน้อย หันกลับไปมอง คัตเตอร์เดินมาหยุดยืนอยู่ข้างเธอตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ ชายหนุ่มโบกมือให้บาร์เทนเดอร์เลี่ยงออกไป ก่อนจะขยับเข้ามายืนชิดเคาน์เตอร์บาร์ข้างๆ เธอ “บอส... เล่นเกมเสร็จแล้วเหรอคะ? ทำไมลุกมาไวจัง” กวางปรับสีหน้าเป็นปกติได้อย่างรวดเร็ว “ฉันลุกมาตามเลขาที่หายหัวไปนานเกินไปน่ะสิ” คัตเตอร์ค้ำมือลงบนเคาน์เตอร์บาร์ กักตัวเธอไว้ตรงกลาง “ยืนมองคาสิโนของฉันด้วยสายตาแบบนั้น... กำลังประเมินมูลค่าทรัพย์สินของฉันอยู่เหรอกวาง?” “กวางก็แค่มองความอลังการค่ะ ไม่คิดว่าบอสจะมีอาณาจักรที่ยิ่งใหญ่ขนาดนี้” กวางสบสายตาเขาตรงๆ “มันคงต้องใช้ความเลือดเย็นและความเด็ดเดี่ยวมากเลยนะคะ กว่าจะสร้างสถานที่แบบนี้ขึ้นมาได้ โดยไม่สนว่าใครจะต้องพังลงไปบ้าง” ประโยคสุดท้ายของเธอแฝงความหมายซ่อนเร้นอย่างเปิดเผย นัยน์ตาของคัตเตอร์วูบไหวเล็กน้อย ชายหนุ่มขยับเข้ามาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน กลิ่นซิการ์และน้ำหอมราคาแพงลอยเตะจมูกเธอ “บนโลกของธุรกิจสีเทา... คนที่อ่อนแอคือคนที่ต้องถูกกลืนกิน” คัตเตอร์เอ่ยเสียงต่ำ “ถ้าเธออยากรอด เธอต้องแข็งแกร่งกว่าศัตรู และถ้าเธออยากจะทำลายใคร... เธอต้องแน่ใจว่าเธอมีแรงพอที่จะลากเขาลงนรกไปพร้อมกับเธอ” “บอสกำลังเตือนกวาง หรือกำลังเตือนตัวเองกันแน่คะ?” กวางย้อนถามน้ำเสียงนิ่งสนิท ไร้ซึ่งความกลัว “คนเราเวลามีอำนาจมากเกินไป มักจะมองไม่เห็นหัวคนที่อยู่ใต้เท้า และนั่นแหละค่ะ คือจุดเริ่มต้นของความพินาศ” “ปากกล้าดีนะ” คัตเตอร์เอื้อมมือไปจับปลายคางมนของเธอ ออกแรงบีบเล็กน้อยอย่างหยอกเย้า ทว่าแฝงความจริงจัง “เธอรู้ไหมกวาง... ยิ่งเธอพยายามทำตัวแรงๆ ยิ่งเธอพยายามซ่อนความเกลียดชังในแววตาคู่นี้... มันยิ่งทำให้ฉันอยากจะถอดหน้ากากของเธอออกมาดูจริงๆ” “กวางไม่ได้ใส่หน้ากากค่ะบอส นี่คือตัวตนจริงของกวาง” กวางยกมือขึ้นมากุมมือของเขาที่จับคางเธอไว้ พยายามจะแกะออก “และถ้าบอสคิดว่ากวางเกลียดบอส... บอสก็คงจะคิดมากไปเองแล้วล่ะค่ะ กวางจะเกลียดเจ้านายที่ให้เงินเดือนสูงๆ แบบบอสไปทำไมกันคะ” “นั่นสิ... เกลียดทำไมกัน?” คัตเตอร์ยอมปล่อยมือจากคางของเธอ แต่เขากลับเลื่อนมือลงมาจับที่สร้อยคอเส้นเล็กที่มีจี้รูปหยดน้ำบนคอของเธอแทน ปลายนิ้วสากสัมผัสโดนผิวเนื้อบริเวณไหปลาร้าของเธอเบาๆ “สร้อยเส้นนี้... เก่ามากแล้วนะ ไม่เหมาะกับชุดเดรสสีแดงสดตัวนี้เลยสักนิด ทำไมถึงยังใส่อยู่?” กวางชะงักทันที ร่างกายเกร็งโดยอัตโนมัติ มือเรียวรีบยกขึ้นมากุมจี้รูปหยดน้ำไว้แน่นทันที นัยน์ตาคมสวยสั่นระริกด้วยความตื่นตระหนกครู่หนึ่ง “มัน... มันเป็นของสำคัญของกวางค่ะ” เธอเอ่ยตอบน้ำเสียงแผ่ว “ของดูต่างหน้าชิ้นสุดท้าย... จากครอบครัวเหรอ?” คัตเตอร์เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบ กวางรู้สึกเหมือนหัวใจตกไปอยู่ที่ตาตุ่ม ชายหนุ่มตรงหน้ารู้มากแค่ไหน เขากำลังลองเชิงเธอ หรือเขารู้ความจริงทั้งหมดแล้วกันแน่ “บอส... บอสพูดเรื่องอะไรคะ? ก็แค่สร้อยที่แม่ให้ไว้ก่อนท่านจะเสียไปแค่นั้นเองค่ะ” กวางพยายามควบคุมน้ำเสียงให้เป็นปกติที่สุด เท่าที่จะทำได้ “งั้นเหรอ...” คัตเตอร์เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ชายหนุ่มถอยห่างออกไปหนึ่งก้าว ยกแก้วบรั่นดีขึ้นจิบช้าๆ กวางเม้มริมฝีปากแน่น เพลิงแค้นและความระแวงแล่นพล่านไปทั่วหัวใจ เธอตัดสินใจเดินเกมรุกเพื่อไม่ให้ตัวเองตกเป็นฝ่ายถูกต้อนอยู่ฝ่ายเดียว
Latest chapter
รอยแค้นซ่อนรักมาเฟีย บทที่ 87 เสียงบันทึกจากคืนนั้น
บทที่ 87 เสียงบันทึกจากคืนนั้นภายในบ้านของนายสมชายเต็มไปด้วยร่องรอยการรื้อค้น ลิ้นชักถูกเปิดค้าง เอกสารกระจัดกระจายอยู่บนพื้น และตู้ไม้เก่าหลายใบถูกเลื่อนออกจากผนังจนเห็นรอยฝุ่นเป็นแนวยาว กลิ่นยาหม่องและกลิ่นอับจากห้องนอนลอยปะปนกันอยู่ในอากาศกวางยืนอยู่ข้างคัตเตอร์ ดวงตาจับจ้องเครื่องบันทึกเสียงเก่าที่วางอยู่บนพื้นใกล้ร่างของชายชรา ความรู้สึกหวาดหวั่นและเร่งร้อนก่อตัวขึ้นในใจ เพราะสิ่งของชิ้นนี้อาจเป็นหลักฐานสำคัญที่ใครบางคนพยายามตามหาคัตเตอร์ก้มลงตรวจชีพจรของนายสมชาย ก่อนจะหันไปสั่งเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย“เรียกรถพยาบาลเดี๋ยวนี้ครับ”เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงหนักแน่น ความรู้สึกเป็นห่วงปรากฏชัดในแววตา ขณะเดียวกันก็ยังคงรักษาความสงบเพื่อไม่ให้กวางตื่นตระหนก“เขายังมีชีพจรอยู่ค่ะ”กวางถามพร้อมมองชายชราที่นอนหมดสติอยู่บนพื้น ความรู้สึกกังวลบีบรัดหัวใจเมื่อเห็นรอยช้ำบริเวณขมับของเขา“ยังมีครับ แต่ต้องให้แพทย์ตรวจทันที”คัตเตอร์ตอบพร้อมถอดเสื้อคลุมของตัวเองออกมารองศีรษะให้ชายชราอย่างระมัดระวัง ความรู้สึกอ่อนโยนที่มีต่อผู้สูงอายุปรากฏขึ้น แม้เขาจะยังคงมีท่าทีเด็ดขาดเหมือนเดิม“กวางอยู่ตรงน
