EP.08 แม่ไม่รักหนู

          “เอ่อ...เอ่อ...หนู...”

          เด็กหญิงหล้ามองผู้ใหญ่ทั้งสามคนที่รอฟังคำตอบจากเธอ แม้ทุกคนจะมีสีหน้าและท่าทางใจดี รวมทั้งขนมฝรั่งรสชาติอร่อยที่สุดในโลกนี้ก็ทำให้เธอเผลอกินไปจนเกือบหมด แต่เธอก็ยังไม่รู้ว่าควรจะพูดอย่างไรดี ได้แต่ชำเลืองมองเจ้าเปี๊ยกที่ได้กินนมวัวจนอิ่มและนอนหลับปุ๋ยอยู่บนตักของพี่ชายคนนั้นด้วยดวงตาหวาดหวั่น ตอนนี้เธออยากพาเจ้าเปี๊ยกกลับบ้านให้เร็วที่สุด เพราะท้องฟ้าด้านนอกเริ่มจะเป็นสีส้มรำไร ป่านนี้ยายคงรอพร้อมกับเตรียมไม้มะยมก้านยาวไว้แล้ว รสชาติของมันนั้นเธอยังจำได้ไม่ลืม และไม่ขอเจอมันอีกจะดีกว่า

          “หนู...หนูอยากกลับบ้านแล้วค่ะ ป่านนี้ยายคงรอแล้ว ยายคงจะตีหนูด้วย”

          น้ำเสียงเจือแรงสะอื้นทำให้ผู้ใหญ่ทั้งสามคนมองหน้ากันไปมา ปานใจขยับเข้าไปกอดร่างน้อยที่เริ่มจะสั่นสะท้านฮึกฮักเพราะแรงสะอื้นที่ตกค้างอยู่ ลูบหลังลูบไหล่เด็กหญิงตัวน้อยด้วยความสงสาร อะไรหรือใครกันที่ทำให้เด็กหญิงหล้าเดินร้องไห้จนมาหลบอยู่ในซุ้มรั้วไม้หน้าบ้าน บ้านหลังใหญ่สุดในละแวกและไม่ใช่เส้นทางเดินผ่านไปตลาด คงไม่ใช่เรื่องบังเอิญที่เด็กหญิงจะเดินมาทางนี้

          “หล้า บอกป้าสิคะ ว่าทำไมหนูถึงมาหาป้า” คำถามพร้อมดวงตาที่จ้องประสานหวังให้เด็กตัวน้อยนี้เข้าใจในความปรารถนาดีที่เธอต้องการจะสื่อ

          “ป้า...”

          “จ้ะ ป้าเป็นเพื่อนของแม่ฟ้า แม่ของหนูยังไงลูก และป้าก็จะพาหล้าไปโรงเรียนด้วย”

          ดวงตาใสซื่อคลอไปด้วยหยาดน้ำตาจ้องมองมาอย่างไม่เข้าใจในความหมายทำให้เธอต้องอธิบายเพิ่ม ก็เด็กตัวเท่านี้จะไปเข้าใจอะไรได้และยิ่งไม่ไปเรียนหนังสือก็จะยิ่งแย่ไปใหญ่

          “หนูไม่ไปโรงเรียนแล้วค่ะ” คำตอบที่ทุกคนรอคอยมาพร้อมกับแรงสะอื้นฮึกฮักที่ทำให้รู้ว่าเจ้าตัวนั้นรู้สึกเสียใจไม่น้อยที่จะไม่ได้ไปเรียน

          “ทำไมล่ะลูก ไปโรงเรียน เรียนหนังสือให้สูงๆ หนูจะได้มีงานดีๆ ทำ และป้าจะขอทุนให้หนูเอง” ปานใจโอบกอดเด็กหญิง และพยายามปลอบประโลมให้ร่างเล็กนี้คลายสะอื้นลงบ้าง

          “ใช่ ถ้าที่โรงเรียนเขาไม่ให้ทุน ยายก็จะให้ทุนหนูเอง ขอแค่หล้าตั้งใจเรียนเท่านั้นแหละลูก” ยายพิศกล่าวสนับสนุนด้วยความเมตตาปรานีอีกคน

          “ถ้าหนูไปโรงเรียน ยาย...ยายก็จะทะเลาะกับน้าลม หนูไม่อยากให้ยายทะเลาะกับน้าลม หนูไม่อยากมีผัว”

          “ตายแล้วลูก! ใครบอกอะไรมาแบบนี้”

