บทที่ 7 เดินเกมรุก

บทที่ 7 เดินเกมรุก

ความเงียบครอบคลุมเคาน์เตอร์บาร์VIP เพียงชั่วครู่ กลิ่นหอมเข้มข้นของซิการ์คละคลุ้งไปพร้อมกับความตึงเครียดที่ลอยอบอวลในอากาศ กวางสูดหายใจเข้าลึกๆ เรียกความมั่นใจกลับคืนมาอย่างรวดเร็ว สายตาคมสวยที่เคยสั่นระริกเปลี่ยนเป็นเรียบนิ่ง

“สร้อยเส้นนี้ เป็นของสำคัญชิ้นเดียวที่แม่ทิ้งไว้ค่ะ” กวางผละนิ้วมือออกจากจี้หยดน้ำ

ก่อนที่จะขยับเข้าไปใกล้ร่างสูงอีกหนึ่งก้าวอย่างไม่เกรงกลัว เธอยกมือเรียวสวยขึ้นแตะที่ปกสูทสีเข้มของคัตเตอร์เบาๆ ลูบไล้ลงมาตามแผงอกแกร่ง

“กวางใส่ติดตัวไว้ตลอด เพื่อเตือนใจตัวเองค่ะ... ว่าชีวิตกวางเคยลำบากขนาดไหน และกวางจะไม่ยอมกลับไปอยู่ในจุดที่ตกต่ำแบบนั้นอีก”

“เตือนใจ... หรือเตือนแค้น?” คัตเตอร์เอ่ยถามเสียงเรียบต่ำ เขารับรู้ได้ถึงความอุ่นร้อนจากฝ่ามือเล็กที่กำลังลูบไล้อยู่บนอกเขา

“ความแค้นกินไม่ได้หรอกค่ะบอส แต่เงินของบอสกินได้” กวางเอียงคอสบตากับเขาตรงๆ นัยน์ตาแพรวพราว “บอสบอกว่ากวางซ่อนความเกลียดชังไว้ในสายตา... งั้นบอสลองมองดีๆ สิคะ ว่าในสายตาคู่นี้ มันมีอะไรซ่อนอยู่กันแน่”

คัตเตอร์ก้มมองใบหน้าสวยเนียนที่อยู่ห่างกันไม่ถึงคืบ นัยน์ตาคู่สวยของเธอสะท้อนภาพแสงไฟนีออนและเงาร่างของเขาอย่างชัดเจน มันมีความท้าทาย ความทะเยอทะยาน และความลับมากมายที่ซ่อนอยู่ใต้เงาเงียบสงบ

“สิ่งที่ฉันเห็น... มีแต่ความโกหก” คัตเตอร์เอ่ย เสียงทุ้มแหบพร่า “แต่ก็นั่นแหละกวาง ยิ่งเธอโกหกเนียนเท่าไหร่ มันยิ่งทำให้เกมนี้สนุกมากขึ้นเท่านั้น”

“ถ้าบอสคิดว่านี่คือเกม... บอสก็ต้องเตรียมรับมือกับผู้เล่นคนนี้นะคะ เพราะกวางไม่ใช่หมากที่คุณจะเดินรุกอยู่ฝ่ายเดียว” กวางผละออกจากอกเขาช้าๆ

เธอคว้าแก้วบรั่นดีของคัตเตอร์ขึ้นมาถือไว้ แล้วยกขึ้นจิบต่อหน้าเขาอย่างท้าทาย รสชาติร้อนผ่าวของแอลกอฮอล์ระดับพรีเมียมบาดลึกในลำคอ แต่เธอกลับยิ้มออกมาได้ “รสชาติไม่เลวนี่คะ สมกับเป็นเครื่องดื่มของเจ้าพ่อคาสิโน”

“เธอเป็นเลขาคนแรกที่กล้ากินแก้วเดียวกับฉัน”

