บทที่ 5 วงศ์วิวัฒน์กุล

บทที่ 5 วงศ์วิวัฒน์กุล

อาหารหรูหลายจานถูกทยอยนำมาเสิร์ฟบนโต๊ะอาหาร บรรยากาศภายในห้องกระจกปรับอากาศเย็นฉ่ำ ทว่ากลับอบอวลไปด้วยรังสีความกดดันที่แผ่ออกมาจากชายทั้งสองคน ชาญพยายามชวนคัตเตอร์คุยเรื่องธุรกิจอสังหาริมทรัพย์และโปรเจกต์ใหม่ๆ เพื่อเอาใจมาเฟียหนุ่มรุ่นน้อง ทว่าสายตาของจิ้งจอกเฒ่ากลับคอยตวัดมองมาที่เลขาสาวอยู่เป็นระยะ

กวางยังคงยืนนิ่งอยู่ด้านหลังเก้าอี้ของคัตเตอร์ มือเรียวประสานกันไว้ที่หน้าตัก ใบหน้าสวยเรียบเฉยราวกำแพงหิน ทว่าดวงตาคู่สวยกลับบันทึกทุกความเคลื่อนไหวไว้ในสมอง

“ลองทานเนื้อแกะจานนี้ดูสิครับ นำเข้าจากออสเตรเลีย เชฟที่นี่ทำออกมาได้นุ่มมาก” ชาญเอ่ยพลางผายมือไปทางจานเนื้อแกะ “อ้อ... คุณกวางเองก็นั่งลงทานด้วยกันสิครับ ยืนนานๆ คงจะเมื่อยแย่ เป็นเลขาของคุณคัตเตอร์ไม่ต้องเกร็งขนาดนั้นก็ได้”

“ขอบคุณในความหวังดีค่ะคุณชาญ” กวางคลี่ยิ้มแสร้งตอบรับ “แต่กวางเป็นเลขา มีหน้าที่ดูแลความเรียบร้อยให้บอสค่ะ คงไม่กล้านั่งร่วมโต๊ะกับแขกคนสำคัญของบอสหรอกค่ะ”

“ช่างรู้ความจริงนะคุณกวาง” ชาญหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ท่าทางเอ็นดูเธอ ทว่าสายตากลับจับผิดจนเห็นได้ชัด “คุณคัตเตอร์นี่ตาถึงจริงๆ นะครับ ได้เลขาทั้งสวย ทั้งรู้หน้าที่ แถมยัง... ปากคอเราะร้ายไม่เบาเลย”

คัตเตอร์ที่กำลังใช้มีดหรูหั่นเนื้อแกะช้าๆ ชะงักมือเล็กน้อย ชายหนุ่มวางมีดและส้อมลงบนจานเสียงเบา ทว่ากลับทำเอาชาญสะดุ้ง คัตเตอร์ยกผ้าเช็ดปากขึ้นมาซับริมฝีปากช้าๆ ก่อนจะตวัดสายตาคมเข้มมองตรงไปที่คู่สนทนา

“เลขาของฉัน... ฉันมีสิทธิ์วิจารณ์ได้คนเดียวคุณชาญ อีกอย่าง... ฉันชอบคนปากดี เพราะคนปากดีมักจะทำงานได้เด็ดขาดกว่าพวกที่เอาแต่พูดจาประจบประแจงไปวันๆ”

“ฮ่าๆ นั่นสินะครับ คุณคัตเตอร์พูดอะไรก็ถูกหมด เอ่อ... จริงสิครับ เรื่องที่ดินตรงแถวตะเข็บชายแดนฝั่งใต้ ที่เราเคยคุยกันไว้เมื่อปีก่อน...”

