Beranda / โรแมนติก / ระบบร้าย ใช้หนี้รัก Love Debt System / ตอนที่ 7 สัมผัสนิด สะกิดหน่อย

Share

ตอนที่ 7 สัมผัสนิด สะกิดหน่อย

last update Terakhir Diperbarui: 2025-07-14 12:34:33

[ลลิน Part]

เชื่อไหมว่าชีวิตคนเราเนี่ย แค่เดินผ่านประตูห้องทำงานของบอสสุดหล่อ ก็สามารถกลายเป็นเรื่องเครียดแห่งชาติได้ และที่แย่ไปกว่านั้นคือระบบที่ตะโกนใส่หูไม่หยุด

[ระบบหญิง] “แขน อก หน้าท้อง อย่าช้า! พุ่งตัวไปเลย!!!”

[ระบบชาย] “หากภารกิจล้มเหลว หักเงินสองเท่า และห้ามทำตัวน่าสงสัย”

ใช่ค่ะ ชีวิตฉันตอนนี้เหมือนเดินอยู่บนเส้นด้ายขึงตึง

เส้นหนึ่งคือ “เงินรางวัล 2,000 บาท”

อีกเส้นหนึ่งคือ “โดนไล่ออก+ติดลิสต์คนโรคจิต”

ตอนนี้ฉันนั่งอยู่ที่โต๊ะเล็ก ๆ ในมุมห้องทำงานบอส พี่พรรณรายบอกว่าวันนี้บอสจะเทสงานเองก่อน เขานั่งไขว้ขา อ่านเอกสารอย่างหล่อเหลาอยู่ไม่ไกลโดยไม่พูดกับฉันเลย นอกจากคำทักทายเมื่อเช้าตอนพี่พรรณรายพาฉันมาแนะนำตัว

เสียงนุ่มลึกแบบนั้นมันไม่ควรปล่อยผ่านจริง ๆ ให้ตายสิ!

แต่ฉันจะหลงไม่ได้ เพราะฉันมีภารกิจลับต้องทำ!

“จับแขนก่อน ต้องเริ่มจากแขน” ฉันคิดในใจ พลางหยิบแฟ้มขึ้นมาเดินไปที่โต๊ะเขา

“เอ่อ…ท่านประธานคะ นี่เอกสารที่ฝ่ายบุคคลฝากมาให้ค่ะ”

เขาเงยหน้าขึ้นมองเล็กน้อย ดวงตาคมคู่นั้นประสานเข้ากับสายตาฉันแบบตรง ๆ

ฉันเผลอกลืนน้ำลายไปหนึ่งอึก

“วางไว้บนโต๊ะเลย”

“อะ เอ่อ…ค่ะ”

โอกาสทอง!

ฉันวางแฟ้มไว้บนโต๊ะ แล้วแกล้งสะดุดขอบโต๊ะนิด ๆ มือข้างหนึ่งทิ้งตัวไปหา…

แปะ!

แขนเสื้อสูทของเขา...

[ระบบหญิง] “เย้~ จับแขนสำเร็จ 1/3 แล้ว~ เหลืออกกับหน้าท้องนะจ๊ะ!”

[ระบบชาย] “คุณได้รับโบนัสย่อย 500 บาท กรุณาอย่าทำตัวน่าสงสัย”

ฉันผละตัวกลับมานั่งแทบไม่ทัน หัวใจเต้นตึกตักเมื่อถูกเขามองด้วยสายตาประหลาด

“ระวังหน่อยสิ โต๊ะมันไม่วิ่งหนีหรอก”

เสียงราบเรียบมาก แต่ฉันรู้สึกได้ว่ามันมีการระแวงแฝงอยู่

โอ๊ย! ฉันกลายเป็นผู้หญิงน่าสงสัยไปแล้วแน่ ๆ!!

“ยังเหลืออกกับหน้าท้องอีก ทำไมถึงยากเย็นขนาดนี้วะเนี่ย!”

ฉันฟุบหน้ากับโต๊ะพลางพร่ำบ่นอยู่ในใจ ระหว่างนั้น บอสลุกออกจากโต๊ะเพื่อเดินไปหาหนังสือในชั้นวางด้านข้าง

เสื้อนั่นแนบเข้ากับเรือนร่างเขาแบบพอดีเป๊ะ

โอ้โห อก! ท้อง! มาครบ!