“และกวางจะเป็นเลขาคนเดียวที่บอสไม่สามารถสลัดทิ้งได้ง่ายๆ ค่ะ” กวางคืนแก้วเหล้าใส่ในมือหนาของเขา ก่อนจะหันหลังกลับไปมองบรรยากาศภายในคาสิโนอีกครั้ง “เรากลับไปที่โต๊ะโป๊กเกอร์กันดีกว่าค่ะบอส ป่านนี้คุณมาร์คัสกับพันธมิตรจีนรัสเซียคงรอบอสนานแล้ว”

คัตเตอร์มองตามแผ่นหลังบางในชุดเดรสสีแดงสดที่ก้าวเดินนำหน้าเขาไปด้วยท่าทางสง่างาม เขายกแก้วบรั่นดีขึ้นจิบตรงบริเวณขอบแก้วที่ริมฝีปากสีสดของเธอเพิ่งสัมผัสไปเมื่อครู่ รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ฉายชัดที่มุมปากของชายหนุ่ม

“หงส์สีแดง... ที่แท้ก็เป็นเสือซ่อนเล็บ” เขารำพึงกับตัวเองเบาๆ ก่อนจะก้าวตามเธอไป

ที่โต๊ะโป๊กเกอร์VIP เสียงหัวเราะและบทสนทนาภาษาต่างประเทศดังขึ้นอย่างต่อเนื่องเมื่อคัตเตอร์และกวางเดินกลับเข้ามา มาร์คัสที่กำลังจิบค็อกเทลหันมาส่งยิ้มแพรวพราวให้กวางทันที

“โอ้~ เลดี้กวาง กลับมาแล้วเหรอครับ ผมนึกว่าคุณคัตเตอร์พาคุณไปซ่อนซะแล้ว” มาร์คัสเอ่ยแซว

“กวางแค่ไปเติมพลังมาค่ะคุณมาร์คัส” กวางตอบกลับด้วยรอยยิ้มเสน่ห์ “เพราะดูเหมือนคืนนี้ โต๊ะนี้จะดุเดือดน่าดู”

“ดุเดือดแน่นอนครับ” ชายหนุ่มชาวจีนร่างท้วมวัยกลางคนสวมนาฬิกาเรือนทองราคานับสิบล้านเอ่ยขึ้นเป็นภาษาอังกฤษสำเนียงติดจีน “คุณคัตเตอร์ครับ คืนนี้เรายังไม่ได้ลงเดิมพันก้อนใหญ่กันเลย เลวินกรุ๊ปจะใจๆ หน่อยไม่ได้เหรอครับ?”

“คุณเฉินครับ... คนระดับเลวินกรุ๊ป ไม่เคยทำให้แขกVIP ผิดหวังอยู่แล้ว” คัตเตอร์ทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้หนังตัวเดิม กวางขยับไปยืนเคียงข้างไหล่กว้างของเขาอย่างรู้หน้าที่ “คืนนี้อยากเล่นใหญ่ขนาดไหนล่ะครับ”

“บลายด์ละหนึ่งล้านดอลลาร์ เป็นไงครับ?” ชายชาวรัสเซียรูปร่างบึกบึน หน้าตาเยือกเย็น ‘อเล็กเซ’ เสนอขึ้นมาด้วยน้ำเสียงหนักแน่น นัยน์ตาดุดันจ้องมองคัตเตอร์อย่างวัดใจ

บรรยากาศรอบโต๊ะเงียบกริบลงทันที นักธุรกิจและมาเฟียข้ามชาติที่ล้อมรอบต่างพากันสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เดิมพันระดับนี้ไม่ใช่เรื่องเล่นๆ มันคือเงินมหาศาลที่สามารถซื้อบริษัทขนาดกลางได้สบายๆ

กวางก้มลงมองคัตเตอร์เพียงเล็กน้อย ชายหนุ่มไม่มีแม้แต่ความตื่นตระหนก เขายังคงจุดซิการ์มวนใหม่ด้วยท่าทางใจเย็น มือหนาเคาะขอบโต๊ะเบาๆ เป็นจังหวะ

“หนึ่งล้านดอลลาร์...” คัตเตอร์ทวนคำ “ก็น่าสนใจดีครับ แต่ถ้าจะให้สนุกกว่านั้น... ผมขอเพิ่มเงื่อนไขพิเศษหน่อยไหม?”