“เรื่องนั้นฉันให้ธีร์เป็นคนจัดการไปแล้ว” คัตเตอร์เอ่ยตัดบทอย่างไร้เยื่อใย “ถ้าคุณชาญอยากได้รายละเอียด เพิ่มเติมอะไร ก็ไปคุยกับธีร์เอาเอง วันนี้ฉันมาเพื่อเรื่องท่าเรือขนส่งสินค้าเท่านั้น และตอนนี้สัญญาก็เซ็นเรียบร้อยแล้ว”

“ครับๆ เข้าใจแล้วครับ” ชาญพยักหน้ารับคำอย่างยอมจำนน แต่แล้วสายตาของเขาก็เลื่อนกลับมาจับจ้องที่กวางอีกครั้ง แววตาความสงสัยในใจมันเอ่อล้นจนเก็บไว้ไม่อยู่ ชาญวางแก้วไวน์ลงแล้วเอ่ยขึ้น “คุณกวางครับ ผมขอเสียมารยาทถามอะไรส่วนตัวสักหน่อยได้ไหม?”

กวางเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มจางๆ ยังคงประดับอยู่บนใบหน้าสวย

“ได้ค่ะคุณชาญ ถ้าเป็นเรื่องที่กวางตอบได้นะคะ”

“นามสกุลของคุณ... วงศ์วิวัฒน์กุล หรือเปล่า?”

คำถามของชาญทำให้บรรยากาศในห้องเงียบลงทันที ธีร์ที่ยืนอยู่อีกมุมห้องขยับตัวเล็กน้อย ส่วนกวาง... เธอรู้สึกเหมือนหัวใจหยุดเต้นไปเสี้ยววินาที นามสกุลเก่าของครอบครัวเธอ นามสกุลของพ่อแม่เธอที่ถูกกวาดล้างไปจนหมด

คนตัวเล็กลอบจิกเล็บลงบนฝ่ามือตัวเองแน่นจนเธอรู้สึกถึงความเจ็บปวด เพื่อเรียกสติไม่ให้แสดงพิรุธต่อหน้าศัตรูทั้งสองคน เธอยังคงรักษารอยยิ้มเอาไว้ได้เป็นอย่างดี ก่อนจะเอ่ยตอบเสียงใส

“อัญชลี นามสกุลของกวางคือ ‘อัญชลี’ ค่ะคุณชาญ วงศ์วิวัฒน์กุลอะไรนั่น... กวางไม่เคยได้ยินมาก่อนเลยค่ะ คนนามสกุลนี้เป็นญาติผู้ใหญ่ของคุณชาญเหรอคะ?” กวางแกล้งเอ่ยถามกลับด้วยท่าทางใสซื่อ

ชาญจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาของกวาง ราวกับกำลังพยายามค้นหาความจริง “เปล่าหรอก... ไม่ใช่ญาติผมหรอก แต่เป็น... คนรู้จักเก่า ที่สร้างความลำบากให้ผมไม่น้อยเลยล่ะ ดีนะที่ตายๆ ไปหมดแล้ว ไม่อย่างนั้นป่านนี้ธุรกิจแถวฝั่งใต้คงไม่โตขนาดนี้”

คำว่า ‘ดีนะที่ตายๆ ไปหมดแล้ว’ ราวกับน้ำมันก๊าดที่ราดลงบนกองเพลิงแห่งความแค้นของกวาง เธอกำหมัดแน่นจนอยากจะหยิบมีดหั่นสเต็กบนโต๊ะก้าวเข้าไปปาดคอไอ้จิ้งจอกเฒ่าตัวนี้ให้ตายคามือ ทว่าก่อนที่เธอจะเก็บอารมณ์ไม่อยู่... เสียงของคัตเตอร์ก็ดังขัดขึ้นมาเสียก่อน

“คุณชาญ” คัตเตอร์เอ่ยเรียกชื่อเขาเสียงเข้ม “ฉันบอกไปแล้วใช่ไหมว่าอย่าเสียเวลาเรื่องเลขาของฉัน หรือว่าหูของคุณเริ่มมีปัญหาเพราะความแก่?”