แต่จะให้พุ่งเข้าไปตอนนี้เหรอ!?

ฉันค่อย ๆ ขยับตัวเข้าใกล้ ทำเป็นช่วยหยิบหนังสืออีกเล่มในชั้นเดียวกัน แขนเราชนกันอีกครั้ง

“โอ๊ะ ขอโทษค่ะ…”

เขาหันมามอง “คุณมีปัญหาเรื่องการทรงตัวเหรอ?”

“มะ ไม่ค่ะ แค่ผิดจังหวะนิดหน่อย”

เงียบ…

เขายืนนิ่งมองฉัน 3 วินาทีได้ แล้วก็เดินกลับไปนั่งโดยไม่พูดอะไรต่อ

[ระบบหญิง] “บอสเริ่มจับไต๋ได้แล้วนะ! เราต้องเนียนมากกว่านี้!”

[ระบบชาย] “ภารกิจยังเหลืออีก 2 จุด กรุณาปรับกลยุทธ์”

ฉันถอนหายใจเบา ๆ ก่อนจะทิ้งตัวนั่งลงบนเก้าอี้

นี่มันวันแรกนะ ชีวิตพนักงานออฟฟิศที่มีระบบบ้า ๆ ตามหลอกหลอนแบบนี้ ช่างเหนื่อยใจจริง ๆ!

[คิริน Part]

ผมเงยหน้ามองหญิงสาวที่นั่งลุกลี้ลุกลนบนโต๊ะทำงานอย่างมีพิรุธ

สายตาเธอกวาดมองไปทั่ว เหมือนจะหาจังหวะอะไรบางอย่าง

นี่เธอคิดจะทำอะไร?

ผมรู้สึกแปลกใจตั้งแต่ที่เธอสะดุดโต๊ะแล้วมาแตะที่แขนผมแบบพอดีเป๊ะ พอผมลุกไปหยิบหนังสือ เธอก็ตามมาชนอีก

“บังเอิญเกินไปไหม...”

ผมคิดในใจพลางหลุบตามองแผ่นหลังเล็ก ๆ ที่นั่งนิ่งเหมือนกำลังสำนึกผิดอยู่ ถ้าเป็นพนักงานใหม่ทั่วไป ผมคงมองว่าเธอตื่นเต้น แต่คนคนนี้ ไม่ปกติ...

เธอเหมือนซ่อนอะไรบางอย่างเอาไว้ หรือไม่ก็อาจมีแผนอะไรในหัวที่ไม่ใช่เรื่องธรรมดา

แต่น่าแปลก แทนที่จะรู้สึกโมโหหรือระแวงมากกว่านี้ แต่ผมกลับกำลังรู้สึกสนุก

“ดูซิว่าเธอจะทำอะไรต่อ”

ผมแสร้งกลับไปอ่านเอกสาร ทำเหมือนไม่สนใจ แต่ยังเฝ้าจับตาทุกฝีก้าว

[ลลิน Part]

เวลาเดินช้าเหมือนหอยทาก ตอนนี้จะเที่ยงแล้ว! ผ่านไปแล้วครึ่งวัน ฉันยังทำภารกิจผ่านแค่จุดเดียว

ยังเหลืออกกับหน้าท้องที่ไม่รู้จะทำยังไงถึงจะสัมผัสได้

“หรือต้องทำเหมือนในละครวะ เดินผ่าน สะดุดแล้วคว้าไว้?”

ไม่เวิร์ก ๆ บอสฉลาดขนาดนี้ เขาอาจสงสัยได้

ฉันถอนหายใจ หยิบแก้วน้ำลุกขึ้นเดินไปกดน้ำดื่ม สายตาเหลือบไปเห็นบอสกำลังเปิดโน้ตบุ๊กและโทรศัพท์แนบหูไปด้วย

โอกาส!

พอเห็นเขาวางสาย ฉันรีบเดินเข้าไป “เอ่อ ท่านประธานคะ มีเอกสารให้เซ็นค่ะ”

เขารับไปโดยไม่เงยหน้าขึ้น แต่ฉันเห็นแววตาเขาชำเลืองผ่านขอบแว่นเล็กน้อย

ฉันยื่นมืออีกข้างไปแตะแฟ้มกระดาษ และแล้ว...