“เงื่อนไขอะไรครับคุณคัตเตอร์” มาร์คัสเอ่ยถามด้วยความสนใจ นัยน์ตาเป็นประกาย

“ถ้าใครแพ้ในตานี้ นอกจากจะต้องเสียเงินเดิมพันแล้ว... จะต้องมอบสิทธิ์การใช้น่าท่าเรือพาณิชย์ฝั่งตะวันออกให้ผู้ชนะเป็นเวลาสามปี” คัตเตอร์เอ่ยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าสร้างความฮือฮาไปทั่วบริเวณ

เฉินและอเล็กเซมองหน้ากัน รังสีความตึงเครียดแผ่กระจายไปทั่วโต๊ะ การเดิมพันด้วยสิทธิ์ท่าเรือไม่ใช่แค่เรื่องเงิน แต่มันคือการขยายอิทธิพลทางธุรกิจสีเทา

“หึ! คุณคัตเตอร์นี่สมคำเล่าลือจริงๆ ใจถึงและกล้าได้กล้าเสีย” อเล็กเซยิ้มเหี้ยม “ตกลง! ผมรับคำท้า”

“ผมก็เอาด้วยครับ” เฉินพยักหน้ารับอย่างไม่ยอมตกเป็นรอง

พนักงานแจกไพ่ระดับมืออาชีพเริ่มสับไพ่ด้วยความคล่องแคล่ว เสียงใบไพ่กรีดผ่านอากาศท่ามกลางความเงียบสงบที่น่าอึดอัด ไพ่สองใบแรกถูกแจกให้ผู้เล่นทุกคนบนโต๊ะ

คัตเตอร์เปิดดูไพ่ในมือเล็กน้อยด้วยสีหน้านิ่งเฉย ไร้ความรู้สึกใดๆ กวางที่ยืนอยู่ข้างๆ ก้มลงมองไพ่ในมือของเขาเบาๆ

‘แจ็คเก้าดอกจิก...’

กวางวิเคราะห์ในหัวทันที ไพ่คู่แรกในมือของคัตเตอร์ไม่ได้แย่ แต่ก็ไม่ได้สูงพอที่จะมั่นใจได้ว่าจะชนะไพ่ชุดใหญ่ อย่างไรก็ตาม สายตาของคัตเตอร์กลับสงบนิ่ง

“คอลหนึ่งล้านดอลลาร์” อเล็กเซวางชิปมหาศาลลงกลางโต๊ะ

“ผมก็คอลครับ” เฉินวางชิปตาม

“คอลครับ” คัตเตอร์เอ่ยเรียบๆ พลางเลื่อนชิปสีดำทองมูลค่าหนึ่งล้านดอลลาร์ลงไปกองรวมกัน

ดีลเลอร์เปิดไพ่สามใบแรกกลางโต๊ะ ‘เอซดอกจิก, คิงดอกจิก, สี่โพดำ’

อเล็กเซยิ้มมุมปากอย่างมีชัย

“เช็คครับ”

เฉินมองไพ่กลางโต๊ะก่อนจะเอ่ย “ผมขอเกทับ เพิ่มอีกสองล้านดอลลาร์”