รอยแค้นซ่อนรักมาเฟีย บทที่ 86 เข้าใกล้ความจริงทุกที
บทที่ 86 เข้าใกล้ความจริงทุกที“ใครเป็นคนอยู่ปลายสายคะ?”“ฉันไม่รู้ค่ะ แต่เสียงเป็นผู้หญิง”กวางเงยหน้าขึ้นทันที ความรู้สึกชาวาบเกิดขึ้นทั่วร่าง“คุณมาลีจำเสียงได้ไหมคะ?”“จำได้ไม่ทั้งหมดค่ะ แต่จำคำพูดหนึ่งได้”คุณมาลีหลับตาลง พยายามรื้อฟื้นความทรงจำ“เธอพูดว่า ‘ทำตามที่สั่ง แล้วเด็กคนนั้นจะถูกส่งออกไปคืนนี้’ ค่ะ”กวางรู้สึกเหมือนอากาศรอบตัวหายไปในทันที ภาพใบหน้าของมารดาปรากฏขึ้นในความทรงจำ พร้อมเสียงที่เคยสั่งให้เธอเก็บของและออกจากบ้านโดยไม่อธิบายเหตุผลคัตเตอร์กระชับมือเธอแน่นขึ้น“กวางครับ”“กวางยังไหวค่ะ”เธอตอบ แม้น้ำเสียงจะสั่น ความรู้สึกเจ็บปวดปรากฏอยู่บนใบหน้าแต่เธอยังคงพยายามตั้งสติ“กวางอยากไปพบคุณสมชายต่อค่ะ”คัตเตอร์มองเธอด้วยความเป็นห่วง ก่อนจะหันไปทางคุณมาลี“บ้านคุณสมชายอยู่ตรงไหนครับ?”“อยู่ท้ายหมู่บ้านค่ะ แต่เขาไม่ค่อยพบคนแปลกหน้า หลังจากเกษียณก็เก็บตัวอยู่บ้าน”คุณมาลีตอบพร้อมเขียนแผนที่ให้ กวางเก็บเอกสารทั้งหมดลงแฟ้มอย่างระมัดระวัง“ขอบคุณมากนะคะคุณมาลี”“คุณกวางคะ”คุณมาลีเรียกไว้ก่อนที่เธอจะลุกขึ้น ความรู้สึกลังเลปรากฏอยู่บนใบหน้า“ฉันขอโทษที่วันนั้นไม่ได้ช่วยคุณ”
รอยแค้นซ่อนรักมาเฟีย บทที่ 85 เงาของคนในคืนนั้น
บทที่ 85 เงาของคนในคืนนั้นแสงเช้ายามสายส่องผ่านกระจกหน้ารถเป็นริ้วสีทอง ถนนสายยาวทอดผ่านทุ่งนาและแนวต้นไม้ที่เรียงรายอยู่สองข้างทาง รถยนต์คันสีดำเคลื่อนตัวออกจากกรุงเทพตั้งแต่เช้า โดยมีรถรักษาความปลอดภัยขับตามอยู่ห่างๆ อีกหนึ่งคันบนเบาะด้านหลัง กวางกำแฟ้มเอกสารไว้บนตัก ภายในนั้นมีข้อมูลของคุณมาลี อดีตพนักงานฝ่ายจัดเก็บเอกสาร และคุณสมชาย อดีตพนักงานรักษาความปลอดภัยที่อยู่ในบริษัทในคืนเกิดเหตุ ความจริงที่ทั้งคู่ตามหากำลังเข้าใกล้ขึ้นทุกที แต่ความรู้สึกในใจของกวางกลับหนักอึ้งกว่าเดิมคัตเตอร์นั่งอยู่ข้างเธอ มือข้างหนึ่งถือแท็บเล็ตตรวจสอบเส้นทาง ส่วนอีกข้างวางอยู่ใกล้มือเธอ ราวกับพร้อมให้กวางจับได้ทุกเมื่อ“ถ้าเหนื่อยก็บอกพี่นะครับ” คัตเตอร์เอ่ยขึ้นโดยไม่ได้ละสายตาจากหน้าจอ ความรู้สึกเป็นห่วงซ่อนอยู่ในน้ำเสียงอย่างชัดเจน“กวางไม่เหนื่อยค่ะ แค่กำลังคิดว่าคุณมาลีจะยอมเล่าให้เราฟังไหม”“พี่ไม่คิดจะบังคับเธอครับ”“กวางรู้ค่ะ แต่ถ้าเธอกลัวจนไม่ยอมพูด เราอาจเสียโอกาสได้หลักฐานสำคัญนะคะ”“เราไม่ได้ไปเพื่อบังคับให้ใครพูดครับ เราไปเพื่อฟังสิ่งที่เขาพร้อมจะเล่า”คัตเตอร์ตอบพร้อมวางแท็บเล็ตลง แล้ว
รอยแค้นซ่อนรักมาเฟีย บทที่ 84 คำถามจากนักข่าว
บทที่ 84 คำถามจากนักข่าวเช้าวันรุ่งขึ้นหลังจากความลับของคุณวิทย์ถูกเปิดเผย บ้านหลังใหม่ของกวางไม่ได้เริ่มต้นวันด้วยความสงบเหมือนทุกครั้ง แฟ้มเอกสารเก่าถูกวางเรียงอยู่บนโต๊ะรับแขก ข้างกันมีภาพถ่ายจากตู้สติกเกอร์และแก้วชาร้อนที่คัตเตอร์เตรียมไว้ให้เธอ กลิ่นหอมอ่อนๆ ของชาลอยอยู่ในอากาศ แต่บรรยากาศกลับเต็มไปด้วยความกังวลคุณมาลี อดีตพนักงานฝ่ายจัดเก็บเอกสาร คือชื่อที่ทั้งคู่ต้องตามหาในวันนี้ ทว่าก่อนที่กวางจะได้เริ่มตรวจสอบข้อมูลเพิ่มเติม โทรศัพท์ของเธอก็สั่นขึ้นหลายครั้งติดต่อกันบนหน้าจอมีข้อความจากคุณวิทย์ พร้อมลิงก์ข่าวออนไลน์ที่กำลังถูกเผยแพร่ในวงกว้าง“คุณกวางครับ มีข่าวเกี่ยวกับคุณออกมาแล้วครับ”คุณวิทย์ส่งข้อความตามมาด้วยน้ำเสียงเป็นกังวล ความรู้สึกผิดยังคงหลงเหลืออยู่ในใจของเขา เพราะรู้ว่าข่าวนี้อาจเป็นผลจากความลับที่กำลังถูกเปิดเผยกวางกดเปิดลิงก์ด้วยมือที่เริ่มเย็นลง หัวข้อข่าวตัวใหญ่ปรากฏอยู่ตรงหน้า{ ทายาทสาวได้บริษัทคืน เพราะความสัมพันธ์กับประธานบริหารหนุ่มจริงหรือไม่? ผู้ถือหุ้นตั้งคำถามถึงความเหมาะสม }เนื้อหาภายในพูดถึงการกลับมารับตำแหน่งของกวาง การได้รับหุ้นจากครอบครัว
รอยแค้นซ่อนรักมาเฟีย ตอนที่ 83 ความลับของคุณวิทย์
ตอนที่ 83 ความลับของคุณวิทย์ความเงียบภายในโกดังเก่าหนักอึ้งจนแทบได้ยินเสียงลมหายใจของทุกคน กวางยืนอยู่หน้าประตูเหล็กด้วยใบหน้าซีดเผือด คำพูดของภาคินยังคงก้องอยู่ในหัวราวกับเสียงสะท้อนที่ไม่มีวันจางหาย คนที่สั่งให้ส่งเธอออกจากบ้านในคืนนั้นไม่ใช่บิดา แต่เป็นคนที่เธอยังคงเรียกว่าแม่อยู่ทุกวันนี้คัตเตอร์ยืนอยู่ข้างกาย มือใหญ่กุมมือเธอไว้แน่น เขาไม่ได้รีบพูดปลอบ ไม่ได้เร่งให้เธอตัดสินใจ เพียงยืนอยู่ตรงนั้นเพื่อให้กวางรู้ว่าเธอยังมีที่ยึดเหนี่ยวอยู่“คุณภาคินพูดจริงหรือเปล่าคะ?”