บทที่ 6 จี้หยดน้ำ

บทที่ 6 จี้หยดน้ำ

แสงไฟนีออนส่องสว่างสะท้อนกระจกเงาด้านหลังเคาน์เตอร์บาร์หรู เสียงแก้วคริสตัลกระทบกันเบาๆ คละเคล้าไปกับเสียงดนตรีจังหวะช้าๆ รถยนต์คันหรูของคัตเตอร์เลี้ยวเข้ามาจอดที่ลานจอดรถVIP ชั้นล่างสุดของคาสิโน

‘เลวิน เอ็นเตอร์เทนเมนต์’ ซึ่งเป็นสถานบันเทิงและคาสิโนที่ใหญ่ที่สุดในแถบนี้

ประตูกระจกอัตโนมัติเปิดออกพร้อมกับสายตาหลายคู่ที่หันมามอง กวางก้าวลงจากรถในชุดเดรสสีแดงสด ร่างเล็กดูสง่างามและโดดเด่นท่ามกลางบรรยากาศหรู ทว่าเต็มไปด้วยกลิ่นอายของความอันตราย

คัตเตอร์ลงจากรถตามมาติดๆ เขาขยับสูทสีเข้มให้เข้าที่ ก่อนจะยื่นแขนออกมาข้างลำตัวเล็กน้อย นัยน์ตาคมเข้มเลื่อนมองมาที่เลขาสาวทันที

“ควงแขนฉันไว้” คัตเตอร์เอ่ยน้ำเสียงเรียบ

“ต้องขนาดนี้เลยเหรอคะบอส? กวางคิดว่าหน้าที่เลขาคือการถือแฟ้มเอกสาร เดินตามหลังสองก้าวซะอีก” กวางย้อนถาม พลางเอียงคอส่งยิ้มหวาน

“คืนนี้เธอไม่ได้มาในฐานะเลขาหิ้วเอกสารกวาง แต่เธอมาในฐานะคู่ออกงานของฉัน” คัตเตอร์เอ่ย “บรรยากาศข้างในนี้เต็มไปด้วยเสือสิงห์กระทิงป่า ถ้าเธอเดินร่อนไปร่อนมาคนเดียวโดยไม่มีฉันคุม... ฉันไม่ประกันความปลอดภัยของเธอนะ”

“อ๋อ... แปลว่าบอสกำลังปกป้องกวางอยู่เหรอคะ?” มือเรียวสวยเอื้อมไปสอดเข้ากับท่อนแขนแกร่งของเขาอย่างเชี่ยวชาญ ริมฝีปากสีสดแย้มยิ้ม “ขอบคุณในความหวังดีค่ะ แต่กวางคิดว่าคนที่อันตรายที่สุดในงานนี้... น่าจะเป็นคนที่กวางกำลังควงแขนอยู่นี่มากกว่าค่ะ”

คัตเตอร์หัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงทุ้มต่ำนั้นฟังดูเย้ายวนและอันตรายในเวลาเดียวกัน

“รู้ตัวก็ดีแล้ว งั้นก็อย่าซ่าให้มันมากนัก อยู่ใกล้ๆ ฉันไว้”

ทั้งสองคนเดินควงแขนกันเข้าไปในโซนVIP ชั้นบนสุด ซึ่งเป็นพื้นที่สำหรับแขกชั้นสูงและนักลงทุนต่างประเทศ บรรยากาศภายในเต็มไปด้วยโต๊ะแบล็กแจ็ก รูเล็ต และโป๊กเกอร์ ชายหนุ่มวัยกลางคนในชุดสูทสีเข้มและหญิงสาวในชุดราตรีหรูหราต่างจับกลุ่มคุยกันอย่างเป็นกันเอง

“คุณคัตเตอร์ ยินดีที่ได้พบกันอีกครับ” เสียงทักทายภาษาอังกฤษสำเนียงยุโรปดังขึ้น ชายชาวต่างชาติรูปร่างสูงใหญ่ เดินถือแก้วไวน์เข้ามาหาคัตเตอร์พร้อมรอยยิ้มกว้าง

“ยินดีที่ได้พบเช่นกันครับคุณมาร์คัส” คัตเตอร์ตอบกลับเป็นภาษาอังกฤษได้อย่างไหลลื่น มือหนายื่นไปจับทักทาย “เดินทางมาถึงเมืองไทยราบรื่นดีไหมครับ?”