สถานการณ์เริ่มตึงเครียดมากขึ้น กวางที่ยืนมองเกมอยู่รู้ดีว่าตอนนี้ในโต๊ะมีทั้งเอซและคิง หากใครถือเอซหรือคิงในมือ ย่อมได้เปรียบ คัตเตอร์มีแจ็คและเก้าดอกจิก หากไพ่ใบต่อไปออกดอกจิกอีกเพียงใบเดียว คัตเตอร์จะได้ ฟลัช ชุดไพ่ดอกเดียวกันที่แข็งแกร่งมาก แต่ความเสี่ยงก็สูงลิบลิ่ว

“บอสคะ...” กวางแกล้งกระซิบข้างหูคัตเตอร์ด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง แต่แท้จริงแล้วเธอต้องการลองเชิงความคิดเขา “สองล้านดอลลาร์เลยนะคะ ไพ่กลางโต๊ะดูอันตรายมาก จะตามจริงเหรอคะ?”

คัตเตอร์เอียงหน้ามามองกวาง นัยน์ตาคมเข้มฉายแววหยอกเย้าเล็กน้อย

“เธอคิดว่าฉันควรสู้ หรือควรยอมแพ้ล่ะกวาง?”

“ถ้าเป็นกวาง... กวางคงไม่เสี่ยงกับเกมที่มีโอกาสแพ้สูงหรอกค่ะ” กวางตอบพลางสบสายตา “คนฉลาดมักจะถอยเมื่อเห็นว่าเสียเปรียบ”

“นั่นคือเหตุผลที่เธอเป็นได้แค่เลขาไงกวาง” คัตเตอร์เอ่ยเสียงเบา ทว่าเน้นย้ำทุกคำ “เพราะในโลกของฉัน... คนที่ถอยหลัง คือคนที่ยอมยกคอตัวเองให้ศัตรูฟัน”

คัตเตอร์หันกลับไปที่โต๊ะ แล้วใช้นิ้วเคาะชิปมหาศาลลงกลางโต๊ะ

“คอลสองล้านดอลลาร์... และผมขอเรสเพิ่มอีกห้าล้านดอลลาร์”

เสียงฮือฮาดังกระหึ่มขึ้นรอบโต๊ะโป๊กเกอร์ ห้าล้านดอลลาร์ นั่นคือการทุ่มหมดหน้าตักเพื่อบีบให้คู่แข่งถอย

อเล็กเซสีหน้าเปลี่ยนไปทันที เขามองคัตเตอร์อย่างระแวง ไพ่ในมือของอเล็กเซคือเอซและคิง ซึ่งถือเป็นสองคู่ใหญ่แล้ว แต่การที่คัตเตอร์กล้าบลัฟ หรือกล้าสู้ด้วยเงินห้าล้านดอลลาร์อย่างไม่เกรงกลัว ทำให้เขาเริ่มลังเล

“คุณคัตเตอร์... คุณมีไพ่ฟลัชรอยัลในมือหรือไง ถึงได้กล้าทุ่มขนาดนี้?” เฉินเหงื่อตก เขามองไพ่ในมือตนเองก่อนจะถอนหายใจยาวๆ “ผมหมอบ”

เฉินหมอบไพ่ทิ้งทันที เหลือเพียงอเล็กเซและคัตเตอร์สองคนเท่านั้น

“เหลือแค่เราสองคนแล้วครับคุณอเล็กเซ” คัตเตอร์ประสานมือไว้บนโต๊ะ ท่าทางสงบนิ่งราวกับพญามัจจุราช “จะสู้ต่อ... หรือจะถอย?”