          ยายพิศร้องเสียงหลงพร้อมกับยกมือทาบอกด้วยความตกใจเมื่อได้ฟังคำพูดใสซื่อไร้จริตของเด็กน้อย แววตาบริสุทธิ์นั้นไม่บ่งบอกเลยสักนิดว่าเข้าใจในสิ่งที่พูดออกมา

          “น้าลมบอกว่าแม่ไม่รักหนู แม่ของเจ้าเปี๊ยกยังรักเจ้าเปี๊ยก แต่แม่ของหนูไม่รักหนูเลย แม่...เอาหนูมาทิ้ง”

          แรงสะอื้นตามอารมณ์เคว้งคว้างทำให้เด็กหญิงพยายามจะคว้าเอาลูกสุนัขตัวน้อยมาโอบกอดเพื่อบรรเทาความอ้างว้างในหัวใจ แต่เมื่อคว้าไว้ไม่ได้ใบหน้าเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตาจึงได้แต่หันมองผู้ใหญ่ทั้งสามคนไปมาอย่างน่าเวทนา

          “โธ่! หล้า รักสิลูก ไม่มีแม่คนไหนหรอกนะที่ไม่รักลูก เนี่ย คุณยายก็รักป้า ยายเล็กของหล้าก็รักแม่ของหล้ามากด้วย” ปานใจสุดทน คว้าตัวเด็กหญิงเข้ามาโอบกอดอีกครั้ง น้ำตาของเด็กหญิงไหลรินแต่น้ำตาของเธอไหลกลับคืนสู่ภายใน ความเข้มแข็งและน้ำเสียงอ่อนโยนเท่านั้นที่จะช่วยให้เด็กน้อยคลายความอ้างว้างลงได้

          “งั้นยายก็คงจะรักแม่คนเดียวแต่ไม่รักหนู ยาย...ยายไม่เคยกอดหนูเลย” เด็กน้อยมองฝ่ามือของปานใจที่ลูบเนื้อลูบตัวผอมเกร็งของตัวเองอยู่ด้วยสายตาเศร้าสร้อย

          “โธ่ลูก! ไม่เป็นไรนะ ไม่เป็นไร ยายเขาคงเหนื่อยน่ะลูก ยายเขาต้องทำงานหนักเพื่อให้หล้ามีข้าวกิน หล้าต้องไม่โกรธยายนะลูก อะไรที่หล้าช่วยยายได้หล้าต้องทำนะ ยายเขาก็รักหล้า ไม่อย่างงั้นคงไม่เอาหล้ามาอยู่ด้วยหรอก จริงไหมลูก”

          ปานใจรู้สึกเหมือนหัวใจตนเองกำลังสั่นสะท้านไปด้วยแรงสะอื้นอีกคน เธอจับศีรษะน้อยนั้นเข้ามากอดไว้แนบอก สิ่งใดก็ตามที่เด็กน้อยคนนี้พบเจอมา เธอจะพยายามแก้ไขมันให้ดีที่สุด เธอจะพยายามทำให้เด็กหญิงมัตติกาเติบโตขึ้นเป็นคนดีให้ได้ จะไม่ยอมให้ความเกลียดชังใดๆ มาทำให้ผ้าขาวผืนนี้ต้องมัวหมอง หากเป็นไปได้เธอก็อยากจะรับอุปการะเด็กคนนี้เสียเอง แต่ติดตรงที่หล้าไม่ใช่เด็กกำพร้า และยังคงมียายมีน้าอีกหลายคนด้วยกัน และเด็กก็น่าจะได้รับความรักความเมตตาจากคนที่มีสายเลือดเดียวกันมากกว่า แต่จะทำอย่างไรคนเหล่านั้นถึงจะปล่อยวางเรื่องราวที่ผ่านไปแล้ว และหันมาให้ความรักความอบอุ่นแก่เด็กน้อยคนนี้ เมื่อไรกัน

.

.

          ปณิธานประคองหญิงสูงวัยออกมายืนส่งเด็กหญิงหล้าที่หน้าบ้าน เด็กหญิงตัวน้อยที่โอบอุ้มลูกสุนัขอย่างแสนรักกำลังเดินมุ่งหน้าไปยังทิศทางของบ้านยายเล็ก โดยมีปานใจกับหลานชายเดินตามไปส่งด้วย

          “แกหน้าตาน่ารักดีนะครับแม่ โตขึ้นคงจะสวยเหมือนฟ้ารุ่ง” คนพูดมองตามหลังด้วยแววตาปรานี นึกสงสารในชะตากรรมของเด็กหญิงไม่น้อยไปกว่าแม่และน้องสาว