กวางเอ่ยถามในที่สุด น้ำเสียงของเธอสั่นไหวแต่ยังพยายามควบคุมตัวเอง ความรู้สึกเจ็บปวดและสับสนปะปนกันอยู่ในดวงตา“ผมไม่ได้พาคุณมาที่นี่เพื่อโกหกครับ”ภาคินตอบพร้อมถอนหายใจยาว สีหน้าของเขาไม่ได้มีความสะใจหรือความยินดีที่ได้เปิดเผยความลับ กลับมีเพียงความเหนื่อยล้าของคนที่แบกเรื่องราวบางอย่างมานานเกินไป“แต่คุณก็ไม่ได้บอกกวางทั้งหมด”คัตเตอร์เอ่ยขึ้น น้ำเสียงของเขาเย็นลงอย่างเห็นได้ชัด ความรู้สึกระแวดระวังยังคงอยู่เต็มเปี่ยม เขาไม่ยอมให้ภาคินเข้าใกล้กวางมากกว่านี้แม้แต่ก้าวเดียว“ผมบอกเท่าที่บอกได้ครับ”“หมายความว่ายังไ
รอยแค้นซ่อนรักมาเฟีย บทที่ 82 โกดังแห่งความทรงจำ
บทที่ 82 โกดังแห่งความทรงจำเช้าวันถัดมาบ้านทั้งหลังเงียบกว่าปกติ แสงแดดอ่อนส่องผ่านผ้าม่านสีเทาเข้มลงบนพื้นห้องนอน ข้างเตียงมีแฟ้มเอกสารสีดำวางอยู่เคียงกับภาพถ่ายจากตู้สติกเกอร์เมื่อคืนก่อน ความทรงจำสองด้านวางอยู่ใกล้กันอย่างชัดเจน ด้านหนึ่งคือคำขู่จากอดีต อีกด้านคือรอยยิ้มของคนสองคนที่กำลังพยายามสร้างอนาคตไปด้วยกันกวางตื่นขึ้นมาพร้อมความรู้สึกหนักอึ้งในอก เธอจำได้ทันทีว่าวันนี้ต้องไปยังโกดังเก่าของบริษัทก่อนเที่ยงคืน สถานที่เดียวกับที่เธอเคยถูกพาไปในคืนก่อนออกจากบ้านเมื่อหลายปีก่อนคัตเตอร์ยังคงนอนอยู่ข้างๆ แขนของเขาโอบรอบเอวเธอไว้หลวมๆ ใบหน้าคมคายดูสงบกว่าคืนที่ผ่านมา แต่รอยคล้ำใต้ดวงตากลับบอกชัดว่าเขานอนหลับไม่เต็มที่กวางค่อยๆ ยกมือขึ้นแตะแก้มเขาเบาๆ ความรู้สึกเป็นห่วงค่อยๆ แทรกเข้ามาแทนที่ความกลัว เธอไม่อยากให้เขาต้องเสี่ยงไปกับเธอ แต่ในขณะเดียวกันก็รู้ดีว่าไม่มีทางเปลี่ยนใจเขาได้“พี่คัตเตอร์คะ ตื่นได้แล้วค่ะ”เธอกระซิบพร้อมแตะปลายจมูกเขาเบาๆ รอยยิ้มเล็กๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้า แม้ในใจยังเต็มไปด้วยความกังวล“ขออีกห้านาทีครับ”คัตเตอร์ตอบทั้งที่ยังหลับตา ก่อนจะกระชับอ้อมแขนดึงเธอกล
You May Also Like
It’s Bad! แย่แล้ว…เพื่อนสนิทฉันเป็นมาเฟีย
6RICH 14.0K viewsขย้ำรักมาเฟีย
นิยายของเนม21.2K viewsBAD FIANCE พันธะรักคู่หมั้นใจร้าย
Piggy.g447.8K viewsเกมรักทายาทมาเฟีย (25+)
โนเนจัง9.2K viewsใต้อาณัติมาเฟียแฟนเก่า
นรกสร้าง69 viewsเพราะฉันคือคุณนายมาเฟีย
肥鸟神/เทพเจ้านกอ้วน285 viewsรูมเมทคนดีของพี่วิศวะ
ผีเสื้อกลืนหาง264 viewsรักร้ายใต้เสื้อกราวน์
Chareen4.2K views