อเล็กเซกัดฟันแน่น นัยน์ตาแดงขุ่นด้วยความสับสนและกดดัน ไพ่สองคู่ของเขามันใหญ่มาก แต่สายตาที่ว่างเปล่าและลึกลับของคัตเตอร์ทำให้เขาไม่กล้าเสี่ยงเงินก้อนโตและสิทธิ์ท่าเรือ

“ผม... หมอบ!” อเล็กเซโยนไพ่ทิ้งลงบนโต๊ะอย่างอารมณ์เสีย

ดีลเลอร์กวาดชิปมหาศาลกองโตกลางโต๊ะมาทางคัตเตอร์ทันที ชัยชนะเป็นของคัตเตอร์โดยที่ยังไม่ต้องเปิดไพ่ใบที่สี่และใบที่ห้าเสียด้วยซ้ำ

“เป็นเกมที่ตื่นเต้นมากครับคุณคัตเตอร์” มาร์คัสปรบมือเบาๆ ด้วยความทึ่ง “คุณชนะใจทุกคนในห้องนี้จริงๆ”

“ขอบคุณครับ” คัตเตอร์ตอบกลับราบเรียบ เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขยับสูทให้เนี๊ยบ ก่อนจะหันมามองกวางที่ยืนตะลึงเล็กน้อย “ไปกันเถอะกวาง ฉันเล่นสนุกพอแล้ว”

ทั้งสองคนเดินออกจากโซนVIP ลงมายังลานจอดรถชั้นล่าง คาสิโนยามดึกยังคงคึกคักไปด้วยผู้คนและเสียงแสงสี ธีร์บอดี้การ์ดคนสนิท เดินมารอเปิดประตูรถคันหรูให้คัตเตอร์และกวางอย่างรู้หน้าที่

เมื่อประตูรถปิดลง ความเงียบสงัดก็ครอบคลุมภายในรถอีกครั้ง รถยนต์ขับเคลื่อนออกสู่ท้องถนนใหญ่ยามค่ำคืน ไฟถนนส่องสว่างกระทบใบหน้าคมคายของคัตเตอร์เป็นระยะ

กวางนั่งข้างๆ เขา สมองยังคงประมวลผลเหตุการณ์ที่โต๊ะโป๊กเกอร์อย่างหนัก

“บอสคะ...” กวางเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ

“ว่าไง?” คัตเตอร์หลับตาพิงเบาะรถ

“ตานั้น... บอสไม่ได้มีไพ่ใหญ่ใช่ไหมคะ?” กวางเอ่ยถามสิ่งที่ติดค้างในใจ “ไพ่ในมือบอสมีแค่แจ็คกับเก้าดอกจิก ไพ่บนโต๊ะก็ยังไม่ครบดอกจิกสามใบด้วยซ้ำ บอสกำลัง บลัฟใช่ไหมคะ?”

คัตเตอร์ค่อยๆ ลืมตาขึ้น นัยน์ตาคมกริบหันมามองใบหน้าเนียนของเลขาสาว ชายหนุ่มเหยียดยิ้มบางๆ

“ใช่... ฉันบลัฟ”

“บอสเสี่ยงเงินตั้งหลายล้านดอลลาร์กับสิทธิ์ท่าเรือ เพียงเพราะการบลัฟงั้นเหรอคะ?” กวางทำหน้าไม่เข้าใจ “ถ้าคุณอเล็กเซสู้ขึ้นมา บอสอาจจะแพ้และเสียทุกอย่างเลยนะคะ”

“กวาง...” คัตเตอร์ขยับตัวเข้ามาใกล้เธอ มือหนายกขึ้นแตะริมฝีปากบางของเธอเบาๆ เชิงให้เงียบ “ในการเล่นโป๊กเกอร์... สิ่งสำคัญที่สุดไม่ใช่การมีไพ่ดีที่สุดในมือ”

“แล้วมันคืออะไรคะ?”

“มันคือการทำให้ศัตรูเชื่อ... ว่าเราถือไพ่ที่สามารถทำลายล้างพวกมันได้” คัตเตอร์เอ่ยเสียงต่ำ “ในโลกธุรกิจ หรือแม้แต่ในชีวิตจริง คนที่ชนะไม่ใช่คนที่มีอาวุธร้ายแรงที่สุดเสมอไป แต่คือคนที่ควบคุมความกลัวของคนอื่นได้ต่างหาก”