ค้นหาแดนลัพธ์บรรพบุรุษ

เด็กหญิงยิ้มหวานอย่างไม่คิดอะไรให้พี่รองและเซียวอวิ๋นหังที่ห่วงกังวล แล้วพาพวกเขาออกไปจากตรงนั้น

“แล้วเราจะไปที่ใด” เซียวสือรุ่นไพล่ตามเปี่ยนบรรยากาศ

“ท่านเคยสำรวจที่ใดมาแล้วบ้าง”

เซียวสือรุ่ยพออกทำท่าทางภาคภูมิใจ “ใคร่ควรถามว่าที่ใดที่พวกข้ายังไม่ได้ไปบ้างจะดีกว่า”

“แต่ท่านก็ไม่เจอสิ่งใดไม่ใช่หรือ” เหมยลี่อิงกล่าวไม่เกรงใจ ทำเอาไหล่ที่ยกสูงของคุณชายน้อยชุดเขียวห่อเหี่ยวลง

ศาลบรรพชนแห่งนี้กล่าวได้ว่าเป็นสิ่งที่สร้างขึ้นมาอย่างประณีตอย่างแท้จริง พื้นที่กว้างขวางโอ่โถงปลอดโปล่ง แต่คงไว้ซึ่งความสง่างามเคร่งขรึม เคยมีคนกล่าวว่าหากอยากรู้ว่าตระกูลนั้นมีประวัติศาสตร์ยาวนานเพียงใด ให้ดูที่ศาลบรรพชนของตระกูลนั้น

คำกล่าวนี้เป็นคำกล่าวที่ถูกต้อง

เพราะยิ่งตระกูลมีประวัติยาวนานและมีความมั่งคั่งมากเท่าใด ยิ่งให้ความสำคัญกับสถานที่หลังความตายของตนมากเท่านั้น ทั้งคนรุ่นหลังยังต้องขอบคุณบรรพบุรุษที่มอบรากฐานอันยาวนานเหล่านี้ให้

สถานที่ตั้งศาลบรรพชนที่ดีต้องมีกี่อย่าง หนึ่งคือต้องมีที่ให้ลมผ่าน สองคือมีที่ให้ธารน้ำไหล ตามนิมิตของพี่รองที่นางเห็นคืออีกฝ่ายไปตามหาเพื่อนที่ขี้ขลาดและหายไปจนพบสะหายอยู่ใต้สะพานระหว่างกำลังหัวเสียก่อนด่าก็พลาดท่าถูกดูดเข้าไปในแดนลับของบรรพบุรุษ

“หรือก็คือในอาคารท่านล้วนหามาหมดแล้ว?” ก้อนแป้งเหมยแสร้งทำเป็นถาม

“แน่นอน!”

“เช่นนั้นที่กำแพง ในสวน หรือธารน้ำเล่า”

“ในสวนเองก็ล้วนหาแล้ว แต่กำแพงกำธารน้ำจะมีอะไร” เซียวสือรุ่ยเอียงคอไม่เข้าใจ ไฉนต้องหาในสถานที่ที่ชัดเจนเช่นนี้

“มีคำกล่าวว่าจุดมืดใต้เงาไฟ ท่านจะลองดูหรือไม่”

เซียวสือรุ่ยรู้สึกว่าเหลวไหล แต่ไม่มีประโยคใดจะโต้แย้ง ส่วนเซียวอวิ๋นหังยิ่งไม่มีความเห็นแย้งยิ่งกว่า

“เช่นนั้นเจ้าว่าสมควรเริ่มต้นที่ใด”

“ไปที่ลำธารกันก่อนเถอะ”

ลูกสุนัขสามสำรวจขุดคุ้ยตั้งแต่ท้องธาร จนมาถึงธารน้ำจนถึงไหล่สะพานกระทั่งนภาเริ่มเปลี่ยนเป็นสีแสดจ้า แสงพร่าประกายเหนือผิวน้ำระยับแวววาว สายลมเริ่มเหน็บหนาวขึ้นทุกขณะ

“ไม่เห็นจะเจออะไร” เซียวสือรุ่ยกล่าวอย่างไม่ใส่ใจ อันที่จริงเขาเองก็ไม่เชื่อว่าจะมีอะไรเหลืออยู่ในศาลบรรพบุรุษเหล่านี้เท่าไร ที่พาสหายมาหาส่วนหนึ่งเพื่อทดสอบความกล้าและเล่นสนุกสนานด้วยความอยากรู้อยากเห็น

ถึงอย่างไรถ้าไม่โดนจับได้ก็ไม่เป็นไรไม่ใช่หรือ

“เอ๊ะ!” เด็กหญิงชุดสีกลีบบัวแสร้งสะดุดล้มลงไป เซียวสือรุ่ยพุ่งตัวเข้าไปรับนางอย่างว่องไว ทันใดฟ้าดินที่เหยียบอยู่ก็พลันพลิกกลับ

[ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ที่สามารถเก็บเกี่ยววาสนาระดับฟ้าเป็นครั้งแรกได้สำเร็จ โชควาสนาของโฮสต์และเจ้าของวาสนาเพิ่มพูนขึ้น ได้รับคะแนนลิขิตสองร้อยแต้ม]

ใบหน้าเล็กอดไม่ได้ที่จะยิ้มปรี่ด้วยความยินดี ในที่สุดนางสามารถเก็บเกี่ยววาสนาแรกได้สำเร็จ!

[ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ที่สามารถเก็บเกี่ยววาสนาระดับฟ้าเป็นครั้งแรกได้สำเร็จ โชควาสนาของโฮสต์และเจ้าของวาสนาเพิ่มพูนขึ้น ได้รับคะแนนลิขิตสองร้อยแต้ม]

 

ใบหน้าเล็กอดไม่ได้ที่จะยิ้มปรี่ด้วยความยินดี ในที่สุดนางสามารถเก็บเกี่ยววาสนาแรกได้สำเร็จ

 

มิติลับเหมือนโถงสูงทรงโดมไม่เห็นพื้นฟ้า อากาศกลับอวลไปด้วยละอองปราณบริสุทธิ์สดชื่น พื้นประดาด้วยหินปราณเปล่งประกายหรูหรา ฝาผนังสีฟากกลับเต็มไปด้วยอักษรที่ไม่อาจเข้าใจได้

 

อักษรเหล่านี้หมายความอย่างไร?

 

ไม่มีผู้ใดในเด็กเล็กสามคนจะทราบได้ มีหนึ่งในนั้นจะเป็นเด็กในคราบผู้ใหญ่ก็ตามที

 

แสงปราณสีขาวเจิดจ้า พร่ามัวเป็นเงาร่างที่กลางห้อง เผยให้เห็นกระต่ายน้อยตัวหนึ่งเอียงคอพวกพวกเขาอย่างสงสัย

 

เด็กทั้งสามพร้อมใจกันมองไปที่กระต่ายเป็นตาเดียว

 

“...กระต่าย” เซียวสือรุ่ยมองเจ้าสัตว์ขนฟูด้วยสายตาเป็นประกาย ทำเอาเหมยลี่อิงแทบเอาเท้ากายหน้าผาก

 

เหมลลี่อิง “......”

 

เซียวอวิ๋นหัง “.....”

 

พี่ชายคนรองผู้ไร้เทียมทานของนางแท้จริงแล้วเขามีจุดอ่อนที่ยิ่งใหญ่ ก็คือแพ้ของน่ารัก

 

ผู้อื่นอาจคิดว่าสิ่งเหล่านี้นับเป็นความจุดอ่อนได้อย่างไร

 

เวลาล่ามารปราบปีศาจยิ่งร่างเดิมของมันน่ารักเท่าไร เขายิ่งทำใจสังหารไม่ได้เท่านั้น โชคไม่ดีที่จุดอ่อนอันไม่ควรจะมีผู้ใดรู้ได้ กลับถูกล่วงรู้ไปถึงหูคู่หมั้นใจคดผู้นั้นทำให้เกิดโศกฐกรรมตามมาในภายหลัง

 

คนที่เขาพลาดพลั้งเสนอจุดอ่อนให้กลับเป็นเหมยเขียวม้าไม้ไผ่๑ที่เขาเชื่อใจมากที่สุด

 

ในนิมิตที่นางเห็นครานี้ก็เช่นกัน เพราะพี่รองท่านความน่ารักของสัตว์ปราณผู้พิทักษ์ไม่ได้จึงเผลอล่วงเกินอีกฝ่ายโดยไม่ตั้งใจ ส่งผลให้กว่าจะผ่านด่านทดสอบของศาลบรรพบุรุษแห่งนี้ไปได้ก็สะบักสะบอม

 

นางรีบรั้งชายชุดเขียวของพี่ชายที่หมายจะเข้าไปลูบหัวกระต่ายเอาไว้

 

“ท่านสังเกตหรือไม่ ว่านั่นไม่ใช่กระต่ายธรรมดา”

 

“ยัยหนูน้อยที่เฉลียวฉลาด” ปากเล็กของกระต่ายตัวที่ว่าหุบอ้ามาเสียงรอดออกมาเป็นสำเนียงแปร่งๆ

 

“โอ้ๆ มันคือกระต่ายพูดได้!”