ชาญหน้าถอดสีทันทีที่เจอแรงกดดันจากมาเฟียใหญ่อีกครั้ง

“เอ่อ... ขอโทษครับคุณคัตเตอร์ ขอโทษครับ พอดีผมแค่นึกถึงเรื่องเก่าๆ ขึ้นมาน่ะครับ ไม่มีอะไรจริงๆ ครับ”

“ไม่มีอะไรก็ดีแล้ว... กวาง ชงชาร้อนมาให้ฉันที ฉันอิ่มแล้ว” คัตเตอร์สั่งเสียงเรียบ

“ค่ะ รอสักครู่นะคะ” กวางก้มหัวลงเล็กน้อย ก่อนจะเดินเลี่ยงออกจากห้องอาหารส่วนตัวไปทันที

ทันทีที่กวางเดินพ้นประตูห้องอาหาร เธอก็รีบเดินตรงไปยังห้องน้ำหญิงที่อยู่ใกล้ที่สุด หญิงสาวเปิดประตูเข้าไปแล้วลูบหน้าลูบตาด้วยน้ำเย็น มือบางสั่นเทาด้วยความโกรธและความแค้นที่เกือบจะควบคุมไม่ได้

“แก... แกต้องชดใช้” กวางมองตัวเองในกระจก แววตาคู่สวยตอนนี้เต็มไปด้วยความอาฆาต “และคุณด้วย... คัตเตอร์ คุณทำเป็นนิ่ง ทำเป็นไม่รู้เรื่อง แต่คุณก็คือคนที่ร่วมมือกับมัน!”

หญิงสาวสูดหายใจเข้าลึกๆ อยู่หลายครั้งเพื่อปรับอารมณ์ให้กลับมานิ่งเหมือนเดิม เธอยืนจัดเสื้อสูทกางเกงให้เรียบร้อย ก่อนจะออกจากห้องน้ำ แล้วเดินเลี่ยงไปหาพนักงานเพื่อสั่งชาร้อนตามที่เจ้านายต้องการ แล้วยกถาดน้ำชากลับเข้ามาในห้องอาหารอีกครั้ง

ภายในห้องอาหาร ตอนนี้คัตเตอร์และชาญคุยงานกันเสร็จเรียบร้อยแล้ว ชาญกำลังเซ็นเอกสารเพิ่มเติมอีกสองสามฉบับที่ธีร์ยื่นให้ กวางเดินเข้าไปวางถ้วยชาร้อนตรงหน้าคัตเตอร์อย่างเบามือที่สุด

“ชาร้อนได้แล้วค่ะ”

คัตเตอร์ไม่ได้พูดอะไร ชายหนุ่มเพียงแค่เลื่อนสายตามองมือของเธอที่วางถ้วยชา เขาเห็นรอยแดงจางๆ ที่ฝ่ามือจากการที่เธอจิกเล็บตัวเองเมื่อครู่ นัยน์ตาคมไหววูบไปแว๊บหนึ่งด้วยความรู้สึกบางอย่างที่ยากจะคาดเดา ก่อนจะยกถ้วยชาขึ้นจิบ

“อืม... รสชาติดี” คัตเตอร์เอ่ยน้ำเสียงเรียบ

“ถ้าทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว ผมขอตัวกลับก่อนนะครับคุณคัตเตอร์ ยินดีที่ได้ร่วมงานกันครับ” ชาญลุกขึ้นยืน โค้งคำนับให้คัตเตอร์ด้วยความนอบน้อม

“เดินทางปลอดภัยคุณชาญ หวังว่าท่าเรือฝั่งใต้จะไม่มีปัญหาอะไรตามมาทีหลังนะ” คัตเตอร์เอ่ยเตือนน้ำเสียงเรียบ

“ไม่มีแน่นอนครับคุณคัตเตอร์ ผมเอาหัวเป็นประกันเลย” ชาญยิ้มกว้างก่อนจะหมุนตัวเดินออกจากห้องอาหารไปพร้อมกับบอดี้การ์ดของตัวเอง

เมื่อความวุ่นวายผ่านพ้นไป ภายในห้องอาหารเหลือเพียงคัตเตอร์ กวาง และธีร์ ชายหนุ่มวางถ้วยชาลงแล้วลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เขาเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าของคนตัวเล็ก ระยะห่างที่ใกล้ชิดทำให้กวางต้องเงยหน้าขึ้นสบตากับเขาตรงๆ

“เป็นยังไงบ้าง... งานแรกในฐานะเลขาส่วนตัวของฉัน?” คัตเตอร์เอ่ยถาม

“ตื่นเต้นและได้ความรู้มากเลยค่ะ” กวางเอ่ยตอบเสียงนิ่ง “คุณชาญดูเป็นนักธุรกิจที่... น่าสนใจดีนะคะ”