“ราบรื่นดีมากครับ โดยเฉพาะเมื่อรู้ว่าการมาครั้งนี้จะได้เจอกับคุณคัตเตอร์” มาร์คัสเอ่ย ก่อนที่สายตาแพรวพราวของเขาจะเลื่อนมาหยุดอยู่ที่กวาง “โอ้ว... เลดี้ท่านนี้คือใครกันครับ สวยงามโดดเด่นจนผมไม่อาจละสายตาได้เลยจริงๆ”

กวางคลี่ยิ้มอย่างเป็นมิตร เธอก้าวออกมาข้างหน้าเล็กน้อยโดยที่ยังไม่ปล่อยมือออกจากแขนของคัตเตอร์ ก่อนที่จะเอ่ยภาษาอังกฤษด้วยสำเนียงเป๊ะระดับเกียรตินิยม

“สวัสดีค่ะ ฉันชื่อกวางค่ะ เป็นเลขาส่วนตัวของคุณคัตเตอร์ ยินดีที่ได้รู้จักนะคะ”

มาร์คัสทำหน้าประหลาดใจอย่างเห็นได้ชัด ก่อนจะยิ้มกว้างกว่าเดิม

“เลขาเหรอครับ? คุณคัตเตอร์นี่โชคดีจริงๆ ที่มีเลขา ทั้งสวย ทั้งทรงเสน่ห์ และภาษาอังกฤษก็เพียบพร้อมขนาดนี้ ถ้าเป็นผม... ผมคงไม่ยอมปล่อยให้เลขาคนสวยระดับนี้ทำงานเอกสารเครียดๆ หรอกครับ”

“คุณมาร์คัสชมเกินไปแล้วค่ะ งานเอกสารของคุณคัตเตอร์ก็น่าตื่นเต้นไม่แพ้กันหรอกค่ะ” กวางตอบกลับด้วยท่าทางลื่นไหล

คัตเตอร์โอบเอวบางของกวางหลวมๆ ดึงร่างเล็กให้ขยับเข้ามาชิดตัวเขามากขึ้นอย่างเปิดเผย สัมผัสอุ่นร้อนจากฝ่ามือหนาผ่านเนื้อผ้าเดรสสีแดงทำให้กวางสะดุ้งเล็กน้อย แต่เธอก็ต้องจำใจเก็บอาการไว้

“คุณมาร์คัสครับ เลขาของผมเธอมักจะชอบงานท้าทายเสมอ” คัตเตอร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง แต่สายตากลับจ้องมองมาร์คัสเป็นเชิงเตือน “และที่สำคัญ... เธอชอบทำงานกับผมคนเดียวครับ”

“ฮ่าๆ โอเคครับคุณคัตเตอร์ ผมเข้าใจแล้ว ผมจะไม่ล้ำเส้น” มาร์คัสยกมือสองข้างขึ้นเป็นเชิงยอมแพ้ “งั้นเราไปร่วมโต๊ะโป๊กเกอร์ทางนู้นกันหน่อยไหมครับ คืนนี้มีพันธมิตรจากจีนและรัสเซียมารวมตัวกันเยอะเลย”

“เชิญครับ” คัตเตอร์พยักหน้ารับ ก่อนจะนำกวางเดินตรงไปยังโต๊ะโป๊กเกอร์VIP ที่อยู่ใจกลางห้อง

โต๊ะไม้ทรงกลมขนาดใหญ่มีนักธุรกิจต่างชาตินั่งอยู่แล้วสามสี่คน พนักงานแจกไพ่สวมชุดสูทเนี๊ยบกำลังจัดเตรียมไพ่

คัตเตอร์ทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้หนังตัวใหญ่ โดยให้กวางยืนอยู่ข้างๆ เก้าอี้ของเขา ชายหนุ่มหยิบซิการ์มวนโตขึ้นจุดไฟ กลิ่นหอมเข้มข้นของใบยาสูบราคาแพงคละคลุ้งไปทั่ว

“บอสคะ... กวางขอไปน้ำดื่มสักหน่อยได้ไหมคะ?” กวางกระซิบข้างหูคัตเตอร์ เสียงแผ่วเบา

คัตเตอร์พ่นควันบุหรี่ออกมาช้าๆ สายตาคมจ้องมองใบหน้าสวย

“อยากไปเดินสำรวจคาสิโนของฉันงั้นเหรอ?”