วืด~

“อ๊ะ!”

ฉันเสียหลักจริง ๆ มือซ้ายพุ่งไปชนกับอกเขาเบา ๆ ก่อนจะรีบถอยออกแทบไม่ทัน

หน้าอกแน่น ๆ แบบนั้นมัน... หูยยย

[ระบบหญิง] “ว้ายยยยย~ สำเร็จอีก 1 จุด! อก~ ผ่านนน~!!”

[ระบบชาย] “คุณได้รับโบนัสย่อย 700 บาท ระวังบอสเริ่มสงสัย”

ฉันรีบถอยออกอย่างมีมารยาทสุด ๆ แล้วก้มหน้าจนเกือบจะมุดไปอยู่ใต้โต๊ะ

“ขะ...ขอโทษค่ะ ฉันไม่ได้ตั้งใจ”

เขายังคงเงียบ แต่สายตานั้นจ้องฉันนิ่งราวกับรู้ว่า ฉันจะทำอะไร

[คิริน Part]

อก

เธอชนอกผม

ถึงจะไม่แรง แต่มันก็ไม่ใช่เรื่องที่บังเอิญเกิดขึ้นได้ง่าย ๆ ในห้องทำงานแบบนี้ ผมวางแฟ้มลง มองใบหน้าที่แดงซ่านของเธอ ยัยตัวแสบก้มหน้า ไม่กล้าสบตากับผม

“คุณไม่สบายรึเปล่า?”

ผมถามเบา ๆ แต่แฝงความท้าทายในน้ำเสียง

“มะ...ไม่ค่ะ!”

“แน่ใจเหรอ? ผมเห็นว่าคุณเดินเซหลายรอบแล้วนะ”

“เอ่อ คือ…”

เธอเงียบไปก่อนจะเบือนหน้าหนี ทำเป็นหยิบเอกสารกลับไปจัดที่โต๊ะตัวเอง

ผมยิ้มมุมปากน้อย ๆ “ดูซิว่าต่อไปเธอจะทำอะไรอีก”

[ลลิน Part]

เหลือแค่หน้าท้อง...

โอ้พระเจ้า! หน้าท้องเนี่ยนะ

ฉันนั่งตัวเกร็งอยู่ที่โต๊ะ หัวใจเต้นรัวเป็นกลอง มือไม้เย็นเฉียบเหมือนน้ำแข็ง แค่แขนกับหน้าอกก็แทบไม่รอดแล้วยังมีหน้าท้องอีกเหรอ?

[ระบบหญิง] “สู้เขา! อีกนิดเดียวก็ครบสามจุดแล้ว~ นึกถึงเงินเข้าไว้!”

[ระบบชาย] “หากล้มเหลวในช่วงท้าย จะถูกปรับเงินสองเท่า โปรดทำภารกิจอย่างรอบคอบ”

ฉันกัดริมฝีปากตัวเองแน่น ตอนนี้เหลือเวลาอีกไม่ถึง 2 ชั่วโมงก่อนเลิกงาน ฉันต้องลงมือแล้ว!

แต่จะลงมือยังไงไม่ให้ดูเหมือนโรคจิต

ฉันนั่งคิดแผนอยู่นานจนกระทั่งเห็นบอสลุกขึ้นจากโต๊ะ หยิบแก้วน้ำเดินออกไปที่เครื่องกดน้ำด้านข้างห้อง

“โอ้โห หุ่นนั่น กล้ามท้องซ่อนอยู่แน่ ๆ”

โอ๊ยยยย ลลิน! หยุดคิดเดี๋ยวนี้นะ!

บ่นไปแต่สมองไม่หยุดปั่นแผน

ฉันลุกขึ้น หยิบแฟ้มเอกสารที่แอบเตรียมไว้ให้เขาเซ็น แล้วเดินไปทางนั้นด้วยท่าทีที่เนียนที่สุดในชีวิต

เขาหันมาเล็กน้อยตอนได้เสียงยินฝีเท้า

“คุณมีอะไร?”