“เหรอ? แต่ฉันว่าเธอชอบเขาไม่น้อยเลยนะกวาง... จ้องเขาตาไม่กระพริบขนาดนั้น นึกว่าอยากจะย้ายไปเป็นเลขาให้เขาแทนฉันเสียอีก” คัตเตอร์เอ่ยพูด แววตาคมจับจ้องมองปฏิกิริยาของคนตัวเล็ก

“บอสพูดเล่นแล้วค่ะ กวางบอกแล้วไงคะว่ากวางอยากทำงานกับคนที่มีอิทธิพลที่สุด ซึ่งก็คือบอสคนเดียวเท่านั้นค่ะ” กวางเอ่ยตอบกลับทันที พร้อมส่งยิ้มหวานให้เขาอีกครั้ง

คัตเตอร์ยกยิ้มมุมปากเล็กน้อย ชายหนุ่มเอื้อมมือไปจับข้อมือบางของเธอขึ้นมาเบาๆ ก่อนจะออกแรงบีบเล็กน้อยจนกวางต้องขมวดคิ้ว

“ปากดี แต่มือเธอสั่นนะกวาง กลัวอะไรอยู่หรือเปล่า?”

กวางรีบดึงมือกลับจากการเกาะกุมของเขาทันที

“เปล่าค่ะ กวางแค่หนาวแอร์ในห้องนี้เฉยๆ ค่ะ”

“งั้นก็กลับแล้ว ช่วงบ่ายเธอยังมีงานเอกสารที่ต้องเคลียร์อีกเยอะ” คัตเตอร์เอ่ยออกสั่งพลางเดินนำออกไปก่อน โดยมีธีร์เดินตามหลังไปติดๆ

กวางลอบถอนหายใจยาวๆ มือเรียวสวยลูบข้อมือข้างที่เพิ่งถูกคัตเตอร์จับเมื่อครู่ ความรู้สึกร้อนผ่าวจากฝ่ามือหนาของเขายังคงติดอยู่บนผิวขาวเนียน เธอสะบัดหัวไล่ความรู้สึกบ้าๆ นั้นออกไป ก่อนจะรีบเดินตามชายหนุ่มทั้งสองคนไปที่ลานจอดรถทันที

ตลอดการเดินทางกลับตึกเลวินกรุ๊ป บรรยากาศภายในรถหรูยังคงเงียบสนิทเหมือนขามา คัตเตอร์นั่งกอดอกหลับตานิ่งราวกับกำลังพักผ่อน ส่วนกวางนั่งมองออกไปนอกหน้าต่างรถ สายตามองการจราจรที่ติดขัดบนท้องถนนในเมืองหลวง สมองของเธอกำลังคิดคำนวณหมากตัวต่อไปในเกมแก้แค้นครั้งนี้

“กวาง” เสียงทุ้มต่ำของคัตเตอร์ดังทำลายความเงียบขึ้นมาดื้อๆ โดยที่ชายหนุ่มยังคงไม่ลืมตา

“คะ?” กวางหันกลับมาขานรับ

“คืนนี้... มีงานเลี้ยงต้อนรับพันธมิตรจากต่างประเทศที่คาสิโนของเลวินกรุ๊ป เธอต้องไปกับฉัน” คัตเตอร์เอ่ยสั่งเสียงเรียบ

“งานเลี้ยงเหรอคะ? แต่กวางเพิ่งเริ่มงานวันแรก...”

“ฉันสั่ง ไม่ได้ขอความคิดเห็น” คัตเตอร์ลืมตาขึ้น นัยน์ตาคู่คมจ้องมองมาที่เธอ “และคืนนี้ ฉันอยากให้เธอใส่ชุดเดรสสีแดงตัวเมื่อเช้า ชุดนั้นแหละ... เหมาะกับบรรยากาศที่คาสิโนที่สุดแล้ว”

กวางชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะคลี่ยิ้มหวานตอบรับด้วยแววตาท้าทาย

“ได้ค่ะ ในเมื่อบอสขอมา... กวางก็จัดให้ค่ะ”

“ก็ลองดู... มาดูกันว่าคืนนี้ ระหว่างสมาธิของฉันกับตัวเธอ... อะไรมันจะหลุดก่อนกัน”