“กวางแค่หิวน้ำค่ะบอส คุยกับคุณมาร์คัสเมื่อกี้ใช้พลังงานเยอะไปหน่อย” กวางทำสีหน้าซื่อๆ “หรือว่าบอสกลัวว่ากวางจะแอบไปส่งข่าวให้ใครคะ?”

“หึ! เธอจะไปไหนก็ไปเถอะกวาง” คัตเตอร์เหยียดยิ้มมุมปาก นัยน์ตาฉายแววรู้ทัน “แต่อย่าลืมว่าธีร์ยืนอยู่ตรงมุมห้องโน้น... และลูกน้องของฉันก็อยู่ทุกจุดในคาสิโนนี้ จะทำอะไรก็คิดให้ดีๆ”

“กวางทราบดีค่ะบอส ขอบคุณในความห่วงใยนะคะ” กวางส่งยิ้มหวานให้เขา ก่อนจะหมุนตัวเดินเลี่ยงออกมาจากโต๊ะโป๊กเกอร์ทันที

หญิงสาวเดินตรงไปยังโซนบาร์เครื่องดื่มที่อยู่ไกลออกไปเล็กน้อย บรรยากาศตรงนี้ค่อนข้างเป็นส่วนตัวและเงียบกว่าโซนโต๊ะเกม กวางสั่งน้ำแร่จากบาร์เทนเดอร์ ก่อนจะยกขึ้นจิบช้าๆ สายตาคู่สวยแอบกวาดมองไปรอบๆ คาสิโนอย่างละเอียด

'ที่นี่คือแหล่งเงินหมุนเวียนหลักของเลวินกรุ๊ป... เส้นทางสีเทาทั้งหมดถูกฟอกผ่านคาสิโนแห่งนี้ สินค้าและเงินมหาศาลต้องมีบันทึกอยู่ที่ไหนสักแห่ง' กวางคิดในใจ สมองกำลังประมวลผลข้อมูลที่เธอสืบมาตลอดหลายปี

“ขอน้ำมันก๊าดใส่แก้วให้ผู้หญิงคนนี้สักแก้วสิครับ” เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยดังขึ้นจากทางด้านหลัง

กวางสะดุ้งเล็กน้อย หันกลับไปมอง คัตเตอร์เดินมาหยุดยืนอยู่ข้างเธอตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ ชายหนุ่มโบกมือให้บาร์เทนเดอร์เลี่ยงออกไป ก่อนจะขยับเข้ามายืนชิดเคาน์เตอร์บาร์ข้างๆ เธอ

“บอส... เล่นเกมเสร็จแล้วเหรอคะ? ทำไมลุกมาไวจัง” กวางปรับสีหน้าเป็นปกติได้อย่างรวดเร็ว

“ฉันลุกมาตามเลขาที่หายหัวไปนานเกินไปน่ะสิ” คัตเตอร์ค้ำมือลงบนเคาน์เตอร์บาร์ กักตัวเธอไว้ตรงกลาง “ยืนมองคาสิโนของฉันด้วยสายตาแบบนั้น... กำลังประเมินมูลค่าทรัพย์สินของฉันอยู่เหรอกวาง?”

“กวางก็แค่มองความอลังการค่ะ ไม่คิดว่าบอสจะมีอาณาจักรที่ยิ่งใหญ่ขนาดนี้” กวางสบสายตาเขาตรงๆ “มันคงต้องใช้ความเลือดเย็นและความเด็ดเดี่ยวมากเลยนะคะ กว่าจะสร้างสถานที่แบบนี้ขึ้นมาได้ โดยไม่สนว่าใครจะต้องพังลงไปบ้าง”

ประโยคสุดท้ายของเธอแฝงความหมายซ่อนเร้นอย่างเปิดเผย นัยน์ตาของคัตเตอร์วูบไหวเล็กน้อย ชายหนุ่มขยับเข้ามาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน กลิ่นซิการ์และน้ำหอมราคาแพงลอยเตะจมูกเธอ