“เอ่อ…มีเอกสารเซ็นเพิ่มเติมค่ะ”

เขามองมาด้วยสายตาเหมือนจับผิดสุดฤทธิ์ แต่ก็ยื่นมือมารับแฟ้มไป

และโอกาสก็มาในจังหวะที่ แฟ้มหลุดจากมือเขา!

“อ๊ะ!”

ฉันรีบก้มลงจะเก็บ แล้วก็ “บังเอิญ” สะโพกฉันไปกระทบกับหน้าท้องเขาอย่างจัง

“โอ๊ยยย…”

สัมผัสครบ 3 จุด!

[ระบบหญิง] “ปังไม่ไหว! สามจุด! ปิดภารกิจอย่างสวยงาม~”

[ระบบชาย] “ภารกิจสำเร็จ ได้รับเงิน 2,000 บาท จะโอนเข้าบัญชีทันทีตอนเลิกงานวันนี้”

ฉันรีบเงยหน้าขึ้นแบบตกใจสุดชีวิต

“ขอโทษค่ะ! ฉันไม่ได้ตั้งใจ!”

[คิริน Part]

ยัยตัวแสบก้มลงเก็บแฟ้ม และกระแทกหน้าท้องผมเต็ม ๆ

ไม่แรง แต่แม่นยำจนน่าแปลกใจ

ผมไม่พูดอะไร แค่มองเธอที่ลนลานก้มหน้าก้มตาจนแทบจะหายตัว

เธอรีบขอโทษ แล้วก็คว้าแฟ้มกลับไปแบบเร็วจี๋

“มีบางอย่างไม่ชอบมาพากลแน่...”

พนักงานฝึกงานที่เดินชนผม 3 ครั้งในวันเดียว

แถมแต่ละจุดที่ชน ช่างเลือกตำแหน่งได้ดีซะจริง

ผมยกมือขึ้นแตะหน้าท้องเบา ๆ แล้วถอนหายใจ

“เธอคิดจะทำอะไรกันแน่ ลลิน พิชญธิดา...”

Lanjutkan membaca buku ini secara gratis
Pindai kode untuk mengunduh Aplikasi

Bab terbaru

  • ระบบร้าย ใช้หนี้รัก Love Debt System   ตอนที่ 57 เหตุผลที่ทำให้อยากอยู่ต่อไป

    ตอนที่ 57 เหตุผลที่ทำให้อยากอยู่ต่อไป[ลิลิน]เสียงระเบิดเมื่อครู่ยังคงก้องอยู่ในหัว แม้เวลาจะผ่านมาหลายสิบนาทีแล้วก็ตามฉันนั่งนิ่งอยู่ที่มุมห้องน้ำของชั้นที่ทำงาน มือที่วางอยู่บนตักยังสั่นเล็กน้อยเขารอดแล้ว...ขอบคุณพระเจ้า… ขอบคุณที่ช่วยให้เขารอด…ฉันพยายามสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ แต่กลับรู้สึกเหมือนมีบางอย่างอัดแน่นอยู่กลางอก น้ำตาไหลอย่างเงียบ ๆ ลงอาบแก้มโดยที่ฉันไม่รู้ตัว....[ระบบชาย] “ภารกิจพิเศษสำเร็จ เตือนภัยให้เป้าหมายระวังตัวสำเร็จ รับเงินรางวัล 100,000 บาท ยอดเงินคงเหลือ 234,700 บาท”....เสียงระบบชายดังขึ้นมาเหมือนคนมาปรบมือให้ แต่ในวินาทีนี้ฉันไม่รู้จะยิ้มหรือร้องไห้ดี....[ระบบหญิง] “เธอเก่งมากนะสาวน้อย ภารกิจครั้งนี้ไม่เพียงแค่ได้เงินเยอะสุดตั้งแต่เริ่มมา แต่ยังช่วยชีวิตคนด้วย! โอ๊ย ซึ้งจะตาย!”....ระบบหญิงพูดเสียงใส ราวกับนี่คือเกมที่ระบบเป็นดีลเลอร์“แต่นี่มันชีวิตจริงไม่ใช่เกมนะ” ฉันพึมพำเสียงแผ่วความเงียบปกคลุมไปชั่วหนึ่ง ฉันหลับตาแน่น ปล่อยให้น้ำตาไหลต่อไปหัวใจของฉันมันยังเต้นแรงอยู่ทุกครั้งที่นึกถึงภาพนั้น ถ้าเขานั่งอยู่ในรถคันนั้น ถ้าเขาไม่ฟังฉัน…มันจะเกิ

  • ระบบร้าย ใช้หนี้รัก Love Debt System   ตอนที่ 56 ระเบิดเวลา

    “ระบบหญิง ทำไมอยู่ ๆ ถึงเตือนฉันว่าอันตรายกำลังจะมาถึงล่ะ มีอะไรรึเปล่า?”ฉันเงยหน้าขึ้นจากหน้าจอโน้ตบุ๊กที่กำลังกรอกข้อมูลประชุมอย่างขะมักเขม้น สายตาเบลอเล็กน้อยเพราะนั่งนานเกินไป แต่เสียงแจ้งเตือนของระบบทำให้ฉันตื่นเต็มตาในทันที....[ระบบหญิง] “ภัยอันตรายระดับ 4 กำลังเข้าใกล้บุคคลเป้าหมาย โปรดระวังและหาทางเตือนเขาโดยเร็วที่สุด ถ้าเป็นไปได้ อย่าให้เขาใช้รถคันประจำ”....“หา!? อันตรายอะไรอีก” ฉันแทบจะกระโดดลุกขึ้นยืนทั้งที่เพื่อนร่วมงานยังเต็มห้องฉันคว้าสมาร์ตโฟนแทบจะในทันที มือไม้สั่นไปหมด โทรศัพท์ถูกกดไปยังเบอร์ที่ตอนนี้ฉันจำได้ขึ้นใจเสียงรอสายดังอยู่สองครั้งก่อนจะมีเสียงเรียบนิ่งรับสาย“ว่าไง” น้ำเสียงของเขายังนิ่งเฉยเหมือนเดิม ไม่มีวี่แววว่ากำลังตกอยู่ในอันตรายเลยแม้แต่น้อย“บอสกำลังจะไปที่พบพันธมิตรใช่ไหมคะ? ที่ไหนคะ”“ใช่ มีอะไรเหรอ”“เอ่อ...บอสเอารถคันไหนไปคะ”“ก็คันที่เคยใช้ประจำ”“บอสเปลี่ยนรถคันใหม่ได้ไหมคะ”“ทำไม” เขาถามกลับมาด้วยน้ำเสียงสงสัยเต็มประดา“เอาเถอะค่ะ นะคะฉันขอร้องล่ะ” ฉันพูดอย่างรวดเร็ว ใจเต้นตุบตับเขานิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยขึ้น “อย่าบอกนะว่าเธอไปฟังมา

  • ระบบร้าย ใช้หนี้รัก Love Debt System   ตอนที่ 55 ทำลายความสัมพันธ์ ป้องกันไว้ก่อน

    ในตอนนั้นเอง แผนการในหัวของฉันก็ผุดขึ้นทีละขั้น...หนึ่ง ฉันต้องยืนยันว่า Sable Lines มีเงาดำอยู่เบื้องหลังสอง ดูว่าใครเอาคำนี้เข้ามาใกล้ที่สุดสาม จัดฉากให้ความจริงเดินเข้ามาหาเขาเอง....เช้าวันต่อมา ภาคินกลับมาอีกครั้ง เขาวางแฟ้มเวอร์ชันแก้ไขข้อเสนอลงบนโต๊ะ คุณพรรณราย ผู้จัดการฝ่ายบริหารแวะมาเซ็นผ่านเอกสารบางอย่าง ฉันสังเกตเห็นมือภาคินที่จับโทรศัพท์ นิ้วโป้งเลื่อนไวผิดปกติ ล็อกหน้าจอแทบจะทันทีที่เราเหลือบมองระหว่างพักเบรก ฉันตั้งใจแกล้งทำแฟ้มหล่นหน้าลิฟต์“อุ๊ย!” กระดาษกระจัดกระจาย ภาคินก้มลงช่วยเก็บ“เดี๋ยวผมช่วย”“ขอบคุณค่ะ” ฉันยิ้ม เก็บกระดาษไปพลางดูรองเท้าหนังเขาไปพลาง ส้นรองเท้ามีรอยยางคล้ำนิดนึง คล้ายกับคราบที่พื้นลานท่าเรือ ไม่ใช่คราบทั่ว ๆ ไปที่จะเปื้อนรองเท้าตามปกติ ฉันเก็บก้อนข้อมูลเล็ก ๆ นี้ไว้ในหัวบ่ายนั้น ฉันขออนุญาตคิรินลงไปคลังเอกสารเพื่อไปเอาแฟ้มสัญญาโลจิสติกส์ปีก่อน แต่จริง ๆ แล้วฉันไปหา ฉากที่ต้องการโดยอ้างเรื่องเอกสารบังหน้า ฉันขอให้ฝ่ายไอทีช่วยดึงล็อกการเชื่อมต่อไวไฟสำหรับแขก ซึ่งโชว์ อุปกรณ์ไม่รู้จัก เชื่อมผ่านพร็อกซีชื่อ Sable-r เมื่อวานช่วงกลางดึก อุปกรณ์

  • ระบบร้าย ใช้หนี้รัก Love Debt System   ตอนที่ 54 เพื่อนเก่า ข้อเสนอใหม่

    [ลิลิน]บ่ายวันศุกร์ เมฆทึบเคลื่อนต่ำกว่าปกติ เงาของมันทอดยาวบนพื้นหินอ่อนหน้าห้องทำงานท่านประธาน ฉันวางแฟ้มที่จัดเรียงด้วยมือสั่นน้อย ๆ เพราะเมื่อคืนยังนอนไม่เต็มอิ่มตั้งแต่เหตุการณ์ที่ฟิลิปโดนทำร้าย ฉันจิบกาแฟดำแก้วที่สอง ขมจนคิ้วขมวด ก่อนเสียงสแกนเนอร์หน้าประตูจะดังติ๊ด พร้อมประตูผลักเข้าเบา ๆ“ไม่ได้เจอกันนานคุณลิลิน”ผู้ชายร่างสูงโปร่งในสูทเทาเข้มก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเนี้ยบ เขาชื่อ “ภาคิน” เพื่อนสนิทของคิริน คนที่ฉันเห็นบ่อยครั้งเวลาเรื่องสำคัญมาก ๆ เท่านั้น“สวัสดีค่ะ คุณภาคิน” ฉันยิ้มตามมารยาท “นัดบอสไว้เหรอคะ”“ระดับผมไม่ต้องนัดก็ได้ บอสคุณอนุญาตอยู่แล้ว”เขาหัวเราะเบา ๆ แบบคนกันเอง แต่แววตาลึก ๆ มีบางอย่างวูบผ่านเร็วมาก ฉันแยกไม่ออกว่าเป็นความกังวลหรือความตื่นเต้นไม่นาน คิรินออกมาจากห้องด้านใน เขาสวมเสื้อเชิ้ตขาวพับแขน ท่าทางเหมือนคนตื่นตั้งแต่ฟ้ายังไม่สาง “สายไปห้านาที”“รถติด” ภาคินยักไหล่ “แต่ฉันเอาของดีมาด้วย”เขาวางแฟ้มสีดำลงบนโต๊ะกาแฟ ฉันขยับถาดเครื่องดื่มให้อัตโนมัติแล้วถอยไปครึ่งก้าว เพื่อเปิดทางให้พวกเขานั่งตรงกัน ชั่วครู่ห้องก็มีเพียงเสียงกระดาษพลิกกับเสียงนาฬิกา

  • ระบบร้าย ใช้หนี้รัก Love Debt System   ตอนที่ 53 เธอชอบฉันเหรอ

    [ลิลิน]ฉันยืนอยู่ตรงหน้าประตู แทบไม่กล้ามองเขาตรง ๆ แต่ก็ต้องเงยหน้าในที่สุด สบเข้ากับดวงตาคมที่ฉันรู้จักดี วันนี้มันไม่ได้เย็นชาเหมือนทุกที แต่กลับเหมือนกำลังกังวล“เธอเงียบทั้งวัน ไม่ออกมากินอะไรเลย เป็นอะไรรึเปล่า” เสียงทุ้มต่ำของเขาดังขึ้น นิ่งแต่เต็มไปด้วยน้ำหนักฉันเม้มปากแน่น ไม่อยากบอกว่าฉันเอาแต่คิดถึงเขาจนหัวแทบระเบิด จะบอกยังไงดีล่ะว่า ฉันกำลังตกหลุมรักเขาจริง ๆ ทั้งที่รู้อยู่แก่ใจว่ามันไม่ควร?“ก็แค่...เหนื่อยนิดหน่อยค่ะ” ฉันโกหกออกไป....[ระบบชาย] “คำโกหกถูกตรวจจับ แต่เพื่อเลี่ยงการขัดแย้ง ขอปล่อยผ่านหนึ่งครั้ง”[ระบบหญิง] “ลูกสาว~ เขามองด้วยสายตาห่วงใยแบบนี้แล้ว บอกตรง ๆ ไปเลยสิ !”....ฉันทำเป็นไม่สนใจระบบ หันไปมองด้านข้างแทนเพื่อหลบสายตาคมคู่นั้น แต่เขากลับก้าวเข้ามาใกล้ขึ้นอีกหนึ่งก้าว....[คิริน]ผมยืนมองคนตัวเล็กที่อยู่ตรงหน้า วันนี้ไม่เหมือนทุกที เธอเงียบเกินไปจนผิดปกติ ไม่พูดไม่จาเหมือนเดิม มันผิดปกติจนผมอดไม่ได้ที่จะกังวล ทั้งวันเธอเอาแต่อยู่ในห้อง ไม่ออกมากินข้าวกินปลา ไม่แม้แต่จะออกมาคุยเล่นกับพวกแม่ป้าเหมือนทุกครั้ง“เหนื่อย? แค่เหนื่อยเนี่ยนะ ถึงกับต้อง

  • ระบบร้าย ใช้หนี้รัก Love Debt System   ตอนที่ 52 คนที่ไม่ควรมีใจ แต่ก็มีให้ไปแล้ว

    วันหยุดที่ไม่ได้หยุดทั้งหัวใจและสมองเต็มไปด้วยความคิดฟุ้งซ่านฉันปิดม่านทึบจนแสงเช้าหลุดเข้ามาได้แค่ริ้วเล็ก ๆ ห้องทั้งห้องเงียบสนิทจนได้ยินเสียงนาฬิกาเดินเป็นจังหวะ ตึก…ตัก…ตึก…ตัก จังหวะซ้ำ ๆ ตอกย้ำจังหวะหัวใจของฉันเองที่ดันวิ่งแข่งไม่รู้จักเหนื่อยตั้งแต่เมื่อคืนก่อนหน้าฉันนั่งกอดเข่าอยู่ปลายเตียง ผ้าห่มกอง ๆ เหมือนภูเขาเล็ก ๆ ข้างตัว มืออีกข้างค้างอยู่บนหน้าอกตรงตำแหน่งที่มันกำลังเต้นแรงที่สุด พยายามกดเบา ๆ ราวกับจะสั่งให้มันเงียบเดี๋ยวนี้ แต่หัวใจกลับดื้อ ไม่ยอมฟังภาพซ้อนทับวนกลับมาไม่ยอมจบ สายตาคมที่สั่นน้อย ๆ ตอนเขายอมเชื่อคำพูดฉันหลังฟิลิปถูกทำร้าย หลังข้อความขู่ หลังคำสั่งเลื่อนแผนการตอบโต้หลุดจากปากเขา เพราะฉันไปขอด้วยน้ำเสียงที่จริงใจที่สุดในชีวิตและอีกภาพที่ยิ่งไล่ไม่พ้นคือริมฝีปากนั้นจูบฉันอย่างยาวนานในคืนก่อนหน้า แขนแข็งแรงรั้งฉันไว้แนบอก ลมหายใจเราเกยกันจนฉันจำไม่ได้ว่าของใครเป็นของใครตอนนี้ระหว่างฉันกับเขามันไม่ใช่วันไนท์สแตนด์เหมือนครั้งแรกที่บ้าบอและสับสนอย่างตอนนั้นครั้งนี้มันต่างออกไป“บ้าเอ๊ย! ลิลิน”ฉันพึมพำกับตัวเอง เสียงเบาจนแทบไม่ใช่เสียง “บอกตัวเองมาตล

Bab Lainnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status