ผ้าไหมเปื้อนโคลน

หลังจากคว้าอันดับหนึ่งในการสอบประเมินช่างปัก หลิวเหมยก็ได้รับสิทธิ์เข้าถึงห้องเก็บผ้าชั้นใน พร้อมกับความไว้วางใจจากจ้าวซ่างฝูที่เพิ่มขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

แต่ในวังหลวงแห่งนี้ ความสามารถที่โดดเด่นไม่ได้มีเพียงผู้ชื่นชมเท่านั้นที่มองเห็น

ยิ่งนางก้าวหน้าเร็วเท่าไร ก็ยิ่งมีคนอยากฉุดนางลงจากที่สูงมากเท่านั้น

สายลมยามสายพัดผ่านสระบัวหลวงฝั่งตะวันตกของสำนักพัสตราภรณ์ ใบบัวเขียวชอุ่มไหวเอนตามแรงลม ดอกบัวสีชมพูบานสะพรั่งเหนือผิวน้ำ ทางเดินหินขัดทอดยาวเลียบสระ เงากิ่งหลิวทอดตัวลงบนพื้นเป็นลวดลายอ่อนช้อย

หลิวเหมยเดินมาตามทางอย่างระมัดระวัง ในมือประคองถาดไม้บุนวมที่รองผ้าไหมสีขาวบริสุทธิ์ผืนหนึ่งเอาไว้

ผืนนี้คือ ‘ผ้าไหมหิมะจุติ’ วัสดุล้ำค่าที่ทอด้วยกรรมวิธีโบราณ เนื้อผ้าบางเบาราวหิมะ แต่กลับมีความเหนียวแน่นและเป็นประกายเมื่อกระทบแสง ทั้งยังเป็นผ้าที่เตรียมไว้สำหรับตัดเย็บฉลองพระองค์ของพระสนมผู้หนึ่ง

ก่อนออกจากสำนัก จ้าวซ่างฝูกำชับนางด้วยตนเองว่าให้พาผ้าไปผึ่งลมเพื่อขจัดความชื้น ห้ามให้เกิดรอยเปื้อนหรือความเสียหายแม้แต่น้อย

หลิวเหมยจึงไม่กล้าประมาทแม้เพียงก้าวเดียว

แต่ดูเหมือนจะมีคนไม่ต้องการให้งานแรกหลังเลื่อนขั้นของนางราบรื่นนัก

“อ๊ะ! ระวัง!”

เสียงร้องดังขึ้นจากเบื้องหน้า ร่างหนึ่งถือถาดน้ำชาเดินสวนมา ก่อนจะเบี่ยงตัวเข้าชนไหล่หลิวเหมยอย่างแรง

ปึก!

“อา!”

ถาดไม้ในมือหลิวเหมยเอียงวูบ ผ้าไหมสีขาวปลิวหลุดจากถาด ลอยคว้างกลางอากาศเพียงชั่วขณะ ก่อนร่วงลงสู่เลนโคลนริมสระ

จ๋อม!

น้ำกระเซ็นขึ้นมาเปื้อนชายกระโปรงของหลิวเหมย ขณะที่ผ้าไหมล้ำค่าจมลงในโคลนเกือบครึ่งผืน

นางยืนนิ่งไปชั่วอึดใจ คราบดำค่อย ๆ ซึมกระจายบนเนื้อผ้าสีขาวราวกับหมึกหยดลงบนกระดาษ

“ตายจริง! นี่เจ้าทำอะไรลงไป!”

เสียงอุทานดังขึ้นอย่างรวดเร็ว

ฉู่อี้ยกมือปิดปาก ดวงตาเบิกกว้างราวกับตกใจสุดขีด แต่ประกายความสะใจที่วาบผ่านแววตากลับไม่อาจหลุดพ้นจากสายตาของหลิวเหมย

“หลิวเหมย! เจ้ารู้หรือไม่ว่าผ้าผืนนี้มีค่ามากเพียงใด! เป็นผ้าไหมที่เตรียมไว้ถวายพระสนม หากเสียหายขึ้นมา ต่อให้เจ้ามีสิบหัวก็ชดใช้ไม่ไหว!”