 

เจ้าพี่โง่ ที่ใช่สิ่งที่เจ้าควรใส่ใจหรือไม่

 

เหมยลี่อิงแทบกลอกตา ดูเหมือนกว่าพี่ชายในวัยเยาว์จะพ่ายแพ้แก่สัตว์ขนปุยกว่าตัวเขาในวัยผู้ใหญ่มาก

 

ส่วนเซียวอวิ๋นหังทั้งไม่เข้าใจและไม่ใส่ใจ สำหรับเขานอกจากอาหารและเด็กหญิงสิ่งอื่นก็ไม่ได้น่าพิสมัย ไม่ต้องกล่าวถึงว่าเป็นเพียงกระต่ายตัวหนึ่ง

 

“มันคือสัตว์ปราณ กระต่ายปราณมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร แล้วที่นี่คือที่ไหน พวกท่านไม่ควรกังวลเรื่องนี้หรือไร!?” เหมยลี่อิงแทบคลั่งใจตาย

 

“ใช่ ถูกต้องพวกเจ้าไม่ควรกังวลเรื่องพวกนี้หรือไร” กระต่ายปราณมองเด็กทั้งสามด้วยความสับสน

 

นอกจากเด็กหญิงแล้วเด็กชายสองคนดูไม่ค่อยปกติอย่างยิ่ง มันหรี่ตาสีแดงของตนลงมองผ่านป้ายไม้ในอกเสื้อของเด็กหญิงพลางลองคิดดูอีกที

 

เด็กหญิงผู้นี้ก็ไม่ค่อยปกติเช่นกัน!

 

“ที่นี่แน่นอนว่าคือแดนศาลบรรพชนน่ะสิ ข้าไม่ได้โง่เสียหน่อย” เซียวสือรุ่ยกล่าวอย่างมั่นใจ แต่กลับถูกเหมยลี่อิงมองด้วยสายตาราวกับกำลังมองคนโง่

 

ดังนั้นเจ้าจึงประพฤติตนอย่างไม่ระวัดระวังอะไรทั้งที่รู้ว่าที่นี่คือที่ไหนเนี่ยนะ!

 

“อ่ะแฮ่ม!” กระต่ายขนฟูสีขาวไออย่างจงใจ

 

“เมื่อพวกเจ้ารู้อยู่แล้วว่าที่นี่คือที่ใด ตัวข้าผู้อาวุโสก็จะอธิบายเพิ่มให้ ที่นี่ก็แดนลับตระกูลเซียวที่เอาไว้ทดสอบคนรุ่นหลังที่มีคุณสมบัติ!”

 

“ว้าว”

 

นางรู้สึกเหมือนกำลังมองเห็น npc เหล่านั้นในโลกจำลองเลย

 

 

มีเพียงเหมยลี่อิงอุทานใส่ เซียวอวิ๋นหังทำหน้าตาย ส่วนเซียวสือรุ่ยก็เอาแต่มองเจ้ากระต่ายด้วยสายตาเป็นประกายไม่จะด้วยความหมายใดก็ตาม

 

ไม่รู้ว่ามันเป็นภาพลวงตาหรือไม่ แต่นางเหมือนเห็นเจ้ากระต่ายส่งสายตาขอบคุณให้ แม้ไม่รู้ว่ามันขอบคุณเรื่องอะไรก็เถอะ

 

“.....”

 

เพ่ย! เจ้าลูกกระต่ายพวกนี้

 

เจ้ากระต่ายเริ่มโมโหในใจ แต่เบื้องหน้ากลับยิ้มแล้วกล่าวต่อไป “แม้จะมีหนึ่งคนที่ไม่มีสายเลือดสกุลเซียวเข้ามาในรอบหลายร้อยปี ทว่าข้าอนุโลมให้”

 

เซียวสือรุ่ยมองเซียวอวิ๋นหังด้วยท่าทีตกใจเล็กน้อย

 

นี่มีก็มีความลับชาติกำเนิดอีกคนหนึ่ง เห็นทีข่าวลือเรื่องผู้อาวุโสท่านนั้นของสายสี่จะเป็นจริงหรือนี่

 

เหมยลี่อิงและเซียวอวิ๋นหังไม่ได้ตกใจอะไร ผู้หนึ่งเพราะรู้อยู่แล้ว อีกผู้หนึ่งพูดตรงๆ ก็คือไม่ใส่ใจ

 

“แล้วทดสอบอย่างไร? มีรางวัลให้หรือไม่” เด็กหญิงรีบเปลี่ยนเรื่องเข้าประเด็นในทันใด ผมเปียเล็กๆ ที่ม้วนเหนือศีรษะขยับไปมาอย่างน่ารัก

 

“รางวัล? แน่นอน เราเหล่าผู้อาวุโสไหนเลยจะแล้งน้ำใจกับเด็กเล็กๆ เยี่ยงพวกเจ้าได้ แต่บททดสอบเหล่านี้ก็แตกต่างกันไปตามแต่พวกเจ้าจะเลือกสรร” ผู้อาวุโสขนปุยยกยิ้มเจ้าเล่ห์อย่างไม่น่าไว้วางใจ