“บนโลกของธุรกิจสีเทา... คนที่อ่อนแอคือคนที่ต้องถูกกลืนกิน” คัตเตอร์เอ่ยเสียงต่ำ “ถ้าเธออยากรอด เธอต้องแข็งแกร่งกว่าศัตรู และถ้าเธออยากจะทำลายใคร... เธอต้องแน่ใจว่าเธอมีแรงพอที่จะลากเขาลงนรกไปพร้อมกับเธอ”

“บอสกำลังเตือนกวาง หรือกำลังเตือนตัวเองกันแน่คะ?” กวางย้อนถามน้ำเสียงนิ่งสนิท ไร้ซึ่งความกลัว “คนเราเวลามีอำนาจมากเกินไป มักจะมองไม่เห็นหัวคนที่อยู่ใต้เท้า และนั่นแหละค่ะ คือจุดเริ่มต้นของความพินาศ”

“ปากกล้าดีนะ” คัตเตอร์เอื้อมมือไปจับปลายคางมนของเธอ ออกแรงบีบเล็กน้อยอย่างหยอกเย้า ทว่าแฝงความจริงจัง “เธอรู้ไหมกวาง... ยิ่งเธอพยายามทำตัวแรงๆ ยิ่งเธอพยายามซ่อนความเกลียดชังในแววตาคู่นี้... มันยิ่งทำให้ฉันอยากจะถอดหน้ากากของเธอออกมาดูจริงๆ”

“กวางไม่ได้ใส่หน้ากากค่ะบอส นี่คือตัวตนจริงของกวาง” กวางยกมือขึ้นมากุมมือของเขาที่จับคางเธอไว้ พยายามจะแกะออก “และถ้าบอสคิดว่ากวางเกลียดบอส... บอสก็คงจะคิดมากไปเองแล้วล่ะค่ะ กวางจะเกลียดเจ้านายที่ให้เงินเดือนสูงๆ แบบบอสไปทำไมกันคะ”

“นั่นสิ... เกลียดทำไมกัน?” คัตเตอร์ยอมปล่อยมือจากคางของเธอ แต่เขากลับเลื่อนมือลงมาจับที่สร้อยคอเส้นเล็กที่มีจี้รูปหยดน้ำบนคอของเธอแทน ปลายนิ้วสากสัมผัสโดนผิวเนื้อบริเวณไหปลาร้าของเธอเบาๆ “สร้อยเส้นนี้... เก่ามากแล้วนะ ไม่เหมาะกับชุดเดรสสีแดงสดตัวนี้เลยสักนิด ทำไมถึงยังใส่อยู่?”

กวางชะงักทันที ร่างกายเกร็งโดยอัตโนมัติ มือเรียวรีบยกขึ้นมากุมจี้รูปหยดน้ำไว้แน่นทันที นัยน์ตาคมสวยสั่นระริกด้วยความตื่นตระหนกครู่หนึ่ง

“มัน... มันเป็นของสำคัญของกวางค่ะ” เธอเอ่ยตอบน้ำเสียงแผ่ว

“ของดูต่างหน้าชิ้นสุดท้าย... จากครอบครัวเหรอ?” คัตเตอร์เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบ

กวางรู้สึกเหมือนหัวใจตกไปอยู่ที่ตาตุ่ม ชายหนุ่มตรงหน้ารู้มากแค่ไหน เขากำลังลองเชิงเธอ หรือเขารู้ความจริงทั้งหมดแล้วกันแน่

“บอส... บอสพูดเรื่องอะไรคะ? ก็แค่สร้อยที่แม่ให้ไว้ก่อนท่านจะเสียไปแค่นั้นเองค่ะ” กวางพยายามควบคุมน้ำเสียงให้เป็นปกติที่สุด เท่าที่จะทำได้

“งั้นเหรอ...” คัตเตอร์เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ชายหนุ่มถอยห่างออกไปหนึ่งก้าว ยกแก้วบรั่นดีขึ้นจิบช้าๆ

กวางเม้มริมฝีปากแน่น เพลิงแค้นและความระแวงแล่นพล่านไปทั่วหัวใจ เธอตัดสินใจเดินเกมรุกเพื่อไม่ให้ตัวเองตกเป็นฝ่ายถูกต้อนอยู่ฝ่ายเดียว