ฉู่อี้ก้าวเข้ามาใกล้ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความตำหนิ

“รีบเอาขึ้นมาสิ! หรือเจ้าจะยืนมองจนผ้าเสียหายไปมากกว่านี้”

หลิวเหมยสูดลมหายใจเข้าลึก ก่อนก้มมองผ้าไหมในโคลน

นางรู้ดีว่าหากรีบใช้น้ำล้าง คราบโคลนอาจยิ่งซึมลึกและกระจายเป็นวงกว้าง หากขยี้แรงเกินไป เนื้อผ้าก็อาจเสียหายจนไม่สามารถนำไปใช้งานได้อีก

นี่ไม่ใช่อุบัติเหตุธรรมดา

ฉู่อี้จงใจชนไหล่นาง และกำลังรอให้นางทำผิดพลาดซ้ำอีกครั้ง

'อยากเห็นฉันถูกลงโทษถึงเพียงนั้นเชียวหรือ'

หลิวเหมยค่อย ๆ ย่อตัวลง ใช้สองมือยกผ้าไหมขึ้นอย่างระมัดระวัง โดยไม่พยายามเช็ดคราบเปื้อนออก

ฉู่อี้เห็นดังนั้นก็ยิ่งได้ใจ

“เหตุใดไม่รีบทำความสะอาดเล่า หรือเจ้ารู้แล้วว่าตนเองไม่มีปัญญารับผิดชอบ”

หลิวเหมยไม่ตอบ เพียงคลี่ผ้าออกบนถาดไม้เพื่อประเมินความเสียหาย

คราบโคลนสีดำแผ่กระจายเป็นวงโค้งไม่สม่ำเสมอ บางส่วนเป็นเส้นบางราวกับหมึกที่ถูกพู่กันตวัด บางส่วนรวมตัวเป็นปื้นเข้มคล้ายแนวภูเขาที่ซ่อนอยู่ในม่านหมอก

นางจ้องมองมันอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนความคิดหนึ่งจะแล่นผ่านเข้ามาในหัว

'หากลบคราบนี้ไม่ได้...ก็เปลี่ยนมันให้กลายเป็นส่วนหนึ่งของลวดลายเสียสิ!'

ทันใดนั้น เสียงแจ้งเตือนที่คุ้นเคยก็ดังขึ้ง

ตึ้ง!

[ตรวจพบความเสียหายต่อวัสดุล้ำค่า]

[ภารกิจฉุกเฉิน : เปลี่ยนวิกฤตให้เป็นศิลปะ]

[คำอธิบาย : ผ้าไหมหิมะจุติเปื้อนโคลนจนไม่อาจคืนสภาพเดิม จงใช้ทักษะช่างปักและไอเทมจากระบบ ดัดแปลงรอยเปื้อนให้กลายเป็นลวดลายอาภรณ์ชั้นสูง]

[เวลาจำกัด : 10:00 นาที]

[รางวัลภารกิจ

•ปลดล็อกทักษะ (ย้อมไหมไล่เฉด Lv.1)

•ไอเทม (ด้ายไหมทองคำสวรรค์ ระดับ SR)

•แต้มวาสนา +30

•แต้มเสน่ห์ +15]

[บทลงโทษหากล้มเหลว : โบย 50 ไม้ ถอดถอนตำแหน่งช่างปัก และส่งกลับลานซักล้าง]

[09:59...]

หลิวเหมยยกมุมปากขึ้นเล็กน้อยระบบยังคงชอบโยนภารกิจสุดหินมาให้นางในเวลาที่ไม่เหมาะสมเช่นเคย แต่คราวนี้กลับเป็นโอกาสที่น่าสนใจไม่น้อย

“ขอบใจเจ้ามาก ฉู่อี้”

“อะไรนะ?”

ฉู่อี้ชะงัก คาดไม่ถึงว่าจะได้รับคำขอบคุณแทนเสียงร้องไห้ หลิวเหมยเงยหน้าขึ้นยิ้มให้อีกฝ่าย

“หากเจ้าไม่ทำให้ผ้าผืนนี้เปื้อน ข้าคงไม่มีโอกาสทดลองลวดลายใหม่ที่ข้าคิดเอาไว้”

“เจ้าเสียสติไปแล้วหรือ?”

ฉู่อี้หัวเราะเยาะ “ผ้าเปื้อนโคลนแล้วยังกล้าพูดจาเหลวไหล! ข้าจะรอดูว่าเจ้าจะอธิบายเรื่องนี้กับจ้าวซ่างฝูอย่างไร!”

หลิวเหมยไม่เสียเวลาตอบโต้

นางเปิดหน้าต่าง [กระเป๋ามิติ] แล้วเรียกใช้ด้ายไหมสีทอง สีเขียว และสีแดงชาดที่มีอยู่ ก่อนเปิดทักษะ [ตัดเย็บประณีต Lv.1]

เมื่อกรอบแสงโปร่งใสปรากฏเหนือผืนผ้า ตำแหน่งการแทงเข็มและแนวเดินด้ายก็ชัดเจนขึ้นในสายตา

นางเริ่มจากใช้ด้ายทองเดินเส้นล้อมรอบคราบโคลนสีเข้ม ปรับแนวโค้งให้กลายเป็นสันเขาซ้อนชั้น จากนั้นปักเส้นบาง ๆ ให้คล้ายม่านหมอกที่ลอยอ้อยอิ่งอยู่ระหว่างยอดเขา

คราบที่เคยดูสกปรกจึงกลายเป็นเงาภูเขาหมึกอันลึกลับ

ต่อมา หลิวเหมยใช้ด้ายสีเขียวปักก้านใบบัวที่ทอดตัวขึ้นจากเชิงเขา ก่อนเติมดอกบัวสีแดงชาดลงตามจุดที่คราบโคลนกระจายตัวเป็นวงเล็ก ๆ

ทุกครั้งที่ปลายเข็มแทงผ่านผืนไหม ลวดลายก็ยิ่งสมบูรณ์ขึ้นทีละน้อย

ภูเขาหมึกสีดำตัดกับด้ายทองอร่าม ดอกบัวสีแดงชาดแทรกตัวเหนือผิวน้ำสีเขียว กลายเป็นภาพทิวทัศน์ที่มีทั้งความสงบและความสง่างาม

ฉู่อี้ซึ่งตั้งใจรอชมความพินาศของหลิวเหมยกลับพูดไม่ออก

นางเห็นกับตาว่าผ้าไหมผืนนั้นเปื้อนโคลนอย่างไร แต่สิ่งที่อยู่ตรงหน้าในเวลานี้กลับดูราวกับผ่านมือช่างปักชั้นครูมาแล้วนับสิบครั้ง

“เป็นไปไม่ได้...” ฉู่อี้พึมพำ

หลิวเหมยเก็บปลายด้ายเส้นสุดท้าย แล้วใช้ปลายนิ้วลูบผืนผ้าเบา ๆ เพื่อตรวจสอบความเรียบร้อย

ตึ้ง!

[ภารกิจฉุกเฉินสำเร็จ!]

[เวลาที่ใช้ : 06:30 นาที]

[ผลการประเมิน : SSS]

[ผลงาน : ทิวเขาหมึกทองเหนือบัวแดง]

[รางวัลที่ได้รับ

• ทักษะ (ย้อมไหมไล่เฉด Lv.1)

• ไอเทม (ด้ายไหมทองคำสวรรค์ ระดับ SR)

• แต้มวาสนา +30

• แต้มเสน่ห์ +15]

หลิวเหมยถอนหายใจอย่างโล่งอกอย่างน้อยนางก็ไม่ต้องกลับไปซักผ้าในลานซักล้างอีกครั้ง แต่ก่อนที่นางจะเก็บอุปกรณ์ เสียงฝีเท้าหลายคู่ก็ดังขึ้นจากทางเดินด้านหลัง

“เกิดอะไรขึ้นที่นี่”

จ้าวซ่างฝูเดินนำกลุ่มนางกำนัลอาวุโสเข้ามา สีหน้าเคร่งขรึมเมื่อเห็นหลิวเหมยถือถาดผ้าอยู่ริมสระ ขณะที่ฉู่อี้รีบคุกเข่าลงทันที

“เรียนหัวหน้าผู้ควบคุมฝ่าย! หลิวเหมยทำผ้าไหมหิมะจุติตกลงไปในโคลนเจ้าค่ะ! ผ้าผืนนี้เสียหายแล้ว นางต้องรับผิดชอบ!”

ฉู่อี้กล่าวอย่างรวดเร็ว ราวกับกลัวว่าหากช้ากว่านี้ หลิวเหมยจะมีโอกาสแก้ตัว

จ้าวซ่างฝูขมวดคิ้ว ก่อนหันไปมองหญิงสาวในชุดสีฟ้าอ่อน

“หลิวเหมย เรื่องเป็นอย่างไร”

หลิวเหมยค้อมกายเล็กน้อย

“เรียนหัวหน้าผู้ควบคุมสำนัก ระหว่างนำผ้าไปผึ่งลม ข้าน้อยประสบเหตุจนผ้าเปื้อนโคลนจริงเจ้าค่ะ แต่ข้าน้อยเห็นว่าหากพยายามซักล้าง อาจทำให้เนื้อผ้าเสียหายยิ่งกว่าเดิม จึงตัดสินใจดัดแปลงรอยเปื้อนให้เป็นส่วนหนึ่งของลวดลายแทน”

นางยื่นถาดไม้ไปข้างหน้า

“ขอหัวหน้าผู้ควบคุมสำนักโปรดตรวจสอบเจ้าค่ะ”

จ้าวซ่างฝูรับผ้าไหมไปคลี่ออก

เพียงชั่วขณะ ดวงตาของนางก็เบิกกว้าง

ผืนผ้าไหมสีขาวที่ควรเปื้อนโคลนจนหมดราคา กลับกลายเป็นงานปักทิวเขาหมึกทองเหนือบัวแดง ลวดลายสีดำเป็นธรรมชาติอย่างน่าอัศจรรย์ ขณะที่เส้นด้ายทองและดอกบัวแดงช่วยขับให้ภาพดูงดงามแปลกตา

นางพลิกตรวจด้านหลัง ก่อนใช้นิ้วแตะลูบเนื้อผ้าอย่างระมัดระวัง

“เจ้าคิดลวดลายนี้ขึ้นมาในเวลาเพียงเท่านี้หรือ”

“เจ้าค่ะ”

จ้าวซ่างฝูเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนกล่าวด้วยน้ำเสียงชื่นชม

“มหัศจรรย์ยิ่งนัก เจ้ามิได้เพียงแก้ปัญหาเฉพาะหน้า แต่ยังเปลี่ยนตำหนิให้กลายเป็นจุดเด่นได้อีกด้วย หากไม่บอกว่ามีคราบโคลนอยู่ก่อน ข้าคงคิดว่านี่เป็นลวดลายที่ช่างปักตั้งใจออกแบบมาตั้งแต่ต้น”

เหล่านางกำนัลอาวุโสต่างเข้ามาชมผ้าไหมด้วยความสนใจ ฉู่อี้คุกเข่าอยู่กับพื้น ใบหน้าซีดเผือด

แผนที่นางคิดว่าจะทำให้หลิวเหมยถูกลงโทษ กลับช่วยให้อีกฝ่ายสร้างผลงานโดดเด่นยิ่งกว่าเดิม!

จ้าวซ่างฝูหันมามองฉู่อี้

“เจ้าบอกว่าหลิวเหมยทำผ้าตกโคลน แล้วเหตุใดเจ้าจึงอยู่ตรงนี้พอดี”

ฉู่อี้สะดุ้ง รีบก้มหน้าลง

“ข้าน้อยเพียงเดินผ่านมาเจ้าค่ะ...”

“เช่นนั้นหรือ?”

จ้าวซ่างฝูไม่ได้ซักถามต่อในทันที เพียงส่งผ้าไหมคืนให้ผู้ช่วยอย่างระมัดระวัง

“นำผ้าผืนนี้กลับไปเก็บให้ดี ข้าจะตรวจสอบกับผู้รับผิดชอบฉลองพระองค์ก่อนว่าลวดลายใหม่นี้เหมาะสมหรือไม่ หากได้รับอนุญาต อาจนำไปใช้เป็นแบบสำหรับงานปักชิ้นพิเศษได้”

จากนั้นนางจึงหันกลับมาหาหลิวเหมย

“ส่วนเจ้า แม้จะรับมือกับสถานการณ์ได้ดี แต่คราวหน้าต้องระมัดระวังวัสดุของทางสำนักให้มากกว่านี้ เข้าใจหรือไม่”

“ข้าน้อยรับทราบเจ้าค่ะ”

หลิวเหมยค้อมกายรับคำสั่งอย่างนอบน้อม

เมื่อจ้าวซ่างฝูเดินจากไป เหล่านางกำนัลอาวุโสก็ทยอยตามไปด้วย เหลือเพียงหลิวเหมยกับฉู่อี้ที่ยังคุกเข่าอยู่ตรงทางเดิน

หลิวเหมยก้มลงมองอีกฝ่ายเล็กน้อย ก่อนเอ่ยเสียงเรียบ

“คราวหน้าเดินระวังหน่อยนะเจ้าคะ”

ฉู่อี้เงยหน้าพรวด ดวงตาเต็มไปด้วยความโกรธ

“เจ้าอย่าคิดว่าตนเองชนะแล้ว!”

หลิวเหมยยิ้มบาง ๆ

“ข้าไม่เคยคิดว่าชนะแล้ว เพราะข้ายังมีงานอีกมากที่ต้องทำ”

นางหมุนตัวเดินจากไป ทิ้งให้ฉู่อี้กำหมัดแน่นอยู่เบื้องหลัง ทว่าเมื่อเดินพ้นแนวต้นหลิว เสียงระบบกลับดังขึ้นอีกครั้ง

ตึ้ง!

[ตรวจพบความสนใจจากบุคคลระดับสูงต่อผลงานของท่าน]

[แจ้งเตือน : ผลงาน “ทิวเขาหมึกทองเหนือบัวแดง” อาจถูกส่งไปยังเขตวังชั้นในเพื่อพิจารณา]

หลิวเหมยชะงักฝีเท้า

หากผลงานนี้ถูกส่งเข้าไปในวังชั้นในจริง นั่นย่อมหมายความว่านางกำลังจะมีโอกาสเข้าใกล้เหล่าพระสนมและผู้มีอำนาจมากขึ้น

'หากนี่คือบันไดสู่เบื้องบน ฉันก็จะก้าวขึ้นไปให้ถึงที่